00: De 25 beste films van het afgelopen decennium
#20 tot en met #16

22 december 2009 · · 2000-2009 + Lijst

Tot mijn (Bram) diepe treur moet ik mededelen dat er geen Uwe Boll film in de lijst is terecht gekomen. Mijn collega’s waren duidelijk niet gecharmeerd door zijn fascinerende films en nu moet de Duitser het zonder doen. Maar om het duel tussen Boll en zijn aartsvijand Michael Bay niet opnieuw aan te wakkeren hebben we besloten ook niets van de laatstgenoemde regisseur in de lijst op te nemen. Dat is in ieder geval al wat spanning minder, dacht ik zo.
Laten we verder aftellen met een frappant stemmetje, een gigantisch konijn, een aantal geverfde kapsels, een drang naar liefde in een isolement en een vreemde videoband.

#20 Capote (Bennett Miller, 2005)
Truman Capote moet wel een van de meest controversiële en spraakmakende Amerikaanse schrijvers zijn van de tweede helft van de twintigste eeuw. Niet alleen maakte hij furore met krachtige romans als In Cold Blood en Breakfast at Tiffany’s, hij was ook de spil van de naoorlogse Amerikaanse society. Waar Capote was, waren ook andere, meestal vrouwelijke, sterren te vinden en dankzij hem wisten oudere actrices van weleer zoals Tallulah Bankhead weer een camera te vinden om voor te schitteren. Het privé leven van een figuur als Truman Capote is dan ook een dankbaar element om als bron te gebruiken in een epos van roddel en achterklap binnen Hollywood, en dat dan nog in veel verschillende episodes. Althans, dat zou je zeggen.
De onbekende en onervaren regisseur (zelfs nu nog staan er sinds 1998 maar drie titels op zijn naam volgens imdb) Bennett Miller koos hier echter niet voor. Daarentegen liet Miller het proces zien waarin Capote komt tot het schrijven van zijn In Cold Blood. Een proces dat moeilijk te vatten is als je tegelijkertijd Capote neer wilt zetten als de spil van de oppervlakkige society en als een artistiek talent dat probeert door te dringen in de geest van koelbloedige moordenaars om zo tot de roman te komen die zijn wereldfaam zou vaststellen.
Miller zou dan ook nooit gekomen zijn tot dit krachtige portret van Truman Capote als deze niet zou zijn vertolkt door Phillip Seymour Hoffman die de bijzondere karaktertrekjes van Capote tot aan het hoogst irritante lachje bijzonder goed onder de knie had.
-Looi van Kessel

#19 Donnie Darko (Richard Kelly, 2001)
Het is een moeilijke opgave voor mij om een enigszins objectief stuk over Donnie Darko te schrijven. De film is dermate van belang in mijn ontdekkingsreis door de filmwereld, dat de film in de herinnering steeds mooier en belangrijker werd. Dit zal echter voor velen gelden wiens filmliefde zich ontplooide in dit decennium, en dat lijkt een perfecte reden voor de hoge positie in de lijst van Richard Kelly’s eerste en nog altijd beste film. Donnie Darko is een eye-opener en voor velen de toegangspoort naar de wondere wereld van de meer kunstzinnige cinema.
Donnie Darko is een film, die in zijn dromerige, surrealistische verschijning velen wist en weet aan te spreken; de filmliefhebbers als ook de massa hebben zich gestort op het warrige, maar perfect uitgekiende plot van de film. Vliegtuigmotoren, doodenge konijnen, pedofielen en een gestoord hoofdpersonage; het lijkt een bizarre combinatie die onmogelijk tot iets moois kan leiden. Niets is echter minder waar; Donnie Darko is als die prachtige droom die je ooit had, waarna je baalt wakker te zijn geworden.
-Christiaan Boesenach

#18 Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Richard Kelly, 2004)
Je zou het bijna vergeten bij een film die zo gehypt wordt als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, maar de film zit scripttechnisch vernuftig in elkaar. Een herinnering die aan de kijker geopenbaard wordt tijdens de vernietiging van deze herinnering, waarbij de mensen binnen deze herrinering er op reflecteren terwijl het gebeurd. Dan is er nog de boze buitenwereld van de geheugenwissers die effect uitoefenen op de herinnering (Joel, de hoofdpersoon, hoort hier en daar letterlijk wat er buiten zijn bewustzijn plaatsvindt). En vergeet niet de Memento-achtige structuur van de herinneringen waarbij de slechte, laatste herinneringen het eerste getoond worden, en we bij de ontmoeting van Joel en Clementine allang van haar zijn gaan houden, net zoals Joel zelf. Het is een narratieve structuur die even associatief is als een ieders (onder)bewustzijn, en het voelt allemaal heel soepeltjes aan. Dit komt ook door het spel van Kate Winslet en Jim Carrey die Joel en Clementine op een zeer menselijke manier neerzetten, gestript van al het sterrendom. Michel Gondry voegt dan ook nog een even associatieve visuele stijl toe, waarbij meerdere herinneringen in elkaar overlopen en er allerlei beeldtruukjes ingezet worden om de kijker mee te voeren in Joels gedachtenwereld. En het werkt. Wanneer we aan het einde buiten Joels hoofd zijn hebben we hem compleet leren kennen. De wendingen die dan in het verhaal plaatsvinden hadden sentimenteel kunnen zijn, maar doordat we van de personages zijn gaan houden voelt het oprecht. Een film die narratief zo briljant in elkaar zit en toch op een primitiever niveau weet te raken. Bijzonder.
-Theodoor Steen

