Doe-het-zelf Kiwi-horror
Jackson en zijn koteletjes.

6 december 2008 · · Beschouwing

Peter Jackson is tegenwoordig vooral bekend van de zeer populaire trilogie genaamd The Lord of The Rings en spektakelremake King Kong. Wie naar die films kijkt ziet vooral visueel indrukwekkende films, die vakkundig in elkaar gezet zijn. Blockbusters, tegen kitsch en plat vermaak aanschurkend, maar vanwege de uiterst overtuigende vormgeving toch indrukwekkend. Één ding missen alle vier de films echter: een relativerende knipoog. Oké, er zit humor in, maar Jackson neemt zijn films té serieus. Dit was geheel anders bij zijn eerste paar films. Ik zal een drietal bespreken: Bad Taste, Braindead en The Frighteners. Elk hebben ze een geheel eigen visie op de immer populaire horrorfilm.

De relativering die in zijn laatste films ontbreekt is zeer sterk aanwezig in Bad Taste. Bad Taste filmde de toen piepjonge Peter Jackson in een periode van ongeveer vier jaar. Het verhaal is onbelangrijk, en zelfs in de eerste twintig minuten praktisch afwezig. Het verhaal, over aliens die mensenvlees nodig hebben voor in een intergalactische hamburgerketen, word enkel gebruikt als kapstok voor een enorme lading aan inventieve gorigheid. Klassiek is de scène waarin iemand zijn eigen herseninhoud terugpropt in zijn hoofd en vervolgens zijn schedel weer dichtplakt.

Vanwege het lage budget was Jackson genoodzaakt een knutsel-esthethiek aan de film toe te voegen. Creatief met de koteletjes van de plaatselijke slager, zeg maar. Het low-budget-gehalte van de film is zowel de kracht als de zwakte van de film. De kracht aangezien het spontane huis-tuin-en-keuken-geklooi van Jackson aanstekelijk werkt. Belachelijke latexmaskers krijgen iets aandoenlijks en werken aanstekelijk. De zwakte van de film ligt in het feit dat vanwege het lage budget ook pijnlijk duidelijk word dat het verhaal nauwelijks iets voorstelt, en dat het vooral een uit de hand gelopen vriendenprojectje is. Net als in alle andere films van Peter Jackson geeft Peter Jackson Nieuw Zeeland en zijn bewoners een grote rol in het project. Daardoor krijgt de film een bepaalde dorpse sfeer waarbij het grote stadsleven naar de achtergrond gedrukt is. Iets wat later nog van pas zou komen in zijn verfilming van het met weidse lanschappen bezaaide Lord of The Rings.

Braindead gaat verder. Veel verder. Het verhaal is duidelijker, wat de film ten goede komt, en de film ziet er ook een stuk vakkundiger uit. Wel gebleven is het knutselgevoel, voornamelijk vanwege het zichtbare plezier van de cast en crew met de smerigheid die ze het doek op brengen. Braindead staat niet voor niks bekend als de film met het meeste nepbloed aller tijden. Ook hier is het verhaal een kapstok voor uitzinnige zombieseks, zombiebaby’s, grasmaaiermoorden en een kungfupriester. Het verschil met Bad Taste is echter dat het eveneens karige verhaal niet eens overbodig is. Hoewel een verhaal over een zombie-uitbraak niet heel origineel is, verschaft het de film net genoeg themathiek en urgentie, waardoor het geheel niet voelt als zomaar wat aan elkaar geplakte ranzige scènes. Vooral het terugkerende oedipus-complex geeft de film een uitstekende rode draad.

Na deze film deed Jackson het wat rustiger aan. Na het bloedmooie moorddrama Heavenly Creatures en de briljante mockumentary Forgotten Silver kreeg Jackson de kans een film te maken met producer Robert Zemeckis (Back To The Future, Who Framed Roger Rabbit). Een gouden combinatie, want The Frighteners vertoont het beste van twee werelden. Weinig nepbloed dit keer, er is zelfs sprake van een aardig verhaal. Jackson’s onmiskenbare humor blijft echter aanwezig, en word gemixt met het achtbaangevoel van Zemeckis zijn films. Wat daaruit voortkomt is een totaal idioot geestenverhaal waarin Micheal J. Fox zich gekscherend door heen beweegt.

The Frighteners vertelt over een paranormaal expert en zijn geestenvrienden die speelbal worden in een moordcomplot rondom een kwaadaardige demoon, een fascistische paranormaal expert, een oude moordzaak en meer van dergelijke idiote subplots. Het is een te volle film, maar verdomd amusant, en het bewijst dat Jackson ook horror kan maken zonder te vertrouwen op ingewanden. De special effects liet hij ditmaal over aan Weta, een door hem opgericht special effects-bedrijf met wie hij sindsdien altijd zou samenwerken. In zijn latere films zou Jackson regelmatig nog horrorelementjes terugstoppen, en zijn ervaring met special effects zou nog handig van pas komen. Hoewel zijn latere films door het gemiddelde publiek meer op handen worden gedragen, hebben ze niet de charme van voornoemde films. Het is tijd dat hij zich weer waagt aan een kleiner project. Het liefst met koteletjes van de slager.


Onderwerpen: ,


4 Reacties

  1. Mirocube

    Zou Bad Taste nog eens moeten zien, is te lang geleden. En hopelijk gaat Jackson daadwerkelijk nog eens een low-budget horror maken (zoals hij had beloofd).

  2. Pascal van Eijndhoven

    Zowel Bad Taste als The Frighteners bevielen mij zeer goed, Braindead ligt hier ook maar ongezien.

  3. Thierry Verhoeven

    ‘Braindead’ moet ook hier nog gezien worden maar ‘Bad Taste’ was (hoewel totaal gestoord) wel een leuke curiositeit, en ‘The Frighteners’ prijkt trots in mijn dvd-kast. Maar maakte Jackson in de tussentijd niet ook nog ‘Meet the Feebles’…?

  4. Theodoor

    Ja, maar Meet The Feebles vond ik te weinig horror om te bespreken. (voor wie het nog niet gemerkt heeft, ik ben bezig met een reeks reviews van enkel horrorfilms).


Reageer op dit artikel