De alom geliefde Canadese band Arcade Fire besloot de heisa en de hype, rondom het zeer succesvolle album Neon Bible (uit 2007) en de daarop volgende tour, op beeld te laten zetten. Deze documentaire werd gemaakt door Vincent Morisset en Vincent Moon, bekend van de veelbekeken ‘Take-Away Shows’ op de website La Blogotheque, waar van verschillende indie artiesten vrij rauw beeldmateriaal wordt geschoten tijdens optredens in een geïmproviseerde setting.

We werden dit jaar al verrast door verschillende documentaires over artiesten, het reeds gerecenseerde Wild Combination over avant-garde god Arthur Russell was daar een van, en ook het gehypte Justice wist met hun A Cross the Universe een wat bizar stukje film te maken over hun tournee. Waar deze documentaires echter vrij conventioneel zijn op visueel vlak, weet Vincent Moon amper nog maat te houden met zijn experimenteerzucht, welke niet altijd van toevoegende waarde is voor de muziek van Arcade Fire.

Voor wie onbekend is met het werk van de veelkoppige groep: zij maken een vrij eclectische muzikale brei, dat zowel uitermate energieke als duistere kanten kent. David Bowie en andere grootheden lopen met ze weg, evenals de muzikale kritieken. Hun performances op het podium staan bekend als overweldigend en de twee albums gingen als warme broodjes over de toonbank, waarna zij de huiskamers van zowel jong als ouder publiek vulden.

Voor hun tweede en laatste plaat tot heden, genaamd Neon Bible, openden zij een hotline, waar vele fans en haters hun ei kwijt konden omtrent de band. Deze telefoon-monologen zijn de rode draad door de documentaire, die verder met vele optredens gevuld wordt. De film probeert met name de uitzinnige fans vast te leggen, maar tevens diegenen die afwijken van de consensus.

De fijne, in korrelige sepiatinten geschoten, beelden van Vincent Moon beloofden aanvankelijk een hoop voor deze toch vrij experimentele documentaire; zijn Take-Away Shows weten immers de ziel van een band of artiest als geen ander bloot te leggen, mede dankzij deze mooidoenerij. Toch lijken de handheld dv plaatjes bij vlagen iets te vervreemdend voor een 70-minuten durende beeldenstroom. Ook in de montage is net iets teveel geknutseld, de muzikale uitingen bestaan vaak uit delen van verschillende optredens, waardoor de muziek nogal eens ondergeschikt lijkt aan de experimenteerdrift.

Inhoudelijk beslaat de film zoals gezegd met name optredens, waardoor persoonlijke intriges of inzicht in de band zelf uitblijven, wat Miroir Noir slechts voor fans interessant zal maken. Maar hoewel interessant, zullen ook deze hun hart niet volledig op kunnen halen, daar schiet het muzikale genot toch voor te kort. Met een hoop wild gezwaai met de camera wordt geprobeerd de energie van de optredens uit je televisiescherm te laten knallen, maar slechts op enkele momenten wordt dit ook bereikt.

Het project schiet dan wel op vele vlakken tekort, toch valt er voor de liefhebbers veel te genieten, vooral nooit eerder vertoond materiaal zal aanspreken, als mede de blik op het muzikale talent van zanger Win Butler en de bandleden. Visueel wordt de plank echter misgeslagen, waardoor het allemaal wat minder beklijfd dan verwacht. Enfin, oordeel zelf, Miroir Noir is gratis te bekijken op Pitchfork TV.

Bekijk Miroir Noir op Pitchfork TV.