Gran Torino (2008)

1 maart 2009 · · Kritiek

Toen ik destijds de eerste trailer zag van Gran Torino, was ik niet bijster onder de indruk. Het plot klonk magertjes en een enorme fan van Eastwood ben ik nooit geweest. Ik kon me dan ook alle lovende reacties niet voorstellen. Toen ik de film toch maar ging zien heb ik hard mijn best gedaan om de film niet leuk te vinden; om dingen te vinden die hem voor mij dusdanig naar beneden zou halen dat ik hier een negatieve recensie neer kon pennen. Het lukte me niet. Ik werd, ondanks dat de film zeker zijn fouten heeft, volledig meegetrokken in de belevingswereld van Walt Kowalski (Clint Eastwood).

De openingsscène laat een nukkige, Dirty Harry-achtige, Korea veteraan zien, die totaal niet overweg kan met de mensen om hem heen. Zijn kinderen en kleinkinderen begrijpen hem niet en zijn te druk met zichzelf, de priester is te jong en onervaren en de buurt wordt tegenwoordig alleen maar bevolkt door mensen die er hetzelfde uitzien als degenen die hij bevocht bijna zestig jaar geleden. Nadat zijn Aziatische buurjongen probeert zijn geliefde Ford Gran Torino te stelen als inwijding voor een bende, neemt Walt geleidelijk deze Tao onder zijn hoede. Langzamerhand staat Walt meer en meer open voor zijn omgeving en bouwt hij niet alleen een vriendschap met Tao op, maar met zijn hele familie.

Deze transitie is wat de film interessant maakt. Eastwood, zowel als acteur als regisseur, weet de overgang van oude norse man naar oude goedzak geloofwaardig te brengen. Scènes die onderdeel uitmaken van die transitie komen nauwelijks triviaal over en zijn prima op elkaar afgestemd. Maar het belangrijkste pluspunt is Eastwood in zijn rol als Walt. Hij overheerst in elk shot en weet met minimale expressie uitstekend zijn emoties weer te geven. Minder zijn de Aziatische acteurs, in het bijzonder de jongere garde. Vooral Tao is houterig in zijn beweging, maar ook zijn intonatie is verre van geweldig, waardoor zijn karakter niet helemaal uit de verf komt. Ik ga hier nu even een vergelijking trekken met The Visitor, een film in basis vergelijkbaar met Gran Torino. Richard Jenkins als uitgebluste professor speelt daarin ingetogener, waardoor er meer ruimte over blijft voor het spel van de bijrollen: het is geen Jenkins-show, waar Gran Torino soms wel als een grote Eastwood-show aanvoelt. Ook al was dat met dusdanig matige bijrollen wel nodig in deze film.

Dit wordt nog eens versterkt door het einde, dat aan de ene kant vreselijk emotioneel is en als een goede afsluiting aanvoelt, maar aan de andere kant, vooral als je er naderhand over nadenkt, behoorlijk zwart wit is. En dat is jammer voor een film die eigenlijk de rest van de speelduur de kans benut om Walt en de Hmong cultuur verder uit te diepen en daarbij ook de overeenkomsten en verschillen bloot legt.

Gran Torino wist me volledig te verdelen. Gevoelsmatig raakte me het en liet me met een brok in mijn keel achter en dat is iets wat niet snel gebeurt. Aan de andere kant, als ik het gevoel even uitsluit, was alles me iets te simpel. Maar toch, ik denk niet dat ik sentiment er buiten houd, tenslotte is dat een belangrijk onderdeel van waardering. Dat maakt dit dan ook voor mij een uitstekende film en mag, wat mij betreft, Eastwood hier, als laatste acteerrol, trots op zijn.


Onderwerpen:


7 Reacties

  1. Sandro

    Ik heb ‘m nog niet gezien, maar op die laatste opmerking inhakend: volgens mij is het verhaal dat het de laatste rol van Eastwood zou zijn een beetje een eigen leven gaan leiden. Waar hij dat gezegd heeft (lees vooral het stuk daarna):

    http://www.usatoday.com/life/movies/news/2008-10-22-gran-torino-first-look_N.htm

    Een nieuwsbericht dat Clint Eastwood stopt met acteren trekt natuurlijk aandacht, vandaar dat iedereen dat heeft overgenomen. Mij zou het echter niet verbazen als hij over een paar jaar nog eens in een rol kruipt.

  2. Ricardo Berentsen

    Ik zie het nu ja. Alsnog blijft de laatste opmerking grotendeels staan.

  3. Rik Niks

    Dat je met een bepaald (negatief) verwachtingspatroon naar een film gaat snap ik wel, dat is nu eenmaal onoverkomelijk. Maar ik begrijp niet helemaal waarom je vervolgens hard je best doet de film zo slecht mogelijk te vinden? Volgens mij is dat iets wat je direct bij de begincredits van je af moet zetten, als je een film een eerlijke kans wil geven. Maar goed, eerlijk van je dat je toch toegeeft tot op zekere hoogte van de film genoten te hebben. Wat is er trouwens mis met Eastwood? En geldt dat alleen de regisseur of ook de acteur?

  4. Ricardo Berentsen

    Ik geef je helemaal gelijk dat je een negatief sentiment tijdens het kijken van je af moet zetten. Ik kan alleen niet ontkennen dat wanneer ik af en toe met een negatief verwachtingspatroon een film ga kijken, hij ook lager in mijn waardering uit valt. Gelukkig kon ik vrij snel die gedachten hier van me af zetten. Ik geloof ook wel dat ik de film een eerlijke kans geef.
    Er is in principe niets mis met Eastwood. Mijn punt was meer dat ik aan de ene kant meer ruimte voor de bijrollen had willen zien, maar dat het aan de andere kant, door de matige acteerprestaties, maar goed ook is dat Clint zo overheersend is.

  5. Rik Niks

    Ik doel meer op je opmerking in je inleiding dat je geen enorme fan bent. Ik ben maar zo vrij dat te interpreteren als een ‘ik heb nog net geen hekel aan de man’ ;). Is er een cooler personage dan zijn Man zonder naam in de Dollar-trilogie, of is er ooit een mooiere oude man gespeeld dan zijn Frank Dunn in Million Dollar Baby? Ok, wat overdreven misschien, maar waar komt jou (begrijp me niet verkeerd, volkomen legitieme) desinteresse voor Eastwood vandaan?

  6. Ricardo Berentsen

    Oh, het kwam over als een enorm understatement? Er zou namelijk geen enkele ondertoon in moeten zitten. Ik heb verre van een hekel aan de man, maar wat ik tot nu toe van hem gezien heb interesseerde me inderdaad niet heel erg. Begrijp me niet verkeerd, het is geen slechte acteur, gevoelsmatig komt hij niet echt op me over als een briljant acteur, ik heb dat in ieder geval nooit zo ervaren.

  7. Rik Niks

    ha ha, nee hoor, maar je van die bepaalde Goden waarbij alles minder dan totale euforie al verdacht stemt, en Eastwood is daar één van ;)

    (eerlijk is eerlijk, mijn interesse is na (en ondanks) MDB, ook niet je van het). Ook geen idee of het een briljant acteur is, maar hij weet bij mij altijd wel het juiste los te maken.


Reageer op dit artikel