Die Richard Brody van The New Yorker heeft het behoorlijk over zich heen gekregen na het plaatsen van zijn lijst en ik ga erin mee. Ik heb niet alles gezien van zijn lijst en niets tegen obscuriteiten, maar ik kan er niet echt een “guiding principle” of wat voor dan lijn dan ook in vinden. Maar het is vooral Godard’s “Eloge de l’amour” op nummer één en de nietszeggende omschrijvingen bij de films die Brody wat mij betreft buiten spel zetten. Of eigenlijk vond ik Brody altijd al nietszeggend. Deze lijst bevestigt het voor mij alleen maar. Leer iemand kennen door zijn filmvoorkeuren en de krankzinnige motivaties voor zijn keuzes.

Over “Eloge de l’amour”:
“Lives up to the promise of its title: one of the most unusual, tremulous, and understated of love stories, as well as the story of love itself; a depiction of history in the present tense, as well as a virtual thesis on the filming of history; a work of art, as well as the story of the work at the origin of art; Godard’s third first film, thus something of a rebirth of cinema.”

Het verbaast me niets dat iemand die dergelijk proza uitbraakt Eloge de l’amour de beste film van het decennium vindt. Ieder zijn voorkeur, maar Brody moet ‘s een boek lezen in plaats van filosofielessen van Godard te volgen.

Well, I love you too, buddy.