Op de laatste dag stonden er nog twee films op het programma, het indrukwekkende März en het surrealistische Bronson. Beide bevielen erg goed, zoals hieronder te lezen valt. Dan zit het festival er, voor mij althans, alweer op.

März (Händl, 2008)
Als drie vrienden in een klein Oostenrijks dorpje tegelijk zelfmoord plegen, laten ze het dorp en hun families vertwijfeld achter. Over een aantal korte periodes laat Klaus zien hoe zij het leven weer op proberen te pakken, maar geconfronteerd blijven worden met de dood van hun dierbaren. Klaus, zo zegt hij zelf, is voornamelijk geïnteresseerd in de banaliteiten van het leven. Het leven bestaat daar immers voornamelijk uit. Voorop staat bij hem dan ook het alledaagse en we zien daarom de hoofdrolspelers voornamelijk in hun dagelijkse bezigheden. Soms komt de collectieve zelfmoord aan bod, maar dat is dan van korte duur. Dat is de goede aanpak gebleken, want door niet de focus te leggen op het verlies, weet hij de kijker mee te slepen in de hel waarin de families zijn achtergebleven.

Bronson (Refn, 2008)
Bronson biedt een kijkje in het gestoorde brein van Charlie Bronson, de langstzittende crimineel van Engeland. De beste man heeft namelijk 34 jaar van zijn leven in het gevang doorgebracht, waarvan 30 in eenzame opsluiting. Het eerste wat je je dan afvraagt is wat hij in godsnaam gedaan heeft om zo lang opgesloten te zitten. Het stelen van omgerekend €34 van een postkantoor. Toen hij eenmaal in de gevangenis belandde maakte hij er een sport van om met gijzelingen en geweldplegingen zijn oorspronkelijke straf te verlengen. Dit doet hij niet zomaar, maakt Bronson zelf aan het begin van de film bekend; hij heeft altijd al de neiging gehad om beroemd te worden en dit leek zijn enige kans. Hou, als je de film gaat zien, rekening met een extreem gewelddadige, bij vlagen grappige, maar uiterst surrealistische film, die vooral stilistisch erg goed in elkaar zit, maar verder niet erg veel om het lijf heeft.

Dat was, voor mij althans, het Noordelijk Filmfestival van dit jaar. Mijn eerste jaar en ik moet zeggen, alles zag er prima uit. De aankleding was goed verzorgd, films begonnen zonder uitzondering strikt op de aangegeven aanvangstijd en waren ook altijd van een goede kwaliteit, er waren een aantal interessante Q&A’s met regisseurs en de overall sfeer was gezellig druk te noemen. Het enige minpuntje, waar ik al eerder over sprak, waren het aantal wijzigingen in de programmering, die gelukkig wel ruim op tijd werd aangegeven. Rest mij nog om een top samen te stellen met mijn favoriete festivalfilms.

1. Nothing Personal (Antoniak, 2009)
2. Das Weisse Band (Haneke, 2009)
3. Katalin Varga (Strickland, 2009)
4. Eastern Plays (Kalev, 2009)
5. Sügisball (Õunpuu, 2007)