Onze bioscopen zijn ondergesneeuwd met comicverfilmingen uit Amerika en de gemiddelde prietpraat over nieuwe en aankomende films wijkt daar dan ook niet veel van af. Het is natuurlijk een logische overname, want zoals film analist David Bordwell al aangaf: Amerika leeft nog steeds in de traumatische naweeën van 9/11 en de vraag om fictieve superhelden die de steden veilig maken en houden is onwijs groot. Hetgeen me eigenlijk meteen bij mijn onderwerp brengt, want hoewel superheldenfilms steeds meer duister worden blijft het een rijk, intelligent of supermachtig persoon die de wereld red. Naast de even gemiddelde horrorfilm en technothriller – die overigens zelf ook nog redelijk luchtig qua opzet zijn – lijkt er geen ruimte voor een film over het donkere drama van de mensheid. Is het daarom dat te weinig mensen van het aankomende The Informers hebben gehoord?

Sinds de controverse van de American Psycho verfilming, die vergeleken met het boek nog redelijk mild bleek, lijkt Hollywood de Bret Easton Ellis adaptaties in de doofpot te stoppen. En logisch natuurlijk, al Ellis’ boeken zitten vol met angst, seks, drugsgebruik, onmenselijk geweld en voornamelijk leegte. In feite zijn het dingen die we dagelijks op televisie zien, maar de controversiële schrijver bied geen uitkomst voor zijn personages. Hij brengt ze stuk voor stuk tot leven in een wereld waar alles een neerwaartse spiraal is. Er is geen weg naar buiten en zodoende belichaamd Ellis zo’n beetje alles waar de hedendaagse Amerikaanse cinema schuw voor is. Het is natuurlijk een beetje gemeen zo generaliserend hierover te doen, alsof iedereen hier doelbewust mee bezig is. Maar wij leven tegenwoordig op media, wij ademen media en als het land met de meeste macht binnen media ervoor kiest bepaalde mensen en titels minder prominent te maken, zullen we er zelf achter moeten zien te komen wat er nog meer gebeurd dan we te zien krijgen. Deze drang ligt bij het merendeel nooit hoog en uiteindelijk zit iedereen weer braaf naar een milde actiefilm over superhelden te kijken. Het is een cyclus. Een hele vervelende.

The Informers neemt het echter nog een stapje verder. Waar in American Psycho en Rules of Attraction nog werd gefocust op één protagonist, is het hier een mozaïek film geworden, waarin veel meer verderfelijke levens worden getoond die uiteindelijk allemaal iets met elkaar te maken hebben. En als ik de trailer zo bekijk voelt het als een deprimerende jaren ’80 versie van Magnolia. Een gewaagde uitspraak gezien Magnolia tot de meesterwerken van deze generatie behoort, maar om de één of andere reden voelt The Informers zo ook aan. Het lijkt een epische vertelling te worden die niet bang is voor een stel moeilijk kijkende ouders – de rating getuigd al genoeg van lef, weinig films dragen tegenwoordig het label ‘Stong Sexual Content’ en ‘Nudity’, helemaal als je nagaat dat de film volgens de rating praktisch geweldloos is. Het meest schokkende nieuws voor de fans van het boek was dat alle bovennatuurlijke verschijnselen uit de film zijn gelaten. Schokkend in zoverre dat het een logische keuze lijkt. The Informers heeft al het uiterlijk van het ultieme tegenwicht, zonder de vampieren en zombies krijgt de menselijkheid voorrang, iets dat binnen die eerder genoemde thrillers en comicverfilmingen vaak lijkt te missen.

Wat ik mezelf afvraag is of The Informers de kracht heeft om Amerika te doen inzien dat hun conservatieve blik het overneemt van de vrije creativiteit. Zullen producenten na het zien van de film meer gedurfde projecten aannemen en zodoende het oppervlakkige uiterlijk van Hollywood veranderen? Er wordt niet voor niets telkens halsreikend uitgekeken naar een unrated cut of de oorspronkelijk bedoelde versie, waarom het taboe dan ook niet in de bioscoop doorbreken?
Ik snap dat het grote woorden zijn voor een film die in eerste instantie door de menigte meteen al links wordt laten liggen en ik spreek me dan ook erg tegen in dit soort verwachtingen. Zoals ik in de inleiding ook al zei leven we nog steeds in het tijdperk van de verlossende superhelden en fantasievolle vrolijkheden. Maar zou het niet voor één keer even heel prettig zijn om weer eens een aantal verwarrende, deprimerende en onmenselijke drama’s op het grote boze witte doek te zien? Zou het niet voor één keer zo kunnen zijn dat we met z’n allen de drang naar vals sentiment en CGI overboord gooien en onszelf even helemaal naar de kloten helpen? Dan kan ik misschien voor één keer de bioscoop uitlopen en voelen dat ik écht onder de indruk van een film ben. Ik heb in ieder geval mijn steentje bijgedragen door dit komende spektakel aan de man te brengen. Ben je nog niet overtuigd? Kijk dan de trailer: