Vorig jaar maakte ik nog een lijstje ‘spannende/engste films’, omdat ik nauwelijks tot geen goede horrorfilms had gezien in 2007 en films uit andere genres veel spannender/enger vond dan wat ik aan horror had gezien. Dit jaar is anders, namelijk een excellent jaar voor horror. Twee van de vijf onderstaande films werden dan wel slechts op het AFFF of IFFR gedraaid en kregen verder geen landelijke release, maar dat hindert mij niet: ze zijn wel in 2008 in Nederland meerdere malen in de bios te zien geweest. Voor de onderstaande lijst heb ik me wel beperkt tot horrorfilms die eng waren; voor komedies verwijs ik je naar deze lijst. Onderstaande lijst wordt opvallend gedomineerd door Europese producties: twee keer Spanje, eenmaal Zweden en eenmaal Frankrijk.

5. The Mist

Wat is het engste: de allesomvattende mist, wat die mist herbergt (beter dat je daar niets van weet voordat je de film ziet) of het krankzinnige mens dat de mistcrisis aangrijpt om zichzelf tot een nieuwe profeet uit te roepen, met zeer dodelijke waanbeelden? De laatste, en zij maakt met haar volgelingen een goed uitgevoerde horror tot een zeer intelligente goed uitgevoerde horror met interessante thematiek. Alleen jammer van dat einde waarin de makers van twee walletjes eten. Ik zou persoonlijk liever zien dat de film net een halve of hele minuut eerder was gestopt.

4. El Orfanato (The Orphanage)

Een juweeltje van een horrorfilm, waarin voor de verandering het drama centraal staat en de horror ‘slechts’ ondersteunt. Het mooie, heldere camerawerk en de mise-en-scène geven El Orfanato glans en klasse die in vervlogen tijden normaal waren voor films maar al decennialang eerder uitzondering dan regel zijn. Vooral de vele shots van mensen die door deurkieren en openingen kijken vallen daarbij op. Eenvoudige symboliek misschien, maar het ligt er niet dik bovenop en leidt niet af van de uitstekend uitgewerkte personages en acteerprestaties. De horrorelementen zijn zeer eng en goed geïntegreerd in het prachtige drama van een moeder op zoek naar kind. Ze versterken het drama en de karakterontwikkeling zonder te overheersen.

3. [Rec]

Toen ik deze film in een oververhit bioscoopzaaltje zag (doordat hij helemaal vol zat), dacht ik: beste, meest intense horror van de afgelopen jaren. Uiteindelijk belandt hij hier pas op de derde plaats. Dat neemt niet weg dat het een uiterst effectieve, zeer enge film met een moordend tempo is. De verwarring en onwetendheid van de personages wordt perfect overgebracht door het schokkerige ‘docu’ camerawerk. En de climax heeft nog maanden door mijn hoofd gespookt. Wat een luxe om deze film ‘maar’ op de derde plek te kunnen zetten.

2. Låt den rätte komma in (Let the Right One in)

Deze sfeervolle Zweedse kinderfilm is af en toe spannend, soms schokkend en bovenal ontroerend. Twee twaalfjarige eenzame outcasts ontmoeten, begrijpen en worden verliefd op elkaar. Alleen is één van hen een vampier. De climax is de meest bevredigende, maar ook de meest verontrustende van het jaar. Helaas was de film alleen tijdens het IFFR te zien in Nederland, maar het schijnt dat hij volgend jaar april toch nog misschien een kans krijgt. Wat de geplande Amerikaanse remake kan toevoegen weet ik niet. De Zweedse buitenwijk in de sneeuw is de perfecte setting voor het verhaal, en de morele ambiguïteit en sekseverwarring worden waarschijnlijk vooral simpeler.

1. À l’intérieur (Inside)

Op de website van het AFFF werd hij aangekondigd als “de smerigste, hardste en meest meedogenloze mainstream horrorfilm in jaren”. Daar is geen woord van gelogen. À l’intérieur is onvervalste terreur in filmvorm. Bijna de gehele lengte zat ik met klamme handjes vastgeketend in mijn stoel, o.a. dankzij de sublieme muziek en effecten. Angstaanjagend en misselijkmakend. De meest pure horrorfilm in jaren wat mij betreft, waarvan ik klassiekerstatus binnen het genre voorspel.