Looi ‘analyseerde’ vorige week zijn filmmoeheid, een abusive stop in het kijkgedrag van een fervent filmliefhebber. Het is een vreselijke aandoening waaraan ik ook schijn te lijden, iets dat mijn afwezige artikel van gisteren goed verklaard. De afgelopen weken kon ik terugvallen op tweetal jaarlijstjes en een stukje over het aankomende Internationaal Film Festival Rotterdam. Christiaan had het daarin wat makkelijker en ging puur in op de technische kant van het festival. Dit werd gewaardeert gezien het als een soort wekker fungeerde: “Hé! Het belangrijkste evenement voor filmliefhebbers staat voor de deur.” Daarop reageerde ik met “Oh ja? Wauw, wat toevallig, het programma wordt donderdag duidelijk, dan kan ik mijn artikel lekker persoonlijk maken en er toch nog goed van af komen.” En nu zit ik hier, twee dagen te laat, met een halve hoofdpijn op de loer, verveeld uit mijn nek te lullen. Oftewel: een stukje filmmoeheid in de praktijk dat vreselijke gevolgen heeft op mijn artikel.

Op het moment van schrijven staan er 327 minuten op de teller, een lengte dat met een enkele keer Satantango ruim kan worden overschreden. Zelfs een seizoen van Friends zou meer effect hebben op mijn huidige statistieken. Maar zelfs Friends zou ik niet kunnen kijken. Sterker nog, ik probeerde het laatst, op televisie. Ik kijk nooit televisie. Mijn vriendin wel. Ze vergelijkt het met mijn internet verslaving en beide zijn slecht voor ons. Toch merk ik dan altijd op dat de hare net wat slechter is. Dan zeg ik altijd dat de televisie alleen maar oppervlakkig vermaak toont en ik op internet constant mijn IQ zit te testen. Dan verteld ze me haar Brain Training score, laat ze mij een keer op haar DS pielen en zijn we weer terug bij af. Toch blijf ik zeggen dat televisie voor domme mensen is.

Ik keek een aflevering van Friends op televisie, daar was ik. En het lukte me niet. Ik kon niet lachen. Ik vermaakte me niet. Ik keek eens naar de kont van Courtney Cox, maar ook daar kon ik weinig mee. Hoe destructief ik ook probeerde te kijken, het leek niet te werken.
Kortom, ik keek nauwelijks films en kon mezelf niet zover krijgen om een makkelijke televisie-serie te waarderen. Dit werd al snel ontkracht door een aflevering van The Simpsons, waarmee ik mezelf schaterlachend zat te vermaken. Lag het aan Friends, een gezellige serie waarvan ik jarenlang had genoten?

Kijkend naar de keren dat ik film keek duidelijk wel. Deze maand zag ik er maar liefst 3, inclusief 2 korte films. Ik begon dit jaar met Don Hertzfield’s Everything Will Be OK, die me verbrijzeld achterliet. Vol vreugde schreeuwde ik dat ik uit mijn filmdepressie was geklommen. Dit was 11 januari. Op 13 en 14 januari bekeek ik respectievelijk Adaptation en het die dag binnengekomen Hi, Mom! Met zowel de herkijk als mijn zevende Brian de Palma kon ik uitstekend overweg. Ik genoot, ik leerde en ik had er plezier aan. Het daaropvolgende Max Payne zorgde ervoor dat ik in zag hoe slecht bepaalde Hollywo

Zucht.

Zelfs ik word moe van mezelf. Maar hier doel ik op. De volledige onmacht iets interessants te kunnen schrijven over films, zelfs al heb ik diezelfde week nog een afgrijselijk stukje cinema gezien dat zich eigenlijk net iets te makkelijk laat afzeiken. Nee, het lukt me niet. Ik lijk me niet te kunnen vermannen tot iets wat ik eerder wel kon doen: meer dan 1000 woorden uitweiden aan de euforie of slechtheid van een bepaalde film. Het liefst schreef ik hier een verontwaardigd artikel over hoe Adaptation toch niet helemaal voor me werkte, doordat het einde ondanks zijn meta niveau toch wel weer zo’n einde is. En zodoende kan ik niet meer dan dit erover kwijt.

Hetgeen ik mij echter het meeste zorgen over maak is het moment. Ik gaf zeventig euro’s aan IFFR toegangskaartjes uit, waardoor ik haast verplicht ben al die verdomde films te gaan bekijken. Het ergste is het 4½ uur durende Now Showing in het slecht bezetelde Zaal de Unie. Wat gebeurt er met de menselijke wil als de mens zich krampachtig gaat vasthouden aan zijn liefhebberij? Ik ga dit in de praktijk ondervinden en het gevoel is vergelijkbaar met het versnaperen van alcoholische dranken tijdens een enorme kater.

Meer van je tijd ga ik niet proberen te verdoen. Mijn excuses.