De watersnoodramp van 1953 is de grootste en in ieder geval bekendste ramp die ons land tot op heden te verduren heeft gekregen. Nog altijd wordt er gesproken over de desastreuze gevolgen van de doorgebroken dijken, het staat in de canon van de Nederlandse geschiedenis, en het is de aanleiding om het Nederlandse volk een schouderklopje te geven om de Delta-werken, die er naar aanleiding van de ramp zijn gebouwd. Tot op heden konden we er slechts over lezen, maar dan nu ‘eindelijk’ is er ook een film verschenen. Of eigenlijk, ‘helaas’.

Ben Sombogaart verbindt zijn naam als regisseur aan het project, een man die reeds bekendheid verwierf met de wat grootschaliger Nederlandse films als De Tweeling en Bride Flight; films waar het visueel wel goed mee zat, maar waar melodrama helaas vaak de boventoon vormde. Met het Nederlandse polderdrama dat de naam ‘De Storm’ draagt worden helaas geen nieuwe paden ingeslagen. De pers was er tot nu toe redelijk enthousiast over, maar na de film gezien te hebben rest mij slechts de vraag of er geen sprake is van belangenverstrengeling. Ik kan hier in ieder geval kort over zijn, het positieve geluid is volledig uit de lucht gegrepen; De Storm is een van de slechtste films van de afgelopen tijd.

Laten we bij het begin beginnen. De film opent met een grootse scène waarin het water met grof geweld op het land afraast, een scène waarin waarschijnlijk een groot deel van het relatief hoge budget is gestopt, maar desondanks nogal overbodig oogt, zeker gezien het nog altijd zeer duidelijk CGI is. Met het oog op de sensatiebeluste bioscoopbezoeker en wellicht een schreeuw naar internationale (lees: Amerikaanse) aandacht?

We maken vervolgens kennis met een aantal personages, die ofwel de storm trotseren of uit voorzorg binnen blijven. Er wordt op geslaagde wijze een spanning gecreëerd rondom de steeds dichterbij komende ramp. Het vrouwelijke hoofdpersonage wordt geïntroduceerd, evenals haar kind, waarom vervolgens de film zal draaien. Tot zover het positieve geluid.

Wanneer de storm eenmaal tot zijn hoogtepunt komt en de dijken doorbreken, blijkt dat ook het hoogtepunt van de film. Het oprukkende en allesverslindende water boezemt de kijker angst in, de net geïntroduceerde personages verdwijnen met het water waarna je ze prompt vergeten bent. Het hoofdpersonage wordt door het water meegesleurd en verliest zo haar kind, het begin van de verhaallijn waar de film zich verder mee zal bezigen. Dit is tevens het begin van het niet geslaagde, en soms zelfs lachwekkende drama, waar De Storm hoofdzakelijk om draait.

Filmtechnisch mag de film dan wel redelijk in orde zijn, maar dat is niet het enige aspect waar de film in moet slagen. Daar is ook een goed script voor nodig, en dat is het grootste gebrek van de film. Het scenario is idioot, de personages handelen volstrekt onnatuurlijk en er wordt veel te veel aandacht besteed aan bijzaken die niemand interesseren.

In plaats van een filmisch document rondom de ramp, waar de gevolgen duidelijk zichtbaar zijn, kiest men voor een aanpak gelijk aan die van Titanic (hebben we dan niets geleerd?). De focus ligt op klein persoonlijk drama, de ramp is slechts het strijdtoneel. Nu hoeft dit geen negatieve gevolgen te hebben, integendeel, maar in dit geval is het drama zo vreemd neergezet, dat je je begint af te vragen wat de bedoeling van de film is.

In de hoofdrol wordt gekozen voor een vrouwfiguur dat de verpersoonlijking is van al het noodlot dat de Zeeuwen is geschied in ’53. De hoofdrolspeelster ondergaat een verhaallijn die totaal in strijd lijkt te zijn met haar moederlijke psyche. Zij raakt haar familie kwijt, even later haar kind, dankzij een ronddrijvende koe, om ten slotte nog verliefd te worden ook. Haar geschiedenis en gedachten worden vertaald doormiddel van potsierlijke ‘Zonnatura’ flashbacks, iets wat elke weldenkende filmmaker zou laten. Het hoofdpersonage wordt gemaakt tot verwezenlijking van al het leed dat de Zeeuwen te verduren kregen, maar hierdoor krijgt het geheel een idiote lading, die gedurende de hele film zal storen.

Wanneer de storm tot een einde komt wordt ook het Nederlands’ nationalisme opgekrikt door in sneltreinvaart de bouw van de Delta-werken te laten zien, om vervolgens een happy ending aan de film te breien. Dit einde lijkt de finale doodsteek van de film, ware het niet dat daarna gestart wordt met een nummer van de quasi-poëtische drakenmuziek van Blof.

Is er dan verder niets positiefs aan de film? Jawel, het acteerwerk van toch zeker wel meer dan de helft van de cast redelijk tot goed te noemen, maar dat weegt niet op tegen de ongelooflijke miscast die de verloren zoon is in de finale. Maar dat zijn niet de enige problemen met de cast, zo is het behoorlijk storend dat het grotendeels niet-Zeeuwen zijn, en doodgewoon ABN praten.

Een film kan nog zo hoog inzetten, maar een groot budget is geen garantie voor een goede film. De ravage van de storm mag dan nog zo goed weergegeven worden, plottechnisch is het een draak van een film. Idioterie van de bovenste plank, waaraan elk mens zich zou moeten ergeren om de ver te zoeken emotionele logica. De positieve reacties zijn mij een doorn in het oog en het lijkt mij een gevalletje niet objectief kunnen kijken naar zulk een groots product van Nederlandse makelaardij.

De wansmaak viert weer eens hoogtij.