Trailers, wat moet je er eigenlijk mee? Ze lijken tegenwoordig bijna allemaal op elkaar, en zijn maar met één doel gemaakt: jou ervan overtuigen dat je een film moet gaan zien. Eerlijk informeren over wat voor een film je te wachten staat zit er vaak niet in. Vaak volgen ze hetzelfde stramien en eindigen ze in zo’n snelle, nietszeggende montage. Toch hebben ze wel iets, die korte impressies van films die nog gaan komen. Wel vreemd blijft het dat trailers van zwartgallige films toch altijd een opmonterende en hartverwarmende impressie geven. Maar wat doet de moderne trailer nou precies om ons terug naar de bioscoop te lokken? In een poging deze vraag te beantwoorden bekijk ik drie willekeurige trailers van enigszins grote films: Star Trek, het hier voor het eind van het jaar nog uitkomende Australia en Aronofsky’s The Wrestler en vertel wat voor een verwachtingen deze trailers bij mij creëren.

Star Trek
Laat ik vooropstellen dat totaal geen fan van de Star Trek series of films ben. Ik heb ooit wel eens een aflevering of twee voorbij zien komen, en er zijn één of twee films in de reeks die ik gezien en enigszins gewaardeerd heb. Maar op een nieuwe film, een oorsprongverhaal zelfs, zit ik niet bepaald te wachten. Na het zien van de trailer is daar eigenlijk weinig aan veranderd. Het begint goed met wat beelden van een zo te zien goed gefilmde autoachtervolging, maar daar is het beste wel mee gezegd. De jonge acteur die kapitein Kirk speelt heeft de uitstraling van een natte theedoek, en Zachary Quinto die boos kijkt, tja, daar heb ik na één seizoen Heroes wel genoeg van gezien.

De belofte van meerdere romances op het ruimteschip trekt mij nou ook niet bepaald aan. Alleen de sporadische shots van schijnbaar spectaculaire actie geven mij nog enige hoop, in combinatie met de naam van regisseur J.J. Abrams, die eerder op dat gebied met Mission: Impossible III puik werk leverde. Verder lijkt me dit qua verhaal en karakters verre van interessant. En zo’n supersnelle montage aan het eind, dat kennen we nou wel. Nee, deze trailer overtuigt mij niet. Oordeel zelf:

Australia
De enige reden dat ik de trailers van deze film überhaupt bespreek, is het opvallende verschil tussen de twee officiële trailers. De eerste begint aardig, doordat het verhaal dat Nicole Kidmans personage kennelijk in de film aan een kind vertelt, wordt gebruikt om de film te introduceren. Toch net even iets anders dan de gebruikelijke voice-over. Dan hoor ik iets wat onmiddellijk mijn aandacht trekt: Ennio Morricones ‘Ecstacy of Gold’ uit The Good, The Bad & The Ugly. De extase duurt helaas maar even, en de rest van de trailer bestaat uit een typische dramatische montage die episch spektakel en strijd belooft, met daarbij behorende moderne filmmuziek. Ben ik nog geïnteresseerd? Enigszins.

Maar dan bekijk de tweede trailer. Die vaagt mijn milde interesse volkomen weg door de nadruk die in de eerste trailer op een groots, ouderwets epos lag te verleggen naar het romantische aspect van de film. Dit is duidelijk op een andere markt gericht dan de vorige trailer. De romance clichés volgen elkaar in rap tempo op en de kitschfactor, al aanwezig in de andere trailer, wordt enorm opgevoerd. Nee dank u. Oordeel zelf:

The Wrestler
Misschien is het niet eerlijk om een trailer van een iets kleinere film die een karakterstudie belooft te vergelijken met de twee bovenstaande films, maar ik doe het toch omdat deze trailer mij wél wist te raken, de eerste keer dat ik ‘m zag. Dat terwijl het net zo’n geijkte trailer is als de anderen. Er wordt geopend met twee citaten van critici. Wacht even, dat is twee keer dezelfde man! Dit begint niet goed, met deze slechte poging tot deceptie. Na een halve minuut lijken we hier te maken hebben met een soort nieuwe Rocky. Dat hoeft niet slecht te zijn, maar heel uitnodigend is het wat mij betreft ook niet. Dan begint het. Simpele gitaartonen, gevolgd door die stem. Ik let minder op het beeld. “If you’ve ever seen a one trick pony than you’ve seen me”. “If you’ve ever seen a one-legged dog than you’ve seen me”. Bruce Springsteen maakt niet alleen weer muziek, hij begeleid ook nog eens Mickey Rourkes personage van passende poëzie! Mijn enthousiasme is definitief aangewakkerd, daar kunnen de terugkerende citaten niets aan af doen. Terwijl het nieuwe nummer van The Boss rustig voortkabbelt, wordt de impressie gewekt dat er heel goed geacteerd wordt in deze film over schijnbaar gebroken zielen. “My only faith’s in the broken bones and bruises I display,” zingt Springsteen, en ik wil de film liefst nu al zien. Oordeel zelf: