Angel (Seizoen 5)

Angel seizoen 4 was zacht gezegd nogal een rommeltje. Er was veel goed te maken. Buffy was afgelopen, Angel had nog seizoenen te gaan. Helaas besloot de studio ander en werd Angel seizoen 5 het laatste seizoen. Want Angel seizoen 5 is een terugkeer naar het oude niveau. Het is een mix tussen vorige seizoenen, met enkele verhaallijnen die een herhaling lijken van vorige verhaallijnen (er is weer een bezeten vrouw als belangrijke verhaallijn), verschillende personages keren terug en ook is er weer meer sprake van een episodische aanpak.

Hoewel Angel seizoen 5 dus verschillende elementen laat terugkeren is het opvallender hoe de serie hierin nog weet te verrassen. Team Angel wordt omgegooid met inbreng van nieuwe leden en Angel werkt nu voor het grote kwaad wat ze eerder bestreden: Wolfram and Hart. De eerste aflevering van dit seizoen, Conviction, begint het seizoen op hoog niveau. Joss Whedon bouwt enkele enorme verassingen in en speelt met het verwachtingspatroon van de kijker. Gouden momenten zijn de terugkeer van twee personages: Harmony en…. Spike.

Ook goed is de aflevering Hell-Bound. Angel en Buffy mogen normaliter dan wel elementen van de horrorfilm bevatten, ze zijn slechts zelden voluit horror. Hell-Bound gooit dit om. De aflevering is bloederiger maar vooral enger dan wat we gewend waren. Het is een erg spannende aflevering (niet heel eng), maar het is een welkome afwisseling dat de serie zich in deze aflevering meer lijkt te richten op het horroraspect.

En voor het eerst heeft Angel iets wat op een formatbreaker lijkt, Smile Time. In dit geval een aflevering waarin Sesamstraat in de zeik word genomen en Angel is veranderd in een muppet-achtige pop. De karikatuur van Angel is erg hilarisch, en deze aflevering is de laatste ronduit komische aflevering van dat seizoen. Want in de afleveringen daarna word de doorlopende verhaalllijn onthuld. Belangrijkste elementen voor dit verhaal zijn de Senior Partners van Wolfram and Hart, die hun eigen sinistere plannetjes hebben met Angel, en een demon genaamd Illyria.

Illyria is een godin/demon die het lichaam van een vast personage overneemt. Dit zorgt voor een verandering in toon. De lichtvoetige sfeer die terugkeerde met het personage Spike (die briljante one-liner na one-liner spuwt) verdwijnt naar de achergrond voor een serieuze en dramatische conclusie. De personages in de serie moeten allemaal deze verandering verwerken. Doordat ze hier allemaal anders mee omgaan maken ze soms keuze’s die voor de kijker moeilijk te verkroppen zijn. We zien personages die we hoog hadden zitten laag vallen. Maar het past bij het einde van een serie, waarin dingen zoals we die kennen tot een einde komen.

Het einde van de serie (laatste scènes) is erg open, en dat was aanvankelijk een teleurstelling (zeker omdat er geen vervolgseizoen was). Net als in de seizoensfinale van Buffy sterft een personage. In beiden gevallen is het jammer dat dit de laatste aflevering gebeurd, waardoor we de rouwperiodes van de andere karakters niet meemaken, en de personages geen groot afscheid krijgen. Want als Joss Whedon ergens goed in is, dan is dat het weergeven van rouw en verlies. Ook het feit dat het einde open is zorgt niet voor een bevredigende conclusie.

Bij nadere beschouwing past het einde echter perfect. De premisse van Angel is dat we slechts een periode in het leven van iemand met het eeuwig leven volgen. Dat het seizoens einde open is geeft ons de kans om te denken dat Angel altijd blijft bestaan en dat we inderdaad slechts een periode in zijn leven zagen. Het geeft ons ook een kans om te denken dat Team Angel met geen mogelijkheid deze situaties overleeft, wat het thema vergankelijkheid weer zou onderstrepen. We kunnen een einde kiezen wat voor ons bevredigend werkt, en in biede gevallen zouden thema’s in de serie onderstreept worden. Tevens is het einde een briljante cliffhanger (helaas is er geen vervolg op), die er uitgaat met een knaller. Wat dat betreft heeft Angel een waardig einde gekregen.


Onderwerpen: ,


Reageer op dit artikel