Voordat Chris Pine bekendheid verwierf met Star Trek, maakte hij Carriers. Paramount liet de film sinds sinds 2006 ‘on the shelf’ liggen, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Overtuigd van Pine’s potentie om mensen naar de bioscoop te lokken heeft de studio, met het succes van eerdergenoemde Star Trek film, uiteindelijk toch besloten om de film, hetzij beperkt, op het witte doek te brengen.

Als er een wereldwijde pandemie uitbreekt (misschien nu wel enigszins actueel met de Mexicaanse griep in het achterhoofd), bevinden zich onder de weinige overlevenden vier vrienden/kennissen. Twee broers, Danny en Brian, Danny’s vriendin en Brian’s ‘love interest’. Het virus verspreidt zich razendsnel en als, ondanks de regels, toch een van hen geïnfecteerd raakt moeten er keuzes gemaakt worden die grote gevolgen kunnen hebben.

Bepaalde keuzes die de regisseurs annex schrijvers hebben gemaakt komen de film duidelijk ten goede. Clichés worden zoveel mogelijk ontweken. Zo wordt er bijvoorbeeld geen verklaring voor het virus gegeven en wordt er ook geen remedie of oplossing aangereikt. Kennis over de achtergrond van de karakters wordt beperkt tot de onderlinge relaties en van romantiek is nauwelijks sprake. Helaas wordt er weinig gebruik gemaakt van gore en valt er nauwelijks een fatsoenlijke spanningsopbouw te ontdekken. Elk schrikmoment is een paar tellen daarvoor aangewakkerd met een duistere soundtrack om vervolgens tot een harde knal tot een einde te worden gebracht. Dodelijk (saai) voor een typische genrefilm als dit. De spanning zou hier meer uit de onderlinge relaties moeten komen, iets dat in het vorig jaar uitgekomen The Ruins beter werd uitgewerkt. Ook al was dat verre van een hoogvlieger.

De gebroeders Pastor hebben zich met deze film meer willen concentreren op menselijkheid; hoever een mens gaat in het overleven; wat diegene overheeft voor zelfbehoud. Mits goed uitgewerkt een prima initiatief natuurlijk. Helaas zijn de dilemma’s van dermate korte duur dat ze nauwelijks indruk maken en snel weer vergeten worden. Bovendien is een zombiefilm, hoewel dat misschien wel zo lijkt, verre van het ideale genre om aan bovengenoemd thema aandacht te schenken. Elk weldenkend mens weet hoe ver iemand in een levensbedreigende situatie gaat om zichzelf te redden. Dat is weinig nieuws. Veel interessanter is dit thema wanneer het geen dodelijke scenario’s betreft, zoals een aantal jaar geleden in Caché erg interessant werd uitgewerkt. Carriers komt op mij dan ook vooral over als mosterd na de maaltijd, die vooral van alles probeert te zijn, maar daar blijkbaar geen goede middenweg in heeft kunnen vinden. Het is iets waar Hollywood vaker last van lijkt te hebben. Een goede middenweg tussen indie (waarbij ik dat voor het gemak even gelijk stel aan gelaagdheid en thematiek) en entertainment blijkt voor ‘s werelds lucratiefste filmindustrie nog knap lastig. Entertainent noch ‘diep’, bewijst Carriers dat eens te meer.