Samen met mijn vader zat ik op de bank naar de TV te staren. Het begin hadden we gemist, maar eigenlijk maakte dat niet zoveel uit, het was immers een film van Paul W.S. Anderson. Anderson behoorde toen, in dat grijze verleden, tot de regisseurs die ik wel aardig vond. Al eerder had hij me weten te boeien met Resident Evil en Event Horizon leek diezelfde kant op te gaan. Ik zag een acteur uit Jurassic Park, een acteur uit The Matrix en gruwelijke beelden die me diezelfde nacht nog hebben achtervolgd. Daarbij was ik sinds The Empire Strikes Back verliefd op science fiction, helemaal als dit wat grover in beeld wordt gebracht dan het brave Star Wars epos. Toen werd ik ouder, kreeg een andere kijk op het medium en zag hoe Anderson één van mijn andere science fiction favorieten met de grond gelijk maakte. Dat was het einde van mijn interesse in de regisseur.

Tot voor kort zou die inleiding het enige zijn wat ik over de filmrelatie tussen mij en de beste man kon zeggen. Natuurlijk had ik nog wat dieper kunnen in gaan op alle drie de films, maar daar had niemand wat aan gehad. Anderson is geen man waarin men geïnteresseerd zou moeten zijn. Hij maakt films die net zo hard komen als gaan en hoewel hij zich niet kan meten aan de slechtheid van zijn Duitse collega, komt hij behoorlijk ver met het verkrachten van toffe videospellen. Toch vernam ik iets van een cult following bij Event Horizon en kreeg de film twee jaar terug een heruitgave met een bijzonder mooi vormgegeven hoesje. Reden genoeg om het land van het begane nogmaals te betreden, met de nodige consequenties.

Event Horizon verteld het verhaal van een zoekgeraakt schip dat zeven jaar na het incident weer opduikt. We tellen het jaar 2047 en de Lewis and Clark onderzoekt het schip dat de uiterste regionen van ons heelal zou moeten verkennen via zwarte gaten. Het nare is dat de mens geen benul heeft van wat er in zo’n zwart gat bevind en zonder kennis vliegt de crew door het onbekende. Later blijkt het schip te zijn overgenomen door het pure kwaad en die Jurassic Park acteur doet er alles aan om de Event Horizon met crew en al de verdoemenis in te sturen. Het klinkt misschien als een concept van B-proporties, en de uitvoering liegt er niet om, toch is er iets wat mijn aandacht vast hield. Zoals ik schreef ben ik dol op science fiction en vind ik het leuk dit soort spirituele tintjes terug te zien in een film. Daarbij klonk zo’n doorgedraaid verhaal over de hel helemaal niet zo slecht, gezien het onbekende de meest wilde interpretaties uitnodigt. Het zwarte gat had ook My Little Pony kunnen zijn, maar dat zou niet zo’n heel interessante film opleveren. Kort door de bocht: de film schreeuwde om een remake.

De make-up van die Jurassic Park acteur, nadat hij over wordt genomen door het schip, liet nogal wat te wensen over. Dat had opgelost kunnen worden met veel onscherpte en rare trillende lagen over elkaar heen, zodat het beeld om meespreekt met de gekte van die vent. Daarbij vond ik dat er enkele morele kwesties en psychologische praktijken wel wat verder uitgediept hadden mogen worden, want dat is zo leuk aan een spirituele lading, je hebt alle ruimte in het rondbazuinen van theorieën over het leven en de dood.
Maar wacht eens. Wat klinkt er zo bekend aan dit geheel? Was het niet Danny Boyle die al eerder een gelijksoortig concept onder handen nam en er vervolgens een uitstekende film van kleide? Inderdaad! Ik kon er niets aan doen, maar Boyle’s Sunshine bleef tijdens Event Horizon constant nagalmen. Het is zelfs zo erg dat waar ik geen overeenkomsten zag er tegenpolen ontstonden.

Sunshine verteld het verhaal van een schip met een immense atoombom die onze stervende zon moet helen. Hoewel het verschil daarin erg groot lijkt, is het in de praktijk een grote overeenkomst. Halverwege Sunshine merkt de crew van de Icarus II de voorloper van hun voertuig op, de Icarus I. En ook zij stuiten op de pure horror van een verlaten schip dat is aangevallen door een onbekende kracht. Die kracht onthuld zich iets later als Pinbacker, een man wiens lichaam gewend is geraakt aan de felle zon en vind dat als God besluit de zon te laten sterven, dat wij daar als mensen niets aan mogen doen. Hij bestijgt de Icarus II en doet er alles aan de overgebleven crew te ontdaan van de illusie de wereld te kunnen redden. Zie daar, het overeenkomende complex dat voortkomt uit de vraag van een hogere macht. Zodoende nemen beide films dezelfde wending wanneer de crew het onbekende betreed.

De tegenstelling is dat de één handelt vanuit God, de ander vanuit Satan. Wat mooi terugkomt in het doel van de schepen uit beide films, het tot leven brengen van een stervende lichtbron en het vernietigen van een donker gat. Het zouden de keuzes kunnen zijn geweest van de regisseur om de innerlijke vorm aan te houden, en slechts het concept te veranderen. In dat licht ontstaat een vreemd verband, waarin Sunshine eigenlijk een remake is van Event Horizon. Of eerder: verbetering. Dan is zelfs de tijd een notie waardig: Anderson’s film kwam in de zomer van 1997 uit en speelde zich af in 2047. Boyle’s visie zag het licht in de zomer van 2007 en tekende het jaar 2057. Helemaal raar is dat zowel de Event Horizon als de Icarus I na 7 jaar worden gevonden. Boyle lijkt het geheel te willen updaten naar onze tegenwoordige tijd en neemt daar zelf het jaartal in mee.

Het klinkt allemaal wat vergezocht en dreigt zelfs in de richting van een conspiracy theory op te gaan, maar dat is niet de bedoeling. Natuurlijk zie ik dat beide films weer zijn terug te leiden naar het bovenuitstekende Alien, een film die voor beide een grote inspiratie bron was. Het geeft me gewoon een vredig gevoel te weten dat het potentiële Event Horizon niet verloren is gegaan door zijn box office failure. Dat het concept, het interessantste deel van de film, nog in leven is gehouden dankzij een man die er enigszins verstand van heeft. Dan kan ik zeggen dat ik mijn verleden niet heb verdaan aan het liefhebben van een impotente regisseur omdat die beste man iets heeft achtergelaten waar dezelfde generatie een jaar geleden nog zo onwijs van heeft genoten. Dank je wel Danny Boyle.