Elke week krijg ik meer het idee dat Dollhouse een heel goede serie kan gaan worden. Deze keer zijn het vooral kleine karakterontwikkelingen en toevoegingen aan de mythologie die veelbelovend zijn, alsmede een goede twist die ik verder niet meer zal noemen. Tegelijk zie ik ook een potentieel probleem dat het huidige format van de serie kan gaan opbreken.

Dat probleem is producent en hoofdrolspeelster Eliza Dushku. Deze week liet ze wel eerst onbekende talenten zien als… zangeres. Tenminste, de missie van deze week vereist enige zang en dat ging haar best goed af. Maar als actrice vervalt ze op een gegeven moment een beetje in de van haar bekende acteerstijl, ik noem het maar haar “tough girl mode”. In die scènes lijkt Dushku’s personage erg op dat van vorige week, of op Faith uit Buffy (en Angel). Vooralsnog doet Dushku het zeker niet slecht, maar het zou haar kunnen gaan opspelen. Ze moet immers elke week een compleet ander figuur kunnen neerzetten. Aan de andere kant heeft Whedon het talent om elders fletse acteurs tot een hoger niveau te tillen (denk aan o.a. Sarah Michelle Gellar en David Boreanaz), dus wie weet wat hij nog uit Dushku kan halen in de toekomst.

Deze derde aflevering was vooral interessant vanwege de ontwikkeling die Echo toont. De plot, over een zangeres die tegen zichzelf en gestoorde fans moet beschermd worden, is niet zo bijzonder totdat Echo initiatief neemt en daarmee buiten haar programmering stapt. Helaas moeten we eerst wat slechte popnummers doorstaan voordat we daar aanbelanden. Sommige scènes voelen aan alsof ze erin zijn gestopt om FOX te behagen, en dat is gewoon jammer.

Intrigerend aan Dollhouse is het moreel grijze gebied waarin bijna iedereen zich beweegt. Alleen FBI-agent Paul Ballard (Tahmoh Penikett) heeft iets weg van een held, maar ook hij staat niet boven intimidatie en onschuldige mensen herhaaldelijk lastig vallen. Boeiend blijft ook ‘handler’ Boyd Langton (Harry Lennix) die zich iets teveel betrokken voelt bij zijn ‘active’ Echo en daardoor steeds meer problemen heeft met hoe het Dollhouse haar behandeld. Maar compassie is iets waar binnen de organisatie wantrouwend op wordt neergekeken. Dokter Claire Saunders (Amy Acker, eindelijk weer eens ergens in te zien!) zou ook nog wel eens een interessante rol kunnen gaan spelen.

De mensen achter het Dollhouse noemen zich ‘verkeerd begrepen filantropen’, maar er wordt steeds meer duidelijk dat we te maken hebben met een duister, verdacht bedrijf. Niet verrassend, gezien het wantrouwen dat Joss Whedon in al zijn series voor autoriteit en georganiseerde elites toont (de ‘Watcher’s Council’ en ‘The Initiative’ in Buffy, de ‘Powers That Be’ en advocatenkantoor Wolfram & Hart in Angel, de ‘Alliance’ in Firefly en Serenity).

Één persoon viel me meer op dan alle anderen in deze aflevering: ‘active’ Sierra (Dichen Lachmann). Lachmann kwam in de eerste aflevering maar heel eventjes voor, maar overtuigd nu wel als een compleet ander personage in deze aflevering (veel meer dan Dushku). Zie het plaatje hierboven voor Sierra als stoere actieheldin (links), popmuziekfan die leeft voor de popster (midden) en een promotieplaatje van FOX (rechts). Het verschil zit hem niet alleen in de outfits, maar ook enorm in de uitstraling, iets waar Dushku nog van kan leren. Opmerkelijk vond ik ook dat ik haar pas aantrekkelijk vond als de schattige grijze muis met bril, terwijl de harde actiechick in strak pakje me niets deed. In een serie die speelt met de seksuele verlangens van de kijker toch opmerkelijk.

Al met al blijft Dollhouse na aflevering drie vooral een veelbelovende serie, zonder dat veel van die beloftes nog waar worden gemaakt. Het beste moment van de aflevering was dan ook een uitwisseling van blikken tussen Echo en Sierra, die heel wat belooft voor de toekomst. Een serie als deze moet dan ook een kans krijgen om uitgewerkt te worden en te groeien. Volgens Dushku wordt het pas echt goed vanaf aflevering zes, omdat vanaf dat moment FOX inzag dat het maar het beste was om Whedon de vrijheid te geven die hij wilde. Ik ben benieuwd.