“Target” is een grote verbetering ten opzichte van de eerste aflevering van Dollhouse. De personages komen al een stuk meer uit de verf en het verhaal is boeiender én spannender, zowel de plot van de aflevering en de grotere verhaalboog die nu een beetje zichtbaar wordt. De kenmerkende humor van Whedon mis ik nog steeds, maar ook daarvan meende ik zo nu en dan een glimp op te vangen.

Dialogen als “I think we have a problem. One you need to shoot at.” en (verwijzend naar een pistol) “You know how to use this?” “Four brothers. None of ‘em are Democrats.” zijn duidelijk van de hand van Whedon. Maar ik moest vooral lachen om het gezicht van Boyd Langton (Harry J. Lennix) even nadat Topher Brink (Fran Kranz) hem aansprak met ‘Brando’. De manier waarop acteur Lennix als de ander zich heeft omgedraaid eventjes zijn kin naar voren steekt zoals Don Corleone terwijl hij nadenkt over wat hij moet doen, is hilarisch. Het is slechts een klein moment, maar voegt wel iets toe aan Langtons karakter, dat steeds boeiender wordt. Het lijkt erop dat zijn gecompliceerde relatie met Echo een van de hoofdmoten van de serie gaat worden, en daar ben ik wel blij mee.

Echo zelf wordt ook meer uitgewerkt, maar dat gaat nog met horten en stoten. Tot op het moment dat ze zelf een eigen identiteit zal krijgen (en dat zal logischerwijs pas laat in de serie gebeuren) blijft ze toch een beetje een schrijversspeeltje. Door de compilatie van verschillende persoonlijkheden die ze elke week krijgt ingeprent, kunnen de schrijvers haar elke week vormen naar wat het plot nodig heeft, en daar moeten ze mee oppassen. De introductie van Alpha, een losgeslagen ‘active’ die ontsnapte uit de Dollhouse en daarbij iedereen op zijn pad behalve Echo gruwelijk vermoorde, is het bewijs dat Echo ook een persoonlijkheid zou kunnen gaan ontwikkelen. Technologie en het falen daarvan om de mens aan te passen: het blijft fascineren sinds ene Dr. Frankenstein het ooit probeerde.

Eliza Dushku was vorige week niet zo overtuigend als gijzelingsonderhandelaar, maar als kanoënde, bergbeklimmende en met pijl en boog jagende wildebras is ze in haar element. De rol is dan ook specifiek voor haar geschreven lijkt het, gezien haar persoonlijke ervaring op dit gebied. Het plot is ook sterker: in plaats van wat losse gedeeltes draait bijna alles om “world’s most dangerous game”: mensen die op mensen jagen. Wel is het vreemd om Dushku bang weg te zien rennen, als je haar zoals ik voornamelijk als badass vampierdoder kent.

Whedons voorliefde voor de nieuwe versie van Battlestar Galactica (begon in 2004, het vierde en laatste seizoen wordt nu op dezelfde avond als Dollhouse uitgezonden) heeft hij al wel eens uitgesproken, maar komt ook naar voren in de casting van Dollhouse. Niet alleen heeft Tahmoh Penikett (Helo in ‘BSG’) een vaste rol als FBI-agent Paul Ballard, maar ook Mark Sheppard (Romo Lampkin in ‘BSG’) doet een paar afleveringen mee als een collega. Ik heb goede hoop dat de volgende aflevering ook weer van een adequaat niveau zal zijn: de schrijvers die naast Joss Whedon aan die aflevering meeschreven, zijn dezelfden die met hem aan Dr. Horrible werkten. Hoeveel lezers van SI kijken eigenlijk mee?