Soms kom je verrassingen tegen. In mijn al lang voortdurende zoektocht naar het neusje van de zalm op het gebied van horrorfilm kreeg ik pas zo’n verassing. Gewoon op tv (MGM movie channel) zag ik een uiterst curieuze culthorror, die precies in mijn straatje lag. Een bizarre film, aangezien het een horrorfilm is die zich voornamelijk richt op een zeer jeugdig publiek (denk aan een doelgroep van 12-jarigen) maar bij vlagen bizar naargeestig is voor zijn doelgroep. Ik heb het hier over Lady In White, een film gebaseerd op een oude legende.

Frankie, de 10-jarige hoofdpersoon van Lady in White heeft een levendige fantasie. Wanneer Frankie tijdens een uit de hand gelopen pesterijtje bijna gedood wordt door een gemaskerde man is het dorpje in rep en roer. Niemand gelooft Frank echter wanneer deze beweert dat hij een geest heeft gezien, vlak voordat hij aangevallen werd. De geest is van een jong meisje die, in de bergplaats waar de hele affaire plaatsvond, kennelijk omgekomen is. Naast deze jeugdige geest en de gemaskerde seriemoordenaar hebben we ook nog het titelpersonage, Lady in White, een oude vrouwelijke geest die iets te maken lijkt te hebben met de vreselijke gebeurtenissen waarin het jonge meisje omgekomen is. Bij zijn onderzoek naar de toedracht van de aanval, en de moord op het meisje, brengt Frank zichzelf en zijn omgeving in gevaar.

Lady in White is geen meesterwerk. Daarvoor leunt de visuele stijl bij vlagen te veel op de befaamde As The World Turns-waas. Letterlijk elk beeld in de film heeft een gouden gloed en is onscherp, wat de film een gedateerde look geeft. Daarnaast zijn de special effects matig, het acteerwerk beroerd (afgezien van de uitstekende Lukas Haas en Len Cariou), en het verhaal te wisselvallig. Wil de film een spookverhaal zijn, of een jeugdfilm, of toch een thriller? Is het een sprookje, of een realistische film? De film schakelt teveel tussen genre’s, maar daarin ligt ook een beetje de aantrekkingskracht van de film. In een tijd waarin jeugdfilms typisch lopende band werk geworden zijn is het verfrissend een film te zien die met beide handen het absurde omarmt.

Want ondanks dat de imdb-comments vol staat met mensen die deze film zien als jeugdsentiment is Lady in White echt geen kinderachtige film. Het voelt nog het meest alsof Dario Argento probeert The Goonies te remaken. Het avontuurlijke jeugdsentiment van de laatste film word gekoppeld aan de ziekige sfeer die veel volwassen horrorfilms ademen. De film schuwt niet weg van enge scènes en volwassen thema’s, nee, we hebben zelfs een seksueel verknipte gek rondlopen in het verhaal. Als who-dunnit is de film erg kinderlijk (lees: zeer voorspelbaar), maar de ontknoping is een van de naargeestigste scènes in de jeugdcinema ooit.

SPOILERS: Aan de nogal voorspelbare ontknoping gaat een scène vooraf die nooit door de hedendaagse rating door had kunnen komen. In deze scène is Frankie aan het boogschieten met een man, die uiteindelijk de seriemoordenaar blijkt te zijn. Deze man heeft pedofiele neigingen, en de manier waarop hij Frankie aanraakt tijdens het boogschieten laat zijn intenties duidelijk zien. Het nare van deze scène is dat Frankie in zijn kinderlijke onschuld niet doorheeft dat deze man kwade bedoelingen heeft. Het zorgt voor een uiterst ongemakkelijke scène die juist kracht krijgt uit het feit dat kinderen deze subtext er niet zullen uitpikken. Het volwassen publiek ziet deze subtext wel, en ziet ook het gevaar voor het kind. Dit maakt het een scène die op meerdere niveau’s te bekijken valt, en dit maakt de film voor kinderen een spannend spookverhaal, en voor volwassenen vele malen verontrustender. EINDE SPOILERS.

Zo is Lady in White, ondanks zijn beperkingen een film die de kinderlijke onschuld ontleed. Hij zal voor kinderen een spannend verhaal vertellen op spookverhalen-rond-het-kampvuur-nivea, voor volwassenen zal hij subtielere onderlagen bevatten. Daarnaast is Lady in White zo’n typische jaren tachtig jeugdfilm, die grimmigere randjes combineert met een jeugdige avontuurlijkheid. Tegenwoordig zijn jeugdfilms lopende band-werk waarin voor subversieve of volwassen elementen vaak geen plaats is (of het mochten postmoderne grapjes zijn) en die vooral niet te eng mogen zijn. Lady in White is heerlijk naargeestig, gaat niet door de knieeën en zal voor wat volwassener kinderen heerlijk eng vermaak zijn. Het is erg Roald Dahl allemaal, maar dan met een vleugje Giallo.