Weer Buffy the Vampire Slayer, weer Angel. Eerst Buffy: Het leek onmogelijk de serie te vervolgen na de ongelooflijke seizoensfinale van Seizoen 5, maar Seizoen 6 weet het toch klaar te spelen. De eerste dubbelaflevering doet het onmogelijke en weet dit de rest van het seizoen goed uit te buiten. Ik kan verder niet er over uitwijden wat er precies aan de hand is, aangezien dat de conclusie van seizoen 5 zou verraden. Het komt er in ieder geval op neer dat het verhaal op een totaal andere manier wordt voortgezet, en dat dit de rest van het seizoen terug gaat komen.

Buffy is dezelfde niet meer. Er wordt in de aflevering Normal Again zelfs gesuggereerd dat Sunnydale zich volledig bevind in het hoofd van onze hoofdpersone. Buffy is niet de enige die verandert is. Iedereen heeft hun eigen problemen, en daarmee doen ze anderen pijn. Dit hele seizoen worden de bestaande relaties op scherp gezet. De pijn die men anderen aandoet heeft aan het eind van het seizoen grote gevolgen.

De geheimen die men voor elkaar heeft worden zichtbaar in de beste aflevering van dit seizoen: Once More With Feeling. Deze aflevering is een typische formatbreaker: een musicale episode. En zoals men in musicals zingt over hun diepere gevoelens zingt men hier ook over hun geheimen. Zwijgen kan dus letterlijk niet, en alle kaarten worden zingend op tafel gegooid. De liedjes zijn catchy, maar geven dus ook letterlijk sturing aan de serie. En dat maakt deze aflevering dus meer dan een gimmick.

Seizoen 6 van Buffy hangt bij vlagen als los zand aan elkaar, en de drie villians zijn zacht gezegd nogal… ongeregeld. Gelukkig lijken de makers dit ook te beseffen en worden de teugels in de eindafleveringen flink aangetrokken. In aflevering Normal Again wordt zelfs de draak gestoken met de chaotische toon van dit seizoen. Naast comic relief dienen de villians als aangever voor een groter kwaad. Een kwaad uit onverwachte hoek. Dit is ook kenmerkend voor de series van Joss Whedon. Eerst zijn ze komisch, en dan geeft hij opeens een dramatische swing aan dezelfde situatie. Joss Whedon is een held in het verrassingseffect.

In Angel zijn de teugels ook flink aangetrokken. Eindelijk komt er een grotere verhaallijn aan bod, en deze dramatische ondertoon helpt de serie naar een hoger plan te stijgen. Het vorige seizoen was namelijk erg fragmentarisch, maar Seizoen 3 bevat groter kwaad en dus een epischer toon. De verhaallijn rond Darla krijgt een onverwachte wending, Angel krijgt een heel andere rol toebediend, en Holtz is een heerlijk kwaadaardige klootzak. Mooi is ook het personage Winnifred. Winnifred “Fred” Burkle werd geïntrocudeerd aan het einde van vorig seizoen en word nu een van de vaste sidekicks van Angel. Amy Acker is aandoenlijk als de sociaal gemankeerde Fred, en gelijk een van mijn favoriete karakters in de reeks.

Dat ik geen favoriete aflevering heb dit seizoen geeft ook aan dat de serie strakker is geworden. Buffy maakt nog steeds gebruik van een episodische aanpak en trekt deze richting de slotafleveringen strak. Angel maakte in voormalige seizoenen ook gebruik van stand-alone-afleveringen, maar had meestal een veel dunnere doorlopende verhaallijn. Deze wisseling in opbouw, waarbij het achtergrondverhaal van groter belang is dan de losse afleveringen, is minder gevarieerd in, maar dat maakt het seizoen als geheel sterker.

De laatste afleveringen van het seizoen zijn dan weer van minder niveau (afgezien van de briljant harde cliffhanger). De plotwending is sterk, maar de acteur die deel uit maakt van deze plotwending is zeer irritant. Wat dat betreft is dit seizoen een tegenhanger van Buffy, waarbij de laatste afleveringen het sterktst zijn. Het niveau ligt sowieso onverwacht hoog, aangezien ik begrepen had dat beider seizoenen niet al te zeer gewaardeerd werden. Wat mij betreft is dit onterecht. De wat chaotischer verhaallijn in Buffy komt door het feit dat de ruggegraat van het verhaal richting een meer personage gerichte aanpak is verschoven. Dit in tegenstelling tot de focus op de badguy van vorige seizoenen. De verschuiving naar persoonlijke problemen als rode draad werkt wat mij betreft perfect. Met Buffy Seizoen 6 en Angel Seizoen 3 bewijst Whedon dat hij nog steeds de onbetwiste koning is van televisieland.