Dollhouse Donderdag #12
“Omega” (aflevering 12, seizoen 1)

Het einde is nabij. Nee, het is er al. “Omega” is de twaalfde en laatste aflevering van Dollhouse. Tenminste, totdat de niet uitgezonden dertiende aflevering op DVD uitkomt, en als er een tweede seizoen komt volgen er natuurlijk nog veel meer afleveringen. Maar voorlopig is dit de laatste, en het is een van de betere. Helaas wel met een wat bittere nasmaak. Voordat ik daarover begin zal ik het eerst hebben over wat ik wel waardeerde.

Het hoogtepunt van de aflevering is voor mij eigenlijk de definitieve onthulling dat Dr. Saunders inderdaad Whiskey is, en Alpha’s relatie met haar. De Blue Velvet verwijzing in de scène waarin het duo als een stel psychotische Zuiderlingen een man bedreigen was ook leuk. Uiteindelijk is Whiskey’s ontdekking wie ze werkelijk is en het feit dat ze mag voortbestaan met deze kennis het interessantste van de vooruitzichten voor een eventueel tweede seizoen (iets wat ik een aantal weken op deze site beschreef als een zekerheid, maar inmiddels is gebleken dat niks zeker was).

Alan Tudyk is wederom cool als Alpha, maar de uitwerking van zijn karakter viel me wat tegen. Het hele seizoen wordt hij neergezet als de ultieme schurk van deze serie. Als er één man het Dollhouse kon vernietigen, was hij het wel. Maar uiteindelijk gaat hij gewoon weg, zonder dat echt te proberen? So much voor hem als ultieme bedreiging van het Dollhouse. De enige reden waarom ze Ballard achter hem aansturen is vanwege een morele obligatie (de contractuele verplichting met de originele persoon werd immers opgeheven toen die vernietigd werd). Alpha blijkt bovenal een ordinaire seriemoordenaar te zijn, en dat is jammer. Hij mag dan 40 persoonlijkheden hebben, zijn originele persoon blijkt het belangrijkste.

Een twist die de hele premisse van Dollhouse op zijn kop zet, maar die me toch niet enorm prikkelt. Dat er dingen blijven hangen in Dolls weten we al sinds het begin, dus dat dit ook geldt voor de originele persoonlijkheid is eigenlijk geen verrassing. Groot verschil is wel dat de originele eigenschappen kennelijk zwaarder wegen dan imprints, gezien Alpha’s psychotische neigingen en Echo’s zorgzaamheid. Een punt dat mooi naar voren kwam in de vorm van Omega, maar de confrontatie tussen Omega en Alpha had wel wat uitgebreider gemogen.

Dat geldt ook voor de premiejagers Sierra en November. Daar had ik wel een hele aflevering over kunnen zien, maar in plaats daarvan verdwijnen ze nadat ze geïntroduceerd worden. Een irritant plotgat (waarschijnlijk zijn er wel scènes met ze gefilmd, die eruit geknipt zijn, gezien de promoplaatjes van het duo), net zoals ik niet overtuigd was door Ballards ontwikkeling in deze aflevering. De hele serie wil hij het Dollhouse onthullen en opheffen, maar nu heeft hij het eindelijk gevonden en gaat hij er klakkeloos voor werken? Daar gaat een van de weinige écht boeiende personages. Nu ik het daarover heb: ik ben ook niet zo enthousiast over Echo. Even dacht ik dat ze als Omega al haar persoonlijkheden ging gaan houden en dus werkelijk ging ontwikkelen, maar dat bleek vergeefse hoop. Nou zegt ze aan het eind nog wel Caroline’s naam, maar wat we tot nu toe van Caroline gezien hebben was niet zo indrukwekkend.

Al met al was het eerste seizoen van Dollhouse best vermakelijk, met een aantal slechte en een paar goede afleveringen. Van Whedon verwacht ik echter meer, en ergens heb ik het idee dat hij zijn tijd beter kan besteden. Zijn vorige drie series raad ik iedereen altijd aan, Buffy durf ik zelfs essentiele televisie te noemen. Maar als iemand niet aan Dollhouse wil beginnen of de serie niets vindt, lig ik daar niet wakker van. Er zitten diepere lagen in, maar op de oppervlakte mis ik echt drama, interessante ontwikkelingen en humor. Af en toe valt er wat te lachen, maar het is mij wat te weinig van Whedon. Meer Topher zou dat probleem kunnen verhelpen. Het grootste mankement blijven de Dolls die nauwelijks ontwikkelen. Eliza Dushku is ook niet bepaald een wereldactrice gebleken, met haar wat eentonige acteerstijl; de verschillen tussen haar persoonlijkheden blijven toch te subtiel. Dichen Lachman maakte meer indruk in haar bijrol als Sierra. Als er een tweede seizoen komt, ondanks de dramatisch slechte kijkcijfers, zal ik zeker kijken. Maar ik zal er niet meer uitgebreid over gaan schrijven, tenzij ik tegen die tijd enorm om een onderwerp verlegen zit.


Onderwerpen:


Reageer op dit artikel