De vierde aflevering van Dollhouse is wederom een verbetering ten opzichte van de vorige weken, en de potentie voor groei blijft groot. Tot nu is het echter nog allemaal niet van een niveau dat ik denk: dit ga ik straks op DVD kopen. Het allemaal leuk, en soms zeer interessant, maar kent ook gebreken die waarschijnlijk niet zomaar weggaan. Sommige minpunten verwacht ik wel binnenkort steeds minder terug te zien, sinds actrice en producent Eliza Dushku aankondigde dat vanaf aflevering zes Whedon pas echt zijn ding mocht doen van FOX.

Ik verwacht dan meer in de stijl van de openingsscène van deze week. Whedon heeft duidelijk gemaakt dat hij de kijker wil confronteren met zijn eigen (seksuele) verlangens en wil spelen met verwachtingen daaromtrent. “Gray Hour” opent met het gekreun van een vrouw, terwijl we een long shot zien van een luxe resort bovenop een berg. Het lijkt er even op dat Echo weer eens is ingehuurd door een jongeman met bepaalde wensen, maar niets is minder waar: het gekreun blijkt van een barende vrouw te zijn, en Echo is de vroedvrouw die haar bijstaat.

De missie van de week is de inbraak in een kluis, á la Oceans Eleven. Veel deceptie dus, ook van de kijker. Wederom lijkt Echo eerst een soort van prostituee te zijn, maar dit blijkt onderdeel van een uitgebreide misleiding van de bewaking van een hotel. Dushku is als sexy doch harde vrouw in haar element, waardoor het extra opvallend is dat Dichen Lachman haar juist op eigen terrein overklast.

Halverwege de aflevering gebeurt er iets waardoor Echo midden in de missie wordt ‘gereset’, haar persoonlijkheid (Taffy, doorwinterde crimineel in strakke leren broek) wordt gewist en ze keert terug naar haar onbeschreven status. Zonder de veilige omgeving van het Dollhouse is ze radeloos en bang. Dus krijgt Sierra (Lachman) de persoonlijkheid van Taffy om Echo uit de dichtgevallen kluis te praten en de missie tot een redelijk einde te brengen. Lachman zet een veel overtuigendere en boeiendere Taffy neer dan Dushku. Als de serie een wedstrijd zou zijn tussen de twee actrices, zou Dushku zojuist verslagen zijn op eigen terrein, als het ware in een thuiswedstrijd. Niet dat Dushku het slecht doet, maar ik blijf toch het nijpende gevoel hebben dat ze op den duur een mankement van haar eigen serie zal blijken te zijn.

Een ander mogelijk probleem is dat de serie toch vooral in de marge leuker is dan in de hoofdlijn. De FBI-agent en zijn spelletje met ‘active’ Victor en de moeilijkheden die het Dollhouse daarmee zal krijgen en de interactie tussen programmeur Topher en zijn assistente zijn bijvoorbeeld boeiender en geiniger dan het hele verhaal rondom Echo en de beroving. Daarnaast blijf ik de goede dialogen van Whedon missen. Hoe Topher Boyd Langton “manfriend” noemt is leuk, en een paar van de dialogen tussen een verwarde Echo en haar collega-dieven over Bonnie & Clyde (“zijn die hier ook?”) zijn ook wel geinig, maar het heeft niet de scherpte van vroeger en is te zeldzaam. Toch blijf ik hoop hebben voor de toekomst, en ik heb me wel weer vermaakt met deze vierde aflevering. Ik verwacht alleen meer dan dat.