Na het hoogtepunt van aflevering 6 gaat de serie wat mij betreft weer een beetje heuvelafwaarts. Ik zeg heuvel omdat de helling allesbehalve steil is, maar toch had ik gehoopt dat aflevering 6 het begin van een stijgende lijn of dat men in ieder geval op de bereikte top zou blijven zitten. Niet dat “Needs” een slechte aflevering is, hij is zelfs best spannend en zit goed in elkaar. Het is alleen erg jammer dat aan het eind de status quo van het begin van de serie is hersteld en alle ontwikkelingen van de Dolls, het enige wat ze echt interessant maakte als personages i.p.v. plotelementen, verdwenen lijken.

Het is jammer dat er uiteindelijk zo weinig voortkomt uit hun domineren van deze aflevering. Ballard is leuk met zijn droom aan het begin (iemand die niet meteen doorhad dat het hier om een droom ging?) maar wordt verder weer naar de zijlijn verwezen. Wel leuk is dat de charmante (want: Amy Acker) dokter een belangrijkere rol heeft, dat mag van mij wel meer. Dat zij eigenlijk ook de slimste van alle mensen die voor dit Dollhouse werken is, en meer dan alle anderen begrijpt hoe de Dolls in elkaar zitten, komt niet als een verrassing. Whedon verbergt dit effectief tot het einde van de aflevering, waardoor je meer meeleeft met de Dolls dan als je zou weten hoe de vork in de steel zit.

Wel roept de onthulling aan het eind vragen op over in hoeverre we iets gezien hebben van de persoonlijkheden van de mensen voordat ze Dolls werden. Het is mij niet duidelijk of Victor ooit een soldaat was, of dat die herinneringen zijn blijven hangen na een Dollhouse missie. Hetzelfde geldt voor Sierra, die voor mij vooralsnog een enigma blijft. Doordat Echo en November wel duidelijk terugkeren naar hun persoonlijkheid van voor het Dollhouse, begrijp ik niet helemaal wat Whedon met deze aflevering wilde. Verdieping levert het niet echt op, en wat we zien van het achtergrondverhaal van November maakt haar niet echt interessanter. Het hele vijfjarenplan gedoe is boeiender, hoewel de manier waarop deze info de kijker bereikt niet echt elegant is. Net zoals dit: de vraag waar ik in het begin van deze alinea naar verwees is: in hoeverre waren de persoonlijkheden van de vier Dolls waarmee ze wakker werden hun ‘eigen’ en in hoeverre zijn het creaties van Topher, om hun ‘problemen’ op te lossen?

“Needs” is eigenlijk een hele rare aflevering, in die zin dat het geen op zichzelf staande aflevering is, maar ook eigenlijk niets toevoegt aan het verhaal. Dat verklaart misschien waarom ik me er tijdens het kijken afgelopen zaterdag vol enthousiasme en plezier naar gekeken heb, maar nu op donderdag helemaal niet meer zulke goede gevoelens over heb en eigenlijk niet zo heel veel te zeggen heb. Maar misschien komt dat ook doordat ik vannacht slecht geslapen heb. Misschien heeft het gewoon te maken met verwachtingen: naar mijn idee kan Joss Whedon veel beter dan dit, ondanks dat de serie best onderhoudend is en ik geenszins van plan ben om te stoppen met kijken. Daarom is het prettig dat FOX heeft aangekondigd dat Dollhouse sowieso een tweede seizoen gaat krijgen, op een avond met meer kans op succes dan nu. Whedon krijgt dus in ieder geval de kans om echt iets op te bouwen, en daar kijk ik dan toch wel weer naar uit.