Verhelderend stuk van een film die ik na herkijk enorm ben gaan waarderen. De hele Freudiaanse laag die jij noemt zag ik er niet direct in, maar intrigeert me wel, volgende keer eens op letten. *spoilers* Wat mij betreft gaat de film erg over de (moederlijke) instincten van met name Millie; hoe dit identiteit uiteindelijk meer bepaalt dan na te bootsen gedrag, of fysieke gelijkenis (de tweeling). Pinky komt op deze vlakken een heel eind, als het gaat om haar wens de identiteit van Millie over te nemen, maar het (moeder)instinct van Millie, dat valt niet te imiteren. Ik denk daarom ook de tranen in die laatste scène, als Millie als enige helpt bij de bevalling en Pinky weinig anders kan dan er naar staan kijken. Pinky maakt de hele film al een rommeltje van haar verzorgende taken, in tegenstelling tot Millie. Ik vermoed in deze film dan ook een ode aan de (zorgzame) vrouw, de moeder.