Zoals men gewoon is te doen in lijstjes- en terugbliktijd, ook aandacht voor degenen die ons ontvielen. In de categorie acteurs en actrices vielen overlijdensgevallen te betreuren van o.a. Alec Guiness, James Coburn, Katharine Hepburn, Marlon Brando, Janet Leigh, Paul Newman, Anthony Quinn, Gregory Peck en last but not least Anne Nicole Smith. In de categorie regisseur moesten we het voortaan doen zonder de exploitatie van Russ Meyer, noirs van Jules Dassin, Saharadrama van Ousmane Sembène en musicalkitch van Robert Wise. Onderstaand 5 andere opvallende overleden regisseurs.

5. Billy Wilder (28 maart 2002)
Reeds overleden voor mijn interesse in film serieuze vormen aan begon te nemen, dus schokkend kan ik het, ook gezien de leeftijd (95), bepaald niet noemen de naam tegen te komen als één van de regisseurs die dit decennium overleed. Wel is het een laatste der Mohikanen: de laatste grote Hollywoodregisseur uit de jaren 40 en 50 die nog in leven was (op wellicht Elia Kazan na, die in 2003 overleed). Maakte in 1981 met Buddy Buddy zijn laatste film (een flop) en ligt nu begraven naast de ook dit decennium overleden Jack Lemmon en in nabijheid van Marylin Monroe, sterren die met Wilder hun beste films maakten.

4. Nederlandse regisseurs
Het meest geruchtmakende overlijdensgeval van een filmregisseur had het minst met film te maken: Theo van Gogh (2-11-2004) (al is Submission zonder twijfel de meest controversiële Nederlandse film van de jaren ’00). Ook met Willem van de Sande Bakhuyzen (27-9-2005) verloor Nederland een nog volop actieve cineast, waar verder met namen van oudgedienden als Wim Verstappen (24-7-2004), Johan van der Keuken (7-1-2001) en Fons Rademakers (22-2-2007) niet de minsten ons ontvielen.

3. Robert Altman (20 november 2006)
Altijd genegeerd bij de Oscars (wel genomineerd met o.a. drie van zijn beste films, Nashville, The Player en Short Cuts), maar mocht in het jaar dat hij overleed dan toch nog een troostprijs van de Academy in ontvangst nemen. Slotakkoord, óók uit 2006, A Prairie Home Companion was een typische laatste-film-van-een-oude-meester, lang niet zo sterk als het beste werk, maar wel warm, persoonlijk en het belangrijkste: trouw aan zijn eigen stijl.

2. Michelangelo Antonioni (30 juli 2007)
Dit jaar nog volop in de belangstelling, ook op salonindien, vanwege het grootse retrospectief naar aanleiding van zijn overlijden in 2007. Ondanks zijn verlamming en onvermogen tot spreken nog tot enkele jaren voor zijn dood actief, al is de consensus dat na Professione: Reporter weinig belangwekkends meer geproduceerd werd. Ook het laatste stukje film, een segment in Eros (2004), werd door de critici neergesabeld.

1. Ingmar Bergman (30 juli 2007)
Curieus genoeg op dezelfde dag overleden als Antonioni, wat tot in de uithoeken van het internet polemieken ontlokte aangaande de invloed en relevantie van, en vergelijking tussen, beiden. Met name de relevantie van Bergman werd nogal in twijfel getrokken, met zijn zware theologische vraagstukken die in weinig meer aansluit bij de belevingswereld van de hedendaagse kijker. Desondanks, en in tegenstelling tot Antonioni, werd Bergman’s laatste film Sarabrand (2003) nog wel positief onthaald. Een jaar eerder overleed met cameraman Sven Nykvist al een sleutelfiguur in de cinema van Bergman.