Nick Cassavetes wist in het verleden met The Notebook al een succesvolle tranentrekker te maken. Tenminste, als je succesvol in omzet uitdrukt en niet in kwaliteit. Wat dat betreft lijkt hem dat opnieuw te lukken met My Sister’s Keeper. Opnieuw levert hij een kwalitatief zeer discutabele film af dat het absoluut goed gaat doen in de bioscopen en op dvd.

My Sister’s Keeper draait, in ieder geval volgens de trailer en de titel, om Anna Fitzgerald (Abigail Breslin), een meisje dat speciaal ‘gekweekt’ is om organen, bloed, beenmerg en alles wat ze meer kunnen gebruiken, te kunnen doneren aan haar door leukemie getroffen zus Kate. Als Anna dat zat is en haar eigen beslissingen wil nemen over haar eigen lichaam, schakelt ze advocaat Campbell Alexander (Alec Baldwin) in om te zorgen voor de zogenaamde medische emancipatie van Anna. Haar ouders zullen in dit geval niets meer te zeggen hebben over haar lichaam, maar zijn wel verantwoordelijk voor al het andere dat ze doet en wil.

Eigenlijk is dit geheel een subplot om een serie flashbacks over de ziekte van Kate aan elkaar te knopen. Het is een kapstok voor hoe het gezin met de ziekte omgaat, in het bijzonder moeder Sara (Cameron Diaz in een schreeuwerige rol). Het is tegelijk ook het grote mankement van de film. Vakkundig wordt elke thematische verdieping ontweken; belangrijke ethische kwesties die de film veel interessanter hadden kunnen maken en boven de gemiddelde ‘tearjearker’ hadden laten uitsteken worden genegeerd en vervangen door vals sentiment.

Er had meer in de film gezeten als bijvoorbeeld dieper zou zijn ingegaan op de morele en ethische dilemma’s van het kweken van een kind voor het behoud van een ander. Er had dieper in gegaan kunnen worden op de medische emancipatie van Anna, welke gevolgen dat zou hebben voor het gezin, voor Anna en met welke dilemma’s iemand in een situatie als deze geconfronteerd wordt. In plaats daarvan wordt er kort aandacht besteed aan deze kwesties om vervolgens alle verantwoordelijkheid overboord te gooien door een bijna thriller-achtige twist op twee derde van de film te plaatsen.

Hierdoor wordt de film volledig omgegooid. Maar dan laat Cassavetes opnieuw een steek liggen. Er doet zich namelijk een prachtige kans voor om het al dan niet toestaan van euthanasie aan te kaarten, in het over het algemeen conservatieve Amerika misschien wel eens goed, maar ook hier vervangt hij elke vorm van diepgang met slow-motion shots van een zieke, doch gelukkige Kate en haar familie gedrenkt in een melodramatisch muzieknummer a la James Blunt. Dat werkt misschien goed voor de gemiddelde huisvrouw, die vooral de film ziet om eens lekker te janken, maar op intellectueel front is dit opnieuw een mes in de rug.

Het gevolg is dat dit een uiterst matte film is geworden, waarbij zoveel mogelijk op safe wordt gespeeld. Het probeert te hard om niemand tegen het hoofd te stoten, terwijl het onderwerp mateloos interessant is om thema’s over menselijkheid aan te kaarten en absoluut een betere film verdient. Een gemiste kans.