Le Silence de Lorna (2008)

22 oktober 2008 · · Kritiek

De broers Jean-Pierre en Luc Dardenne bouwen hun films naar eigen zeggen rond karakters, en gaan niet zo zeer uit van een bepaalde sociale klasse. Toch valt op dat in hun films telkens weer personages centraal gesteld worden die in de periferie van de maatschappij vechten voor hun voortbestaan. Geëngageerd zijn de Dardennes wel degelijk, getuige ook hun deelname aan Ciré, een beweging die opkomt voor de belangen van vluchtelingen. Hun laatste film, Le Silence de Lorna, handelt over de problematiek waar immigranten zich mee geconfronteerd kunnen zien bij het uitblijven van een serieus integratiebeleid.

Stilte is een van de boosdoeners volgens de Dardennes. Stilte van de slachtoffers, die met hun verhaal nergens heen kunnen en overgeleverd zijn aan malafide figuren. Lorna is zo’n slachtoffer, een Albanees meisje dat ingestemd heeft met de Belgische junk Claudy te trouwen om zodoende de Belgische nationaliteit te bemachtigen. Dit verstandshuwelijk moet vervolgens snel ten einde komen, want deel van de deal is dat Lorna kort daarna met een Rus trouwt zodat ook deze de Belgische nationaliteit verkrijgt. Lorna en Claudy leven als vreemden voor elkaar in hetzelfde appartement, maar hetzij een scheiding, hetzij een overdosis zal daar snel een eind aan maken.

Tot zover de sociaal-maatschappelijke kant, want de Dardennes hebben gelijk: in de eerste plaats draaien hun films om karakters. Meer precies: de morele vraagstukken die op hun weg komen. Zo bezit de stilte uit de titel vooral ook een morele lading. Lorna jaagt dan wel haar eigen simpele droom na, maar bekommert zich nauwelijks om haar omgeving. Op het moment dat ze dit wel doet is het te laat en rest haar niet meer dan waar het bij de Dardennes vaker op uit draait: beantwoording van de schuldvraag en een uitweg te zoeken

Earn Up To $72.6 In Net Revenue Per Sale…

daar mee te leren leven. Maar minstens zo sterk leeft het verlangen mens te zijn, waar men in Lorna enkel handelswaar of een gezichtsloze immigrant ziet. Psychisch slopend, leidend tot een apotheose die enigszins contrasteert met de sobere, realistische stijl van de rest van de film.

Niet alleen komt er aan het eind een onverwachtse dosis symboliek om de hoek kijken, ook in andere opzichten wordt de strak realistische stijl zoals we die van de Dardennes kennen lichtjes gevierd. Zo wordt Lorna minder dicht op de huid gezeten met de camera dan we van ze gewend zijn en doordat ook andere personages veel aandacht krijgen ontstaat meer ‘lucht’.

Al met al komt Le Silence de Lorna minder compact over dan voorgangers als Le Fils en L’Enfant, en lijkt ook in thematiek iets minder uitgekristalliseerd. Misschien komt dat doordat de koek langzamerhand op begint te raken, met wéér een schakering in gelijksoortige thematiek. Waarschijnlijker is dat dat gevoel rijst door de tamelijk conventionele opzet van de film, want naast de al genoemde facetten bevat Le Silence de Lorna meer plot dan voornoemde films bij elkaar. Juist het tot de essentie terugbrengen van bijvoorbeeld de tragiek van een pathologisch crimineel die naar vergeving zoekt voor een daad die nauwelijks te vergeven valt (L’Enfant), resulteerde in krachtige portretten. Hoewel Le Silence de Lorna nauwelijks verweten kan worden overtollig vet te bevatten lijkt deze meer plotgestuurde aanpak net het verschil te maken qua impact. Voor de Dardenne-masochisten onder ons zal deze film daardoor misschien licht tegenvallen, maar anderzijds maakt deze wat mildere aanpak Le Silence de Lorna ideaal voor een eerste kennismaking met het werk van de broers.

Regisseur Jean-Pierre en Luc Dardenne| Cast Arta Dobroshi, Jérémie Renier, Fabrizio Rongione e.a.
Speelduur 105 min. | Jaar 2008

zp8497586rq

Onderwerpen:


2 Reacties

  1. verhoeven

    Deze film een aantal weken terug gezien. Ik vond hem sterker dan L’Enfant als ik heel eerlijk ben. Misschien kwam dat ook omdat ik deze film zag in de voorpremiere en er nog niets over gelezen had.

    Mijn persoonlijke favoriet blijft trouwens nog steeds Le Fils. Dat vooral komt om de geniale cameravoering…!

  2. Fedor Ligthart

    Ik vond dit een absoluut meesterwerk, en zie dat ik dingen ook anders interpreteer dan jij in deze recensie doet (verder goed geschreven, maar wellicht iets te veel vanuit een van te voren vast gestelde verwachting). De film was een stuk complexer dan ik had verwacht en raakte me emotioneel als een mokerslag; als ik de tijd vindt (mijn huidige vijand nummer 1), zal ik een stukje schrijven op het forum.