Aan de andere kant: toen ik pas geleden The Never Ending Story weer eens keek, vond ik hem nog steeds prima. Toegegeven, die film zit technisch gezien ook beter in elkaar. Ik denk dan ook dat dat een belangrijk punt is. Zoveel titels uit de jeugd was allicht waardeloos en cheezy, maar als kind maak je je daar niet druk om. Dan ga je niet denken: hmm, dat shot had anders gemoeten of: deze dialoog slaat echt nergens op… De jeugdervaring staat boven alles en in dat opzicht ga ik in zoverre met je mee dat je dat soort ervaringen niet moet vernietigen met een latere en wijzere herkijk.

Maar de nieuwsgierigheid (noem het bijna een perverse lust naar erkenning van je herinnering) is niet te weerstaan. Zo ben ik zowel huiverig als ontzettend benieuwd naar de verfilming van Under the Mountain waar ze nu mee bezig zijn. Ik ben sowieso tegen “verbieden”, maar ben het met je eens dat het link is om jeugdfilms (ervaringen) over te doen als volwassen persoon.

Niet bepaald, 2 van de 3 heb ik zelfs nog nooit gezien en Street Fighter zag ik pas enkele jaren terug. Het spel daarentegen heb ik toendertijd wel veel gespeeld, en de tekenfilmserie van de Turtles was een tijdlang ook belangrijk (ik heb vast nog wel ergens zo’n masker in huis). Maar de films, die speelden geen enkele rol. Net zomin als Dragonball Z overigens. The Power Rangers daarentegen… :)