Tot mijn grote verbazing was het alweer bijna 15 januari toen ik Christiaans introductie tot het IFFR online zag staan en die datum is inhoudelijk niets meer dan een veredelde koopjesjacht voor filmliefhebbers. Ook ik zit nu alweer twee uur door het programma te wroeten, op zoek naar de meest interessante titels die je nergens anders zou tegen kunnen komen. Waar ik vorig jaar nog het hulpeloze ventje in het midden van een meer aan het verdrinken was, merk ik dat ik dit jaar mijn zwemdiploma heb gehaald. Om de één of andere reden ging het filteren van troep en prut me makkelijker af en zit ik nu vol trots naar mijn overvolle drie-dagen-programma te staren. Ik heb er ongelofelijk veel zin in.

Het uitkiezen van 9 films op een festival waar meer dan 150 verschillende visualisaties ronddwalen is een lastige taak, maar wel een vereiste. De gemiddelde filmfreak zou zich het liefst op het volledige aanbod werpen, zoveel mogelijk absorberen, totdat het hoofd een permanente migraine oploopt. Ik vind dat zo’n bezoeker eens goed moet nadenken over wat hij aan het doen is. Een film is een ervaring die een filmmaker met zijn publiek wil delen, een kijk wat er in zijn hoofd omgaat. Dat is een heel intiem proces en dient daarom tijd te krijgen voordat het een plekje heeft gevonden. Vorig jaar had ik absoluut geen overvol programma, maar merkte ik dat ik na 8 films toch wel een heropstart tijd van twee weken nodig had voor ik weer uit mijn filmmoeheid was getrokken. Nadelig is dat ik januari en februari als de drukste filmmaanden ervaar, gezien vlak na het IFFR een shitload aan Oscarfilms bekeken moeten worden. Zodoende moet er worden gedoseerd in filmuren, helemaal omdat ik vergeleken met Rotterdam in het uiterst Oostelijke deel van Nederland woon en altijd 2½ uur onderweg ben. Het IFFR is in dat opzicht een doodvermoeiende festiviteit, maar wel eentje waar ik sinds vorig jaar helemaal verzot op ben geraakt.

De sfeer, de mensen, de films, de kennis, alleen als je er geweest ben kan je er over meepraten. Daarbij is het grappig om toevallig mensen tegen te komen, die je normaal nooit zou kunnen tegenkomen. Zo liep ik vorig jaar langs The Frames (die ik overigens niet herkende) en kwam ik ook mede-SI’er Kaj van Zoelen tegen, die zijn mond vol kebab had zitten en het nut van een zakdoekje pas later zou inzien. Toch is het eenzaam rondstruinen, vette hamburgers eten en op die manier proberen te overleven in een ver van huis gelegen stad een bijzonder ervaring an sich. Ik wou dat ik er nu al rondliep.

Mijn filmkeuze heb ik weten te beperken tot een verzamelprogramma kortfilms en 8 features waarvan de gemiddelde speelduur rond de 70 minuten ligt. Hoewel, afgezien 1 film, met de monsterlengte van vier uur en veertig minuten. Het is dat deel drie ontbreekt, maar mijn aandacht werd meteen door een trilogie getrokken, waarin een Filipijnse filmmaker het Filipijnse filmmaken analyseert: de ellenlange Now Showing kijkt naar het proces van films maken waar Next Attraction cinematografie onder de loep neemt. De eerstgenoemde is de opener van mijn IFFR en de tweede de afsluiter. Na meer dan vier uur in het duister te hebben getast vervolg ik mijn weg naar dat verzamelprogramma van kortfilms over landschappen in detail.

Het thema leegte heeft voor mij als aspirant filmmaker heel veel waarde en het is een gevoel dat ik meer wil uitdiepen. Waar kan dat beter als op zo’n festival gevuld met onbekende films. Zo zal ik mijn eerste Terrence Davies meemaken (Of Time And City), gevolgd door een avant-gardistische film met oude Frank Zappa muziek (The World’s Greatest Sin), een super8-film die afspeelt in een post-apocalyptisch industrielandschap (Exhausted) en uiteindelijk wederom een zwart-wit film met dit keer een naakt Nederlands meisje in een kille stad (Crepuscule).
Mijn laatste dag zal worden geopend door Danny Boyle’s Slumdog Millionaire, een film waar ik sinds het verschijnen van een synopsis ongelofelijk benieuwd naar ben. Het is een meester op het gebied van verhalen vertellen en is daarbij niet bang om buiten conventies te stappen. Dan eindig ik mijn programma met The Blessing, waar ik niets meer over weet dan dat het mooi geschoten is, en het tweede deel van die eerdergenoemde Filipijnse metafilm trilogie.

Ik merk op uit deze keuzes dat ik erg bezig ben met abstracte verhalen en cinematografische grensverlegging. Daarbij speelt mijn interesse jegens leegte ook een rode draad. Op dit moment kan ik niets over de kwaliteit zeggen, dat is iets waar ik zondag 1 februari op ga terugkomen, maar vooralsnog ziet dit er veelbelovend uit. Zolang ik maar niet weer anderhalf uur naar A Song Of Good moet staren.

Waar is alsnog The Wrestler? Wat zal de Suprise Film zijn? Hoeveel films en dagen ga jij? Deel in het officiële IFFR2009 topic op het forum jouw schema en mening over het aangeboden programma.