Tijdens aflevering 6 kreeg ik eindelijk het gevoel dat ik naar een serie van Joss Whedon zat te kijken. Met de eerste vijf afleveringen had ik me redelijk vermaakt, maar meer dan dat was Dollhouse ook (nog) niet: redelijk vermaak. Af en toe was er een glimp op te vangen van de intenties van het genie Whedon, maar Dollhouse leek na de meesterwerken Buffy The Vampire Slayer, Angel en Firefly een teleurstelling te worden. Met geduld bleef ik die eerste weken kijken, in verwachting van verbetering. Dat wachten werd beloond, met o.a. een paar sterke plottwisten waar ik niet omheen kan hieronder. Dus als je de aflevering nog niet gezien hebt: kijk die eerst!

Joss Whedon is er altijd een voorstander van geweest om komedianten in serieuze rollen te casten, omdat hij ervan overtuigd is dat komedie veel moeilijker is dan drama, en dat goede komedianten dus eigenlijk sowieso goede dramatische acteurs zijn. Hij bewijst zijn punt weer eens met Patton Oswalt als Joel Mynor, een man die na jaren ploeteren zijn fortuin verdiende op het internet maar weduwnaar werd, een paar minuten voordat hij zijn vrouw van hun geluk op de hoogte kon stellen. Eén keer per jaar ziet Joel sindsdien toch de blik op haar gezicht als ze hun nieuwe huis ziet, met de kanttekening dat zijn vrouw de vorm van Echo aanneemt.

Maar dat is nu eens niet de hoofdlijn van de aflevering; die draait namelijk om Helo. Excuus, Paul Ballard bedoel ik. Toch een verademing, om een echt karakter dat kan ontwikkelen als focus te hebben, i.p.v. iemand die telkens terugkeert naar een status quo. En het is ook nog eens een echte badass. Echo gaf wel blijk van kleine veranderingen en herinneringen die suggereren dat de technologie die haar persoonlijkheden geeft en afneemt niet perfect is, maar eigenlijk is dat te weinig om een serie op te baseren. Stiekem hoop ik dat de komende afleveringen ook over Ballard gaan, of dat andere mensen als Boyd Langton, Dr. Saunders of Adelle DeWitt eens centraal staan. Niet dat ik wil dat Echo naar de achtergrond verdwijnt, maar de balans van aandacht over verschillende personages die in deze zesde aflevering wordt gevonden mag van mij blijven. Dat moet in principe ook kunnen, de serie heet Dollhouse, niet Echo. Ook de balans tussen de plot van de aflevering en het overkoepelende verhaal is nu beter, dat mag van mij ook zo blijven.

Ook heel erg des Whedons is het kortstondige geluk van Helo, erhm, Ballard en zijn lieftallige buurvrouw Mellie. Na enkele weken vol verlangende blikken van haar richting hem, vinden ze elkaar dan nu, en flink ook. De interessantste ontwikkelingen in het Dollhouse zelf tot nu toe zorgt ervoor dat hun geluk van korte duur is, tenminste dat lijkt zo. Ik zou vergelijkingen kunnen trekken met andere koppels uit Whedons oeuvre, maar omdat een aantal vaste lezers van dit wekelijkse stuk daar nu naar aan het kijken zijn zal ik dat achterwege laten. Eventjes lijkt het alsof Mellie vermoordt zal worden, maar midden in het voor haar moedeloze gevecht wordt ze via de telefoon geactiveerd en blijkt ze een ‘sleeper active’ van het Dollhouse te zijn.

Zo zit deze afleveringen vol met verrassingen. Een andere opmerkelijke daarvan is dat Echo van iemand uit het Dollhouse extra programmering meekrijgt waardoor ze midden tijdens een gevecht (een goed bruut gevecht, meer van Whedons niveau dan in eerdere afleveringen) met Ballard hem een boodschap geeft van een nog te onthullen persoon binnen het Dollhouse. Wie zou dit zijn? Langton kan het logistiek niet geweest zijn. De goede dokter? Adelle DeWitt misschien, die toch af en toe een heel klein beetje blijk geeft van morele problemen met haar werk? De assistente van Topher? En is dit dezelfde persoon die de afgelopen weken hints stuurde naar Helo? Ik bedoel Paul Ballard… of is dat de nog altijd mysterieuze Alpha?

Whedon levert met “Man On The Street” niet alleen de eerste echt kwalitatieve aflevering van de serie af, hij breidt ook de mythologie op een interessante manier uit en roept vragen die zowel op die mythologie als de grote verhaallijnen en karakterontwikkelingen van de serie betrekking hebben, en maakt van Dollhouse eindelijk een intrigerende serie. Hulde!

P.S.: De ‘verwarring’ van namen is een verwijzing naar het personage Helo Agathon uit de nieuwe Battlestar Galactica (2004), dat net als Ballard gespeeld wordt door Tamoh Penikett.