Ik had vorige week belooft in te gaan op de onderkant van mijn excelbestandje, oftewel: de slechtste films van 2008. Waar ik vorige week ook nog knipoogde naar de over het algemeen gewaardeerde The Dark Knight, I’m Not There en consorten mag ik je meteen geruststellen dat deze niet terug zullen komen in deze lijst. De genoemde films waren stuk voor stuk goed te bekijken, maar vaak schortte er te veel aan om ze op te nemen als de 5 slechtste van dit jaar. De onderstaande 5 mochten deze spannende titel wel met zich meedragen en ja, we trappen af met een film van één van mijn favoriete regisseurs van de 21ste eeuw.

01. In the Name of the King: A Dungeon Siege Tale (Uwe Boll)

En plotseling wordt de boerderij van Farmer (Jason Statham) aangevallen door, zo lijkt het, in plastic gehulde orcs. Uit het niets introduceert de actieheld zijn wapen die zonder enige moeite alle manschappen raakt en weer terecht komt bij zijn meester, de vijand vermorzeld achterlatend. Er volgen wat vage dialogen en dan breekt de volgende dag de hel los in een nabij gelegen dorpje. Iemand vermoord vervolgens Farmer’s enige liefde, zijn zoontje, gevolgd door een oneindig lange scène waarin hij zijn zoontje vindt en begraaft, inclusief een schreeuw-naar-boven-terwijl-de-camera-uitzoomt-shot. Wat volgt is een amateuristisch en warrig geproduceerde Lord of the Rings kloon met gek genoeg redelijk grote namen. Naast de held uit Crank wist enfant terrible Uwe Boll ook Ron Perlman, John Rhys-Davies, Ray Liotta, Kristianna Loken en Burt Reynolds te strikken voor zijn kijk op de klassieke fantasy epos.

Boll weet de film vol te gooien met onbedoelde lachers, waaronder de boemerang misschien het beste voorbeeld is. Het is gelukkig niet het pure kwaad uit BloodRayne, waar ik mezelf eigenlijk constant zat op te vreten en mezelf beloofde nooit meer films te gaan kijken, maar jammer genoeg niet zo hilarisch slecht als House of the Dead, dat vermoedelijk komt door de ultieme D-cast in die film. Maar als dan Leelee Sobieski (dochter van de kostuumwinkeleigenaar in Eyes Wide Shut) haar reden om mee te vechten in de oorlog vormt met de woorden “I am my fathers daugter” kan de film eigenlijk niet meer stuk. De beste slechtste film van dit jaar en zowaar, de enige aanrader uit deze lijst.

02. A Song Of Good (Gregory King)

Mede-Salon-Indien-schrijver Christiaan Boesenach en ik hadden besloten met z’n tweeën een tweetal films te bekijken op het International Filmfestival Rotterdam, maar na de sterke documentaire LYNCH hadden we eigenlijk de verloop van de dag aan het lot over gelaten. We zouden heel impulsief een kaartje kopen voor de film met het beste plaatje en synopsis. Wat de andere keuzes waren ontbreekt me momenteel, maar we besloten Nieuw Zeelands drugsdrama A Song of Good te bekijken. Het kan haast niet aan het slecht verstaanbare accent te hebben gelegen, maar meteen in de eerste minuten wisten we beide waar we aan begonnen waren. Het was cliché op cliché en hoewel genrefilms zijn gebouwd op clichés leek de regisseur volledig ongeïnteresseerd te zijn in een frisse wind. Tergend traag schuivelde de film aan ons voorbij, waarna ons belooft werd een Q&A met de regisseur zelf mee te maken.

A Song of Good vertelt het verhaal van een Crystal Method epidemie binnen Nieuw-Zeeland en volgde daarbij het tragische verloop van Gary Cradle. De arme man bereikt zijn dieptepunt tijdens het stelen van een televisie van zijn buurvrouw. Gary is ten einde raad wanneer hij plotseling oog in oog staat met de vrouw en besluit haar dan te verkrachten. Dit achtervolgd hem en hij besluit te gaan werken en zijn leven te verbeteren. Niemand in zijn omgeving ziet zijn moeite en hij eindigt op hetzelfde pad. Uiteindelijk gaat hij terug naar zijn buurvrouw om zijn excuses aan te bieden.