#17 Lost in Translation (Sofia Coppola, 2003)
Na haar dromerige en tevens erg goede The Virgin Suicides was ze nog vooral ‘de dochter van’, maar met Lost in Translation werd zij direct omarmd door de filmwereld als een bijzonder goede regisseuse met een grote eigenheid. De altijd charmante Bill Murray en Scarlett Johansson, op wie iedereen na het zien van de film op slag verliefd werd, dwalend en vervreemd door het chaotische Tokyo. Het is een prachtige film, dromerig en romantisch, maar nooit potsierlijk of uit de toon schietend.
Een film vol ‘kleine’ memorabele scenes en een zeer sterke chemie tussen Murray en Johansson. De twee hoofdpersonages vormen het rustieke binnen het rumoerige van de stad, en hun vervreemding en de toenadering die zij zoeken tot elkaar, als enige aanknopingspunt, is bijzonder mooi om te zien.
Zonder echt een romantische komedie te zijn is het een van de beste romantische komedies van het decennium. Niet enkel in Tokyo weet Coppola rust te brengen, ook in het weelderige filmlandschap vormen haar films een moment van kalmte en juist dat is wat er zo uitzonderlijk is aan het werk van Sofia Coppola en met name Lost in Translation. Het is te hopen dat de regisseuse binnenkort weer eens met een echt goede film komt, want haar laatste wist mij lang niet zo te raken als haar debuut en deze op zestien na beste film van de jaren ’00.
-Christiaan Boesenach

#16 Caché (Michael Haneke, 2005)
Een regisseur die met het nieuwe millennium een aanzienlijk groter publiek wist te bereiken, is psycholoog/filosoof Michael Haneke. Met zijn shockerende metafilm Funny Games en zijn visualisering van Hobbes’ ‘state of nature’ in Le Temps du Loup wist hij al een groter publiek te bereiken, maar Caché zorgde voor aanzienlijk meer aandacht het werk van de regisseur.
Het verstand op nul zetten is uit den boze bij Haneke’s films, het zijn intelligente films doordrenkt van zijn standpunten en maatschappelijke kritieken, zelfs de kijker wordt in zijn films vogelvrij verklaard. Haneke is niet altijd subtiel in zijn boodschap, maar wanneer hij dat wel is, wordt hij direct op handen gedragen (wellicht omdat rechtstreekse verwijten naar de kijker uitblijven). In Caché is hij subtieler dan ooit. Voyeurisme lijkt het onderwerp van dit mysterie, maar de ware betekenis van de film lijkt te zitten in de psychologische kant van hoe men zich tegenover elkaar op staat, tot wat voor dingen de mens in staat is en hoe door subtiele veranderingen de familiebanden direct op scherp kunnen komen te staan.
Caché is briljant in zijn uitvoering; de film is vrij van filmische opsmuk als muziek en een te gemaakte beeldtaal. De kijker krijgt de rol van voyeur toebedeeld en krijgt een onderhuidse spanning te verduren zoals zelden vertoond in de filmwereld.
-Christiaan Boesenach



6 Reacties

  1. Erwan

    “Het is te hopen dat de regisseuse binnenkort weer eens met een echt goede film komt, want haar laatste wist mij lang niet zo te raken als haar debuut en deze op zestien na beste film van de jaren ‘00.”

    Ben ik dan de enige die “Marie Antoinette” Coppola’s beste film tot nog toe vind? “Lost in Translation” is ook geweldig hoor, maar was bij “Marie Antoinette” helemaal ondersteboven. Maar misschien komt het ook vanwege mijn voorliefde voor 80’s postpunk muziek. En de beelden zijn fantastisch!

  2. Christiaan Boesenach

    Tja, die voorliefde voor 80’s postpunk muziek deel ik met je. Maar ik kon er niet inkomen, en als dat al lukte, dan lukte dat veel beter bij Lost in Translation. De combi kostuumdrama/eighties vond ik wel erg goed bedacht en uitgevoerd.

  3. Eraserhead

    Je bent zeker niet de enigste Erwan, hoewel ik The Virgin Suicides wellicht op dezelfde hoogte als Marie plaats (Suicides heb ik wel nog maar 1 keer gezien).

    Lost In Translation viel de laatste keer wel enorm tegen en ik denk niet dat de film mij nog iets te bieden heeft.

  4. Tim Wagemakers

    Lost in Translation is zo’n verschrikkelijk fijne film, leuk om die tegen te komen; je zou hem snel vergeten juist omdat hij zo heerlijk wegkijkt.

  5. Christiaan Boesenach

    Hoe kun je Johansson’s sensuele uitstraling in die film nou vergeten?

    Leuk je hier te zien trouwens!

  6. Kyrill

    3 films die ik eigenlijk veel een veel verder in de lijst had verwacht :X
    Lost in Translation, Donnie Darko en Eternal Sunshine of the Spotless Mind had ze zeker in deze lijst verwacht maar veel hoger dan dat ze nu staan. Ben echter wel blij dat ze er dus sowieso in staan


Reageer op dit artikel