Waar ik de vorige keer probeerde mijn gedachtegang op een rij te krijgen door een sociologische kijk op kindvriendelijke tekenfilmseries te geven, zal ik dit keer meer inhoudelijk kijken naar een vijftal uiteenlopende series die dezelfde setting hebben. Ironisch genoeg zijn de beste zaterdagochtendcartoons degene die zich afspelen op school. Er regeren in de voorkeur twee factoren: 1) de behoefte om naar andermans leed te kijken terwijl je dat zelf niet ervaart, zodat je daar beter uit gaat voelen en 2) het geeft een insight op hoe te overleven op school, iets waar de gemiddelde kijker nog altijd mee kampt. Bij deze pak ik de vijf interessantste, origineelste en leukste huidige kindvriendelijk tekenfilmseries die zich volledig op school afspelen samen in een hopelijk duidelijk stukje tekst.

Het is een van die series die plotseling weer herrijst uit het graf. Recess is een van mijn favoriete series waar ik, toen ik nog een kleine Bram was, slechts enkele afleveringen had gezien. Ik heb altijd al een zwak gehad voor series waarin normale kinderen een eigen wereld creëren binnen een normale wereld en zodoende allemaal rare regels en wetten opdoemen waar alleen de kijker en de personages iets van begrijpen. Het geeft een heel close gevoel met wat je bekijkt.
Disney krijgt het om de een of andere reden voor elkaar om de stereotypes niet vervelend te maken. De protagonist uit de serie is eentje met een nonchalant groen jack en een petje dat hij altijd achterstevoren draagt. Hij is de leiddraad van de kijkervaring, omdat hij het meest normale is en het best wordt geaccepteerd.
Wat de serie zo geweldig maakt is het gebruik van volwassen uitgangspunten en dat op een behoorlijk grimmige manier neerzet. Er is een aflevering waarin het in de pauze (iets waar de hele serie op draait) regent en de gemoedstoestand van de kinderen wordt belemmerd door een plotseling opgedoken veteraan. Deze praat over een gelijksoortige regenbui die een hele week duurde. Langzaam vormt de aula zich al een strafkamp, waarin de kinderen van de verveling binnen door te draaien. Als dan de storm zijn crescendo bereikt liggen alle kinderen verloren over de aulatafels en banken. Tot daar heerst er in de aflevering een redelijk nare en uitzichtloze sfeer, waarin de geuren van buiten worden verhandelt als drugs en kinderen leiden aan psychoses.
Recess verteld dit soort ‘simpele’ verhaaltjes zonder enige moeite en, hoewel dit aan de sterkte van de aflevering ligt, sleurt de kijker mee in die eigengemaakt wereld.

Een serie die dat concept uitvergroot totdat al het grimmige is verdwenen en slechts een over de top absurdistisch over blijft is WaySide. De serie verteld het verhaal over Tom, de normale jongen die van een andere locatie is overgeplaatst, en zijn surrealistische school vol aandoeningen. Je hebt Marcia, een stoere kamermeisje dat verliefd is op Tom, maar hem alleen maar slaat. Je hebt Katja, het obsessieve regelmeisje. Je hebt Brian, het ventje dat heel vol van zichzelf is, maar eigenlijk niets waard is. En mijn favoriet is Meneer van Gister, de conrector van de school, die naar kinderen verwijst als dingen en eigenlijk helemaal niets anders doet dan zichzelf gelukkig proberen te maken. Hij is een opgeblazen versie van Brian, die fan van Van Gister is terwijl die laatste altijd Brian’s naam lijkt te vergeten.
De serie is door zijn felle kleurtjes en lamlendige animatie een echte afschrikker, maar er is een bepaalde stijl die mij enorm trekt. Het zijn stuk voor stuk onnavolgbaar absurdistische afleveringen, waardoor het bijna een vorm van nihilisme nastreeft. De kracht van de serie is het feit dat Tom de enige normale op WaySide is en hij juist de aanwezige persoon om zich keer op keer aan te passen. Tussen al die idioten is hij de rare, omdat hij de enige normale is. Na enkele afleveringen door te hebben gebeten merkte ik dat ik het introliedje mee begon te zingen en daadwerkelijk bleef hangen. Het vergt even wat moeite, maar is een erg creatieve serie.

