In Namibië gaan er geruchten rond over Nhadiep, een moordenaar uit een plaatselijke stam, die in staat is van uiterlijk te veranderen. Een zogenaamde shapeshifter, een demon die van uiterlijk kan veranderen. Richard Stanley, een in Zuid-Afrika geboren cultregisseur werd geïnspireerd door deze Afrikaanse legende en mixt deze met Amerikaanse invloeden voor de film Dust Devil. Dust Devil is een hybride film die meer is dan de som der delen. Het is een film met fascinerende ideeën die een mix is tussen een Europese aanpak en Amerikaanse genrepulp (en dat bedoel ik als een compliment).

Dust Devil verhaalt over drie mensen die elkanders pad kruisen. Ten eerste hebben we Wendy, een vrouw die net haar vriend heeft gedumpt en rondreist door Zuid-Afrika om haar depressie uit te bannen. Daarnaast hebben we Ben, een agent die op zoek is naar de dader van een serie bizarre moorden en stuit op het spoor van de zogenaamde Dust Devil, een demon die slachtoffers vermoord om te overleven. Dan hebben we Hitch, een mysterieuze lifter die een relatie begint met Wendy. Hoe dit af gaat lopen valt wellicht te voorspellen, ware het niet dat het regisseur Richard Stanley nauwelijks te doen is om de plot, maar meer om sfeer en beeld. Tegen het einde toe voegt Stanley echter wel wat filosofische en religieuze symboliek toe, waardoor de film niet blijft steken in het zeer basische horrorplot. Van een suspensehorror verschuift de film naar een postapocalyptisch aandoend einde.

Beelden en sfeerzetting, daar is het Stanley om te doen. Evenveel horror als roadmovie, en daarnaast bevat de film ook elementen van psychologisch drama. Naast een paar gore-momenten bevat de film sterke karaktertekeningen, een paar verwijzingen richting de Zuid-Afrikaanse apartheid en vooral heel veel verwijzingen naar klassieke western. Richard Stanley speelt leentjebuur bij Paris, Texas, spaghettiwesterns, Dario Argento en zelfs Andrei Tarkovsky. Met de laatste heeft de film de symbolische focus op alledaagse objecten en de visuele stijl gemeen. Verwacht geen religieuze zingeving, psychologisch gewroet in herinneringen en dergelijke, maar de film is zeker meer dan een eenvoudige slasher. Zinderende beelden van de ondergaande zon, insecten die over gebroken objecten kruipen en meer van die eenvoudige maar adembenemend mooie beelden. De eenvoud werkt hier zeer sterk in sfeerzetting, en laat het surreële van de realiteit zien. Je zou bijna in demonen gaan geloven, aangezien de film het surreële basisgegeven weet uit te werken tot een poëtische schoonheid.

Maar daarnaast is de film ook bijna Evil Dead-achtig in zijn aanpak van gore en make-up. Dit levert een zeer hybride film op, die echter nergens tweeslachtig word. Bloed en schoonheid gaan hier vreemd genoeg een bizar huwelijk aan dat werkt. Zeker aan het einde, als de krachten van de Dust Devil volledig getoond worden begeeft de film zich in een spaghettiwestern richting. Een bloedbad, maar eveneens ondersteund door een aantal filosofische dialogen, een shoot-out-achtige structuur en door longshots gedomineerd cameragebruik. Het is alsof Clint Eastwood zich begeeft in een slasher geregisseerd door Wim Wenders. Het is duidelijk een film van een videoclipregisseur, gericht op visueel genot, en met een groot scala aan nogal wilde ideeën, maar het werkt. De film is innemend en verbluft, juist vanwege zijn onconventionele aanpak, maar erg diep onder het oppervlak gaat het niet. Maar dat geeft niet. Dust Devil is geen meesterwerk maar het is een visueel verbluffende mix van genres.