Vorige week schreef ik dat men de afgelopen tien jaar ook wel eens de ‘golden age of television’ noemt, ondanks reality TV. Technisch gezien is echter de ‘golden age of television’ de periode 1949-1960, vandaar dat men het nu heeft over de tweede ‘golden age’ of ‘new golden age’. Hoe dan ook valt het niet te ontkennen dat er sinds eind jaren ’90 een enorme hoeveelheid kwaliteitstelevisieprogramma’s zijn gemaakt in de Verenigde Staten. Vorige week besprak ik de hoogtepunten van de half uur lange komedie, deze week begin ik aan een top tien dramaseries van 45 tot 60 minuten lang. ‘Drama’ betekent in dit geval overigens niet dat het allemaal doodserieuze series zijn.

10. Firefly (2002)
Het is zo jammer dat deze sci-fi western serie na slechts een half seizoen van de buis werd gehaald door FOX – de potentie was enorm. Slim, grappig, spannend, origineel, met een zeer boeiend universum, bijzondere subteksten en misschien wel de beste cast die televisiemaker Joss Whedon tot nu toe tot zijn beschikking had. Heerlijke dialogen zoals je ze alleen in zijn series hoort. Het had zijn beste serie kunnen worden, maar helaas moesten we het doen met 14 afleveringen en de film Serenity, die wel goed was maar waarschijnlijk niet zo goed als de serie had kunnen zijn.

9. Veronica Mars (2004-2007)
Zo noir als in deze serie is de middelbare school (en één seizoen de universiteit) op televisie niet meer geweest sinds Dale Cooper naar Twin Peaks afreisde. Een scherpe mix van genres met een kleine blonde tienerheldin als privédetective en een plot dat soms bijna even moeilijk te volgen was als The Big Sleep. Dankzij ster Kristen Bell die met beide benen op de grond bleef staan werkten de ingewikkelde verhaallijnen en soapachtige romances, terwijl er ondertussen een intelligente kritiek op klassenverschillen in Amerika geleverd werd. Het derde en laatste seizoen is wel een stuk minder, door creatieve compromissen onder druk van het televisienetwerk.

8. Lost (2004-nu)
In zekere zin een van de gewaagdste series van het afgelopen decennium. Na een van de beste en duurste pilots vroegen de makers flink wat geduld van hun kijkers, terwijl informatie werd achtergehouden, personages werden gedood, de cast op meerdere manieren verdeeld werd en uiteindelijk met tijdreizen werd gespeeld. Het format van de serie werd meerdere keren veranderd, wat na drie jaar een flinke stoot energie aan de serie gaf en leidde tot een serie die begon als een verhaal over mensen op een verlaten eiland tot een enerverende volbloed science fiction serie. De menselijke kant van het verhaal werd echter nooit uit het oog verloren in alle spannende ontwikkelingen, en de personages zijn nog altijd even boeiend in hun zoektocht naar betekenis. Daarnaast gaf Lost ons een van de beste schurken van dit decennium in de vorm van Benjamin Linus.

7. Six Feet Under (2001-2005)
“Soap voor intellectuelen” noemde mijn FT-collega Arman Avsaroglu deze serie gisteren, en daar zit best wat in. Want Six Feet Under is behoorlijk soapachtig, met zijn enorme hoeveelheid dramatische ontwikkelingen en maffe karakters. Maar het is ook een zeer intelligente serie met complexe personages (in weinig series vind je zoveel sterk uitgewerkte en gespeelde vrouwen, en een genuanceerd homokoppel). Soms waren de ontwikkelingen wat krankzinnig, maar dat werd grotendeels goedgemaakt in het laatste seizoen. Welk ander drama heeft een dramatische diepgang net als deze én pratende doden? Alleen dat al maakt deze serie uniek.

6. Battlestar Galactica (2005-2009)
De mythologie werkt niet altijd even goed, maar dat is slechts een klein kritiekpunt op deze verder fantastische sci-fi serie waarin de mens bijna wordt uitgeroeid en moet herevalueren wat de mens menselijk maakt, onderwijl op de vlucht van een oorlog met superieure robots. Deze moderne bewerking van de al bestaande serie van eind jaren ’70 is oneindig veel interessanter dan het simpele bronmateriaal. Maker Ronald Moore biedt de kijker filosofie, een subversieve moraliteit, terreur, verwarring, spannende actiescènes in de ruimte en zoveel meer, inclusief een scala aan negatieve menselijke emoties en gedragsneigingen onder grote druk. Geen makkelijke antwoorden of conclusies, maar vragen als: verdient de mensheid het wel om voort te bestaan?

Volgende week nummer vijf tot en met één.