Vrijwel elk kind van de jaren ’80 en ’90 zal het zich nog wel herinneren dat, wanneer we het Nintendo-en zat waren, we Star Wars en E.T. al tientallen keren gezien hadden, er altijd nog tijd was voor b-films in de vorm van live-action uitbuiting van een bepaalde franchise, die of van computerspellen of tekenfilms afkomstig was. Mortal Kombat, Street Fighter en de Ninja Turtles; ridicuul, maar toch keken we het tientallen keren. Het sprak bij vlagen zelfs tot de verbeelding.

Het hele martial arts-gebeuren werd een hype, wat wellicht een gedeelte van de populariteit van de animé Dragonball Z kan verklaren, aan het begin van deze eeuw. De serie was enorm langgerekt, toch keken we jarenlang, middag-na-middag, om de ontwikkelingen te volgen, hoe tenenkrommend en soapy deze soms ook waren. Het vechten was belachelijk, de humor slecht, de verhaallijnen cliché en de animaties niet bijzonder.

Wanneer echter het nieuws ter ore komt van een live-action verfilming (door een minkukel van een regisseur) protesteren de oude fanboys massaal, maar waarom? Belachelijker dan de animé kan het toch niet zijn? Het zal te wijten zijn aan het nostalgische gevoel dat bij ons allen opleeft wanneer we iets over Dragonball Z horen, en dat gevoel, dat is heilig.

Ik heb er een tijd tegenaan gehikt, maar een paar dagen geleden was het dan zover. Met enorme verwachtingen in negatieve zin heb ik Dragonball Evolution bekeken, en het was precies wat het zou moeten zijn; slappe hap. Het verhaal? Prut. Het acteerwerk? Belachelijk. Dialoog? Om te kotsen. En de actie? Om te huilen.

Toch was er iets in de film aanwezig dat me, althans een klein beetje, deed genieten. Het was de slechte martial arts allure, die me deed terugdenken aan mijn kinderjaren. Misschien niet aan de animé waar het allemaal op gebaseerd was, maar aan die middag waar we Double Dragon keken, en dat later in de speeltuin naspeelden. De middag waar we Ninja Turtles keken en lachten om de grappen en juichten met de overwinnaars.

Het mankement van de nostalgie en van de herinnering in het algemeen is dat het berust op de ervaring vanuit een persoon met een kleiner referentiekader, en daarbij zijn het slechts de mooie dingen die wij ons heugen. Wanneer Barbapappa, Ovide of David de Kabouter verfilmd zou worden, al dan niet in live-action vorm, zou dat dodelijk zijn voor de nostalgische waarde, maar tevens de vinger leggen op de zere plek. Nostalgie is zo mooi nog niet, het is een verbloeming van de werkelijkheid, een herinnering waar de ruwe kantjes vanaf zijn geschuurd.

Dragonball Evolution is geen slechte verfilming, het is de enige mogelijke van dergelijk plat vermaak als de animé was. Het broederlijke gevoel van nostalgie krijgt er een tik van, het confronteert ons met de werkelijkheid, dat wij als kind dergelijke idioterie lief hadden, dat wij zelf van hetgeen genoten waar we nu op spugen. De oplossing? Verbied verfilmingen van zaken met nostalgische waarde, kijk geen herhalingen en laat de herinnering een herinnering.