Vorige week zagen we eindelijk wat Joss Whedon
kon doen met Dollhouse als de hoge heren bij FOX hem zijn ding lieten doen en zich niet bemoeiden met het creatieve proces. Het resultaat was een veel betere aflevering die in een klap een geinige serie promoveerde tot een potentieel zeer kwalitatieve serie. Ondanks dat aflevering zeven niet zó goed is als de zesde, is duidelijk dat de hoge kwaliteit daarvan geen uitzondering was. Belangrijkste: de Whedon humor is weer terug, en niet met mate.

Het verhaal, waarin iedereen door een externe kracht (in dit geval een experimenteel medicijn) zich gek gaat gedragen, doet denken aan soortgelijke afleveringen uit andere Whedon series (bijvoorbeeld “Halloween” en “Band Candy” van Buffy The Vampire Slayer of The Shroud of Rahmon van Angel) maar is toch niet zo leuk als die afleveringen omdat we de karakters nog niet lang genoeg kennen, en derhalve resoneert hun abnormale gedrag minder. Toch zijn sommige personages wel genoeg gedefinieerd om leuk te zien. Vooral leuk is de normaliter controlerende baas Adelle DeWitt met een ‘stiff upper lip’, die nu op trampolines springt en vindt dat haar ondergeschikte moet toegeven dat ze erg Brits is. Ook leuk is dat dankzij hun programmering de ‘Dolls’ als veiligheidsagenten een hogere rang hebben dan de échte veiligheidsman van het Dollhouse (“I’m NSA, that outranks security by about a whole bunch.”)

Ook een pluspunt is dat we eindelijk wat te weten krijgen over Caroline, het meisje dat Echo werd, en hoe in haar huidige situatie terechtgekomen is. Een minpunt is dan weer dat haar achtergrondverhaal niet echt bijster interessant blijkt te zijn. Hoe vage herinneringen daarvan door haar programmering sijpelen, is dan wel weer interessant. En de vraag wat DeWitt precies bedoelt met dat ze al twee jaar achter Caroline aanzit, in een gesprek dat pas twee dagen nadat Caroline gevangen is plaatsvindt, intrigeert mij ook. De hele uitwerking van Caroline geeft de serie wel een kans op voortbestaan nadat Echo eventueel stopt met het Dollhouse, en dat is goed. En de suggestie dat Caroline min of meer gedwongen is, heeft ook interessante implicaties voor de moraliteit van het Dollhouse. Wel jammer dat Ballard nauwelijks in de aflevering voorkwam, maar de paar scènes met hem waren ok.

Al met al was “Echoes” een grappige aflevering, die ook nog eens het verhaal en het hoofdkarakter uitdiepte. Moge Whedon zo door gaan. Tenslotte zou ik de aandacht van de lezers even willen vestigen op het feit dat Andy Hallett afgelopen zondag is overleden op 33-jarige leeftijd, na een jarenlange strijd met een hartziekte. Fans van Angel weten wel over wie ik het heb: