Kerst. Voor sommigen de tijd van het kindeke Jezus, voor anderen de tijd van Santa Claus. Een tijd van kerstbomen, kerstballen, kerstkransjes, kerstzuurstokken, kerstsokken, kerstdiners, kerstcadeautjes en natuurlijk de kerstfilm. Home Alone, The Sound of Music, The Nightmare Before Christmas en natuurlijk de aloude Disneyfilm. En voor wie het allemaal niet trekt, die zoete gezelligheid en die pais en vree is er de kersthorrorfilm. Ik bespreek er vandaag drie van wisselende kwaliteit. Black Christmas van Bob Clark , de b-horror Jack Frost en de eveneens abominabele film Santa’s Slay.

Bob Clark. Een man die begon met horrorfilms en exploitatiewerk als Children Shouldn’t Play With Dead Things, Dead of Night en het briljant getitelde She-Man en later zou vervallen tot niveautje Baby Geniuses. Hij is echter vooral bekend van twee kerstfilms. A Christmas Story, een familiefilm die zeer gewaardeerd word door het imdb-publiek en de slasher Black Christmas. Volgens sommigen was dit de eerste slasher. Afgezien van het feit dat de film zich afspeelt rond de kerstdagen is dit niet echt een kerstfilm te noemen. Maar dat zijn kerstklassiekers als Home Alone, The Sound of Music en de gemiddelde Disneyfilm ook niet. Zijn status als kerstklassieker krijgt hij vanwege de briljante vertroebeling van de kerstfilm met dood en verderf (en ingewanden).

Want Black Christmas is een onvervalste slasher. Bijna alle elementen zijn (al) aanwezig, en het is duidelijk te zien waar Halloween een deel van zijn mosterd vandaan haalt. Het is een film waarin het onheil in elke hoek schuilt. Wat echter het grote ontbrekende aspect blijkt te zijn is het ontbreken van een memorabele killer. De film maakt namelijk nog gebruik van het who-dunnit-patroon, waarbij de killer pas in de allerlaatste scènes onthuld word (of toch niet?). Wel memorabel is de seriemoordenaar Jack Frost. Jack Frost is een film die alleen al bestaansrecht verdient vanwege zijn concept: een sneeuwpop als seriemoordenaar.

Jack Frost is dan ook totaal niet serieus te nemen. Gelukkig hadden de makers dit goed door, want al in de openingstitels word er een flinke dosis flauwiteiten op het scherm gegooid. Dat de film low-budget is, valt aan alles af te zien, maar het geeft de film een gezonde dosis knulligheid. Onthoofdingen door sleeën, sneeuwmannenseks, sneeuwgerelateerde oneliners en het gebruik van mannen in rubberen pakken als de titelfiguur, maken deze film uiterst grappig en bizar. Dat een sneeuwman in het echte leven de minste zucht niet overleeft word in de film op een handige manier uitgelegd, en de uiteindelijke wijze waarop Jack Frost uit het beeld verdwijnt is vernuftig. En het is eveneens de bevestiging dat een van de personages niet helemaal goed bij zijn hoofd is. Jack Frost is uiterst slecht, maar goed tijdverdrijf.

Santa’s Slay is eveneens een belabberde film, maar deze word niet gered door het knullige sfeertje. De film heeft het probleem dat de gelikte look de film verzwakt in plaats van versterkt. Ondanks de flauwige humor lijkt het dat de filmmakers het karige verhaaltje over een moordende kerstman iets te serieus namen. Het gegeven, de kerstman is een demoon die gedwongen is om 1000 jaar goede daden te doen, kan zich lenen voor een uitstekende horrorfilm. In het begin lijk de film dat ook te worden, maar de film zet deze toon niet volledig door. Afgezien van een handvol scènes (de openingscene waarin James Caan en Fran Drescher om het leven komen, de animatiescène) is de film Santa’s Slay weinig memorabel, en lijkt het eerder een familiefilm. Deze film had een nodige portie gore (en ingewanden) kunnen gebruiken. Nu is de film vooral kijkbaar vanwege het feit dat het een van de handvol films is met respect voor de sport Curling.