Toen het nieuwste experiment van het Nederlandse duo Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth afgelopen januari op het IFFR in première ging, doemden er vergelijkingen op met het werk van Godard. Crepuscule, zoals de film heet, heeft namelijk niet veel meer om het lijf dan de twee door Godard aangehaalde basiselementen voor een film: een meisje en een schietijzer. Het meisje heet Nellie Benner. Het schietijzer is vermoedelijk een deel van haar fantasie.

Buiten deze basiselementen om is er ook nog een soort van plotloos verhaal waarin Nellie werkt in een autowasserette en buiten werktijden om ronddwaalt op deprimerend nutteloze plekken. Een van die plekken is haar eigen kamer, waar ze zich ontdoet van haar kleding en sigaretten rookt terwijl ze danst of orgel speelt. Ze sluit zich volledig af voor de rest van de wereld, maar heeft ook geen drang om contacten op te bouwen. Ze is het meest gelukkig als ze in haar eentje is, en dan vooral naakt.
Deze gelukkige eenzaamheid wordt gebroken door een oudere en dikke man die zijn auto laat wassen bij de wasserette waar Nellie werkt. De man ziet door Nellies werkkleding haar verborgen schoonheid en kijkt voor haar gevoel net iets te lang. Ze raakt in paniek, krijg waanbeelden dat ze hem steeds vaker tegenkomt, gaat pruiken en andere kleding dragen en verliest zichzelf in haar eigen illusies. Dat het illusies zijn wordt echter volledig in het midden gelaten.

Echter, toen Godard zijn basiselementen verkondigde zei hij er niet bij of het de film meteen goed zou maken. Crepuscule is in al zijn, of haar, nihilisme een verschrikkelijk lange zit waarin de makers veel proberen, maar niets presteren. Wederom loopt de film vol met pretenties die hij, of zij, geen van allen weet waar te maken. En dat is zonde, want het concept is goed, maar halfbakken uitgewerkt.

Het is voornamelijk de digitale camera die verkeerd op zijn plek is. Er worden slechts stilstaande beelden getoond, die geen van allen getuigen van een prachtige compositie. Daarbij valt de kwaliteit enorm tegen. Veel beelden getuigen van een slechte compressie waarin strepen en onscherpte is ontstaan waar ze niet zouden moeten zijn. Er wordt geen gebruik gemaakt van de mogelijkheden van de camera en deze fungeert dus slechts als opname apparaat.
Het tweede puntje van kritiek is de opname zelf. Niet zozeer de kwaliteit, maar meer de fysieke opnamedagen waarop de film gedraaid werd. Elke keer als we Nellie zien lopen voelt dit niet als haar keuze. Duidelijker is dat ze daar loopt omdat de camera daar staat en ‘s ochtends op het callsheet stond dat ze daar zouden gaan draaien. Nellie is geen actrice die een personage neerzet, maar een pop met duidelijk zichtbare touwtjes. En dat stoort. Helemaal als Nellie dan angstig in de tram staat en we in de reflectie van de ramen Nieuwehuijs zien staan met een camera in zijn handen.

In het kort: Crepuscule is een uitgerekt YouTube filmpje van een stel studenten die een film denken te maken dat meer is dan wat het is. Het enige dat getuigd van professionaliteit is de aanwezigheid van de naakte Nellie, iets dat een stel schoffies nooit voor elkaar zouden krijgen.
Het positieve punt is daarom ook voor de tweedeling in het verhaal. Net als Nellie verlangd de kijker terug naar de momenten waarop ze weer naakt door haar kamer wandelt en danst. Op die manier bereiken de regisseurs toch een beetje wat ze volgens mij probeerden. Zei het niet dat Nellie buiten het naakt zijn weinig overtuigend acteert (of misschien wel geregisseerd) en de film die zij zou moeten dragen met haar mee neemt naar het negatieve.