Met de eerste scène van zijn eerste film die hij regisseerde laat Bava meteen zijn onvergetelijke visitekaartje achter. Op basis hiervan alleen werd de film zeven jaar verbannen in Groot-Brittannië en daarna slechts zonder de opening uitgebracht. Prinses Asa (Barbara Steele) en haar lover Javutich worden ergens in de 17de eeuw door een menigte beschuldigd van hekserij en vampirisme en op de brandstapel gezet. Voordat de vlam erin gaat, krijgen de veroordeelden eerst een ‘masker van Satan’ op hun gezicht gezet. Bijzonder onplezierig, want naast dat dit een niet bepaald flatteus masker betreft is de binnenkant ingelegd met lange én brede spijkers.

We zien dat doordat het masker langzaam naar de camera wordt toegedragen alsof wij kijkers zelf het masker op ons gelaat gedrukt krijgen. Luguber. De gil van heks Asa is zeer begrijpelijk. Vervolgens wordt de brandstapel aangestoken, maar alsof de duivel zelf ingrijpt begint het te stortregenen. Uit angst begraaft de menigte het demonische duo snel, waarbij ze de prinses nog wel eer aandoen door haar in de familietombe te leggen. Wel met een glazen plaat boven haar hoofd, zodat ze het voor haar angstaanjagende kruis op haar grafkist nooit uit het oog kan verliezen.

Deze ijzersterke openingsscène is doordrenkt van sfeer, prachtig gefilmd, origineel in uitvoering en ook nog een beetje eng. Jammer dat het meteen de beste scène van de film is. Maar ondanks dat dit niveau niet meer volledig gehaald wordt in de rest van de film is het nog best een geslaagde horrorfilm. 200 jaar later wordt het graf van Asa natuurlijk verstoort door een tweetal dokters die daarmee onbewust de heks tot leven wekken. Ze heeft het lichaam van haar identieke nakomeling, prinses Katia, om weer vrolijk rond te kunnen huppelen. Behalve het vrolijke deel dan. En huppelen zal ze ook wel vrij zelden doen. Niet het gedrag dat past bij Duitse aristocraten met een Italiaans uiterlijk, die zich Brits gedragen doch met een Amerikaans accent praten. Hoe dan ook, Asa doet Javutich uit zijn graf herrijzen en laat hem het vuile werk opknappen. De jongste van de twee dokters is de enige die Katia kan redden van haar 200 jaar oudere familielid, vooral omdat hij de enige is die niet verstijft van angst of bang wegrent bij het aanzicht van de twee ondoden.

Met haar grote ogen en duistere sensualiteit is de Engelse Barbara Steele is geweldig als zowel de duivelse Asa als de maagdelijke Katia. Het zijn echter het prachtige zwart-wit camerawerk en de fantastische sets die de show stelen. Bava schudt een aantal prachtige technische trucs uit zijn mouw. Naast een enkel krankzinnig moment wanneer de camera 180 graden draait boven iemands gezicht is er bijvoorbeeld ook een mooie scène waarin de camera Jatuvich volgt door een duistere geheime gang. Één van de vele locaties die de film ten allen tijde boeiend maakt om naar te kijken. De donkere bergen, dreigende luchten, in mist gehulde bossen, de decadentie van het kasteel, de nauwe catacomben daaronder en de sierlijke koetsen die in slow motion langs afstervende landschappen rijdt, ze ademen samen allemaal een fascinerende sfeer van verdoemenis en macaber mysterie uit. Dat het verhaal en de dialogen (nagesynchroniseerd in het Amerikaans, dus bij wie de schuld ligt is moeilijk met zekerheid vast te stellen) gaandeweg wat suf worden is door de overheersende atmosfeer wel op de koop toe te nemen. Mario Bava maakte met Black Sunday een debuut waar de meesten alleen maar van kunnen dromen.

P.S.: dit stuk verschijnt in een iets aangepaste vorm als onderdeel van een artikel over Mario Bava in de eerste editie van het nieuwe blad Film, Film, Film, waarvan het de bedoeling is dat het in maart verschijnt. Het zal niet in de winkels komen te liggen, weldra zal hier nog informatie verschijnen hoe je de Film, Film, Film wel kan aanschaffen.