Bij de woorden: “Well, everyone is a rapist…” begon de film me steeds meer tegen te zitten. Het amateurisme, het student-achtige geflikflooi met een saai verhaal en geforceerd mooie beelden maken (dat hem gewoonweg niet lukte) en dus het autobiografische tintje maakte dit tot een hele rare ervaring. Waar mensen het uiteindelijk vandaan haalden om de film op de stembiljetten alsnog een vijf uit de vijf te geven ontgaat me volledig, evenals het doel van de film. En nog steeds achtervolgd die volledige nutteloosheid me in mijn nachtmerries, iets dat ik niet als goed wil ervaren.

03. The Strangers (Bryan Bertino)

Boos liep ik uit de bioscoop. Boos schreef ik hierover mijn tweede recensie voor Salon Indien die uitmondde op de laatste alinea waar ik nog steeds volledig achtersta:
“De gehele film pretendeert meer te zijn dan een opstapeling van conventies in een hip jasje en dat stoorde me heel erg. Helemaal als alle angst compleet voortkomt uit flauwe schrikmomenten, ondersteund met een harde bas. Ik snap dat The Strangers een genre film is en dat genres conventies ademen, maar Bertino leek geen enkele moeite te doen de conventies innovatief te gebruiken. In tegenstelling tot een film als Severance neemt The Strangers zichzelf veel te serieus in de mate waar het zijn clichés verspreid. Het is alleen maar angstige gezichten en terror. Alleen maar de bekende vallende vrouw breekt haar enkel tijdens een achtervolging. Alleen maar angstige schim in de verte die verdwenen is nadat de protagonist opzij heeft gekeken. Alleen maar een thriller die zich heel groot maakt, maar verdwijnt in de massa van al die films waar we dit al eens eerder hebben gezien en dan ook vaak nog veel beter.”

04. Journey to the Center of the Earth 3D (Eric Brevig)

Met een derde mislukte Mummy-film en de bovenstaande titel was het niet Brendan Frasers beste jaar. De eerstgenoemde heb ik dan met plezier overgeslagen, maar ik kon niet om Journey to the Center of the Earth heen. In feite is er weinig te vertellen over dit stukje asfalt opvulling, afgezien het hoge B-gehalte in de special effects, het stupide verhaal en dito acteren. Weer een opstapeling van clichés en om de één of andere reden in volledig 3D dat niet werkt als je de film in 2D ziet. Oftewel: vervelenddoenerij dat bij tijden nog best te behapstukken was.

05. Diary of the Dead (George A. Romero)

Romero keert terug naar het genre waar hij al lang geen koning meer van is. Sinds het sterke Dawn of the Dead uit de jaren ’70 lijkt hij moeite te hebben met het vertellen van zijn Of the Dead verhalen: Day bleek een herhalingsoefening te zijn en Land had een leuke aanpak, maar zat te veel te kutten met de intelligente zombie waar ik zo’n hekel aan heb. Daarbij was afgezien het vermaak niets verder te beleven in beide films. Mijn hoop stond hoog voor Diary, waarin Romero terugvalt op The Blair Witch Project voor de nieuwe media. Het leek me een ongelofelijk interessante toevoeging voor een zombiefilm, en ik zag meteen alle deuren openstaan voor veel mediakritiek en een hoog intensiteit gehalte.

Jammer genoeg leek Romero zijn medium niet helemaal te snappen, acteerden de jongetjes en meisjes vreselijk ongeloofwaardig en bleef de kritiek op een oppervlakkig niveau. Technisch gezien zitten er interessante aspecten in de found footage benadering, maar het is jammer dat de filmcamera van de hoofdpersoon, de beveiligingscamera’s en zelfs telefoontjes allemaal van dezelfde hoge kwaliteit zijn. Dit samen met de net iets te strak gefilmde scènes breekt de geloofwaardigheid en ook meteen de intensiteit van het geheel. De enige film uit de lijst waarvan ik had gehoopt deze niet op de lijst de moeten zetten.