Buffy (Seizoen 7), Angel (Seizoen 4)
Een laatste en een voorlaatste seizoen.

Na het behoorlijk sterke seizoen 6 (in tegenstelling tot wat de meeste beweren) valt seizoen 7 van Buffy The Vampire Slayer lichtelijk tegen. Dat is echter niets vergeleken met Angel seizoen 4, een seizoen wat aan elkaar hangt als los zand. Bij beide series raakt de klad er in. Buffy weet dit tegen het einde van het seizoen recht te trekken. Angel niet.

Angel zet de lijn van het vorige seizoen voort, hier weer een grotere verhaallijn ten faveure van een episodische aanpak. Deze grote verhaallijn springt echter van de hak op de tak, misvormt karakters volledig (figuurlijk gesproken) en weet dit niet tot een bevredigende conclusie te brengen. Grootste mankemant is de rol van Cordelia Chase. Ze gaat dit seizoen van opperwezen naar volledig geheugenloos, naar bitchy, naar zwanger, naar kwaadaardig, naar moeder van een eeuwenoude oppergod in het lichaam van een Afro-Amerikaanse dertigjarige, naar voorlopig uitgeschakeld. En dit zonder dat het uitgelegd word. Het word afgedaan als een “meesterplan”. Kennelijk leiden de sterke opgebouwde gebeurtenissen van vorige seizoenen richting eh… chaos.

Andere zwakke schakel is Connor. Connor is de zoon van Angel, die in vorig seizoen geintroduceerd werd. We hebben irritante pubers gezien in de series van Joss Whedon (KuchDawnSummersKuch) maar Connor slaat alles. Het is een personage zonder enige vorm van inlevingsvermogen, een arrogante bol van zelfingenomenheid. Een jongen die aggresief op alles reageert zonder enige vorm van empathie voor anderen. Ik begrijp dat de beste jongen na alles wat hij heeft meegemaakt niet bepaald het middelpunt van enthousiasme zal zijn. Maar vanwege de zeer zwakke karakteropbouw is het een stoorpunt in een toch niet al heel erg sterk seizoen. Zijn acties aan het einde van dit seizoen zijn ongeloofwaardig en missen dramatische potentie.

Toch is het niet alleen armoede troef in dit seizoen. David Boreanaz is steeds beter ingespeeld in zijn rol en Amy Acker is briljant als Winifred. Er is de terugkeer van Faith, wat prachtig is om te zien, en de drietal afleveringen met Angelus zijn weer ouderwets genieten. Ondanks de vele minpunten (de verhaallijn rondom Jasmine) is het niveau nog wel redelijk te noemen. Joss Whedon kan echter zoveel beter.

Seizoen 7 van Buffy is ook minder dan vorig seizoen, maar Buffy blijft gelukkig nog wel een erg sterke serie. Ook hier zijn enkele scènes niet geloofwaardig in verhouding tot de karakters (met als dieptepunt het dumpen van Buffy door de gehele groep). En ook de verhaallijn rondom de Potentials had even wat warming-up-rondjes nodig. Dit soort mankementen maken dit seizoen niet het beste, maar er is één ding wat dit seizoen heeft wat anderen niet hebben:

Een monsterlijk grote schaalvergroting. Werkelijk alles aan dit seizoen is episch. Van de badguy (the First is hét kwaad in pure vorm), de minor villians (een nieuw soort veel engere vampieren), een nieuwe handlanger in de vorm van kwaadaardige priester Caleb (Nathan Fillion!), hoofdrolspelers die doodgaan (al hadden we dat ook in seizoen 6) en ledematen verliezen tot een heuse apocalypse! Het is gigantisch meeslepend. En dan hebben we het nog niet eens over de emotionele strubbelingen van onze helden.

Door deze schaalvergroting voelt het seizoen fris, iets wat extra frappant is omdat nu juist alle eindjes aan elkaar geknoopt worden. Het seizoen grijpt terug op eerdere seizoenen en verwijst hier veelvuldig naar. Er is zelfs een nieuwe higschool gebouwd op de Hellmouth, en alle overledenen keren weer een keer terug via The First. Interessant is ook de aflevering Storyteller, een van de weinige echt hilarische afleveringen, waarin een bijrolkarakter eens alle gebeurtenissen opsomt vanuit zijn zichtspunt.
Ik kan wel veel meer uit de doeken gaan doen, maar zowel Buffy als Angel dienen gezien te worden. Verplichte kost voor de sci-fi/fantasy/horror-fan. Zelfs wanneer een seizoen van minder niveau is. Volgende week zal ik voor de laatste keer een serie van Joss Whedon bezoeken met het artikel over Angel seizoen 5. Buffy zit erop. Lang leve Buffy!


Onderwerpen: ,


5 Reacties

  1. Kaj van Zoelen

    Waarom voelt Buffy door de schaalvergroting fris aan, en Angel niet? Daar is ook sprake van schaalvergroting. En “het wordt niet afgedaan als meesterplan, jij doet het plan af als chaos. Er is een verschil.

  2. theodoor

    Ik had het idee dat ze met de schaalvergroting bij Buffy wisten waar ze heen gingen (fris dus) en dat bij Angel men verdronk in de plotwendingen en doelloos ronddoolde.

    Met dat meesterplan doelde ik er op dat alle gebeurtenissen van vorige seizoenen verklaard werden als voorbestemd, wat ik prima vind, maar door het over elkaar heen buitelen van vage plotwending na plotwending in dit seizoen is het juist moeilijk te behappen dat dit allemaal voorbestemd zou zijn. Het voelt nogal chaotisch aan, en het is net alsof de makers de doelloosheid van zich af willen schudden door te suggereren dat “het toch allemaal voortbestemd is”. Dat maakt de boel echter niet cohorenter of geloofwaardiger (let wel, de premisse van Angel is ansich ook niet geloofwaardig (Vampieren, demonen) maar deze is wel overtuigend. En dat is dit seizoen niet).

  3. Kaj van Zoelen

    Hebben we spoilertags op de site? Want je zult toch iets specifieker moeten zijn voordat je een arc van 2 seizoenen afdoet als vaag en doelloos.

  4. theodoor

    Let wel: ik heb geen problemen met de verhaallijn rond Connor, maar met de rare wendingen in het verhaal van Cordelia (haar rol lijkt constant te veranderen) en de verhaallijn rondom Jasmine. Deze voelden inconsistenter dan de verhaallijn rond Connor (wat ik verder wel een verrekt irritant personage vind, van wie ik de motieven vooral zeikerig vind)

  5. theodoor

    O, en dat de karakters van Connor richting het einde van het seizoen ongeloofwaardig overkomen ligt meer aan het beperkte acteerwerk dan aan het schrijfwerk. Het is tekenend dat Connor in seizoen 5 me wel beviel, vanwege een significante verandering in zijn karakter. Connor is dus een goed geschreven karakter, maar doordat de acteur beter is in het spelen van bepaalde emoties dan in anderen komen somigge acties in de serie beter uit dan anderen. Waarmee de dramatische potentie van het karakter dus verloren gaat. Een andere acteur had waarschijnlijk beter de consistentie van het karakter Connor behouden, die zich in de serie zich teveel in uitersten begeeft vanwege het niet geheel subtiele acteerwerk van Vincent Kartheiser (die overigens bepaalde kanten van Connor wel goed onder de knie heeft, getuige seizoen 5).


Reageer op dit artikel