Minder creatief, maar wel noemenswaardig, is The Kids From Room 402. Eigenlijk speelt de serie zich niet volledig af op school, maar negen van de tien keer wel, dus ik tel hem toch lekker mee. TKFR402 is ook terug te leiden naar Recess, maar richt de eerste zich meer op realisme en overheerst plaatsvervangende schaamte. Elke keer zijn het weer dezelfde twee karakters (een jongen en meisje) die zich al liegend, bedriegend en opscheppend in de meest benarde situaties terechtkomen. De subverhaaltjes zijn ook erg onderhoudend, omdat ook hier de makers hebben gekozen voor een ingenieus systeem waardoor de kijker meteen weet wie wie is, ongeacht de aflevering. Verre van briljant, maar wel een heerlijke wegkijker.

Fillmore! is ook van Disney en plaats wederom een volwassenenwereld in een schoolsetting. Het betreft hier de lange arm van de wet, met Fillmore als koelbloedige rechercheur en Third als zijn stoere vrouwelijke sidekick. De hele serie ademt een noir sfeertje, waarin zelfs de opdeling van elke aflevering uit letterlijk drie aktes bestaan. Vaak zijn de mysteries ook nog redelijk onvoorspelbaar en daarbij heeft elke aflevering een achtervolging, waarin zowel de animatoren als de schrijvers zich helemaal laten gaan.
Elke aflevering draait om een misdrijf, die is gebaseerd op een kindvriendelijke versie van levensechte misdrijven. De ene keer staat een snoepsmokkel centraal of wordt er een stepje gestolen van iemand waaruit meerdere mysteries ontstaan. Doordat afleveringen ook vaak begonnen worden met cryptische aanwijzingen voor het misdrijf dat de nog onbekende antagonist heeft gepleegd kan ik gerust zeggen dat het een soort uitgesmeerde, kindvriendelijke versie van Se7en is. Maar dat had ook elke andere goede politiethriller kunnen zijn.
Het enige grote nadeel blijft dat de animatie af en toe wat te wensen overlaat. Elke lijn lijkt met een dikke marker gezet te zijn en de kleuren blijven te veel in het midden hangen. Het is niet te kleurrijk, maar toch net iets te veel om écht noir te zijn. Ik mis de mist, de harde contrasten, de brakke omgeving. Het is allemaal net iets te clean. Toch blijft het een heerlijke serie.

En dan de laatste, de vreemdste uit het stel. Het betreft de opmerkelijk verslavende Ned’s Declassified School Survival Guide dat geen animatieserie is, maar wel doet alsof het dat ooit had moeten zijn. Het uitgangspunt is een overlevingsgids voor school, deze wordt gemaakt door de drie hoofdpersonages Ned, Mose en Cookie. Elke aflevering wordt heeft zijn eigen onderwerp en daar wordt dan uitvoerig naar gehandeld. Het leuke is, is dat de kindacteurs allemaal prima hun rol neerzetten en de hele show offbeat ademt. Het is bij tijden allemaal zo vaag, willekeurig en bizar dat je als kijker soms even achter je oren moet krabben of dit nu een animatieserie is of er daadwerkelijk echte mensen rondrennen. Alle karikaturen zijn enorm sterk uitgewerkt en elk detail is nauwkeurig behandelt. Zo zijn veel special effects echt verschrikkelijk, maar zover doorgevoerd dat het een stijl wordt. Er is een aap dat overduidelijk een pop is, tijdens stunts worden poppen gebruikt, de zogenaamde CGI shots zijn gemaakt in Microsoft Paint en ga zo maar door.
Toch werkt het mee aan de satire van de show, waarin het naast school ook met plezier andere series in de zeik neemt. Het is haast leuker voor oud dan jong, maar de tips zijn ook goed bedacht en zouden bij herhalingen best eens opgepakt kunnen worden door de jongen kijkers. Oftewel, Nickelodeon had een serie bedacht met zoveel moraal dat ze niets anders konden dan een satire van zichzelf maken. Hulde hiervoor!