De vierde dag is de drukste, maar ook gelijk de dag met de grootste films. Flame & Citron is namelijk de duurste Deense film ooit gemaakt (€10 miljoen), De Helaasheid der Dingen is een groot succes gebleken in België en Nederland, evenals Nothing Personal in het festivalcircuit. Beide laatste films, Katalin Varga en North, hebben het erg goed gedaan in Berlijn, waar laatstgenoemde uitgroeide tot een publiekslieveling.

Flame and Citron (Madsen, 2008)
Normaal is uw filmrecensent niet zo van de Tweede Wereldoorlog films. Oorlog trekt hem sowieso niet. Veel verder dan historische gebeurtenissen naspelen komt het vaak niet in dit genre. Met enige scepsis begon ik dan ook aan Flame and Citron. Het bleek een van de betere films te zijn die ik dit weekend heb mogen aanschouwen. Een nog niet eerder vertoond onderdeel van de Tweede Wereldoorlog, behandeld deze Deense film twee verzetsstrijders met de codenamen ‘Flame’ en ‘Citron’. Flame legt nazi-collaborateurs neer, Citron is zijn chaffeur. Althans, zo begint het, maar wanneer er bij Flame twijfels beginnen te rijzen over de rechtvaardiging van zijn daden, krijgt hij steeds meer moeite met de opgelegde opdrachten. In tegenstelling tot Citron, wiens complete leven is verwoest door de oorlog en er van overtuigd is dat, met het ombrengen van verraders, hij het goede doet. Het grootste pluspunt aan Flame and Citron is dan ook de ambiguïteit, waar een spionage film zich uitstekend voor leent. Niets is zoals het lijkt, goed is zeker niet altijd goed en het kwaad lijkt zelfs menselijke trekjes te hebben. Daarin heeft het iets weg van Verhoeven’s Zwartboek, maar hier vond ik de visuele stijl indrukwekkender en passender.

De Helaasheid der Dingen (Van Groeningen, 2009)
Een komisch drama over een asociale familie in Vlaams België. De gebroeders Strobbe zijn een stel mislukkelingen die allemaal weer bij hun moeder zijn ingetrokken door geldproblemen. Gunther moet hier zonder moeder opgroeien, wat zorgt voor hilarische momenten die subtiel en natuurlijk overgaan in de diepere pijn en het eergevoel dat de broers hebben. Gunther kijkt jaren later vrijwel emotieloos terug naar 1986, het jaar waarin hij naar een internaat moest, zijn redding bleek later. De grauwheid van de beelden uit het verleden, alsof je naar een echte jaren 80 film aan het kijken bent past goed bij de grauwe werkelijkheid waar Gunther zich in bevindt. De verschillende anekdotes zorgen voor een erg amusante film, met een triest randje over het onvermogen van de Strobbe’s om elk uit hun persoonlijke vicieuze cirkel te komen.

Nothing Personal (Antoniak, 2009)
Een jonge vrouw overnacht al rondtrekkend door Ierland in een tentje in de middle-of-nowhere. Het enige dat we weten is dat ze Nederlands is en dat ze ooit getrouwd was. ‘Zij’ moet niets hebben van de wereld en de maatschappij. Bewust laat ze niemand dichtbij komen en vertrouwt ze alleen op zichzelf. Op een schiereiland in hartje Ierland ontdekt ze een huis bewoond door een eenzame oudere man. Hij biedt haar eten aan in ruil voor werk; zij accepteert op voorwaarde dat geen van beide persoonlijke vragen stellen. Heel langzaam groeien de twee naar elkaar toe en ontstaat een innige band. In tegenstelling tot de karakters in Autumn Ball, zijn de personages hier niet op zoek naar intimiteit, maar proberen ze daar juist zover mogelijk vandaan te blijven. Ze zijn gekwetst en sluiten zich af voor elke vorm van interactie. Dit interessante gegeven, de prachtige locaties en de sfeervolle muziek maken van Nothing Personal juist een persoonlijk, klein meesterwerk, die volledig terecht zowel vier Gouden Kalveren als een aantal prijzen in Locarno in de wacht sleepte.

Katalin Varga (Strickland, 2009)
De Zilveren Beer op het filmfestival van Berlijn die Katalin Varga won voor de soundtrack is goed te merken. Ik heb in de afgelopen dagen niet eerder een dusdanig beklemmend gevoel gekregen door voornamelijk de soundtrack. De omgevingen lijken namelijk totaal niet dreigend, maar zijn juist prachtig in beeld gebracht. Het Roemeense groene landschap doet een heel ander soort film vermoeden dan dit verhaal over wraak en boetedoening, maar dankzij de unheimische geluiden trekken de kijker toch volledig in de film. Het is een soort droom waar je in lijkt te verkeren, totdat Strickland de film een compleet andere kant op laat gaan dan verwacht en je op het puntje van je stoel belandt. Katalin Varga ontpopt zich als een ‘chase’ film, totdat ze bij haar einddoel aan komt, waar bij de spanning uit elke voeg komt door de interactie tussen de personages. Stricklands debuut is een ijzersterke thriller met verrassend verloop.

North (Langlo, 2009)
North is een luchtig humoristisch drama over een totale nietsnut die nadat hij psychisch instort angst heeft voor alles. Hij durft zijn huis niet meer uit en zou het liefst in de psychiatrische kliniek bij hem in de buurt blijven. Wanneer zijn oude beste vriend die er met zijn vriendin vandoor is gegaan aan komt waaien en hem vertelt dat hij een vier jaar oude zoon heeft, besluit Jomar om met zijn sneeuwscooter zijn ex en zijn zoon op te zoeken. Dat hij zijn huis in brand steek maakt zijn besluit iets makkelijker. Onderweg komt hij middenin het Noorse sneeuwlandschap de meest kleurrijke mensen tegen en leert hij langzaam zijn angsten te overwinnen. Een vertederende off-road movie is het gevolg waarin de aanstekelijke humor van klunzige lobbes Jomar zowel uiterst vermakelijk als een beetje triest is.