Nu allemaal voor straf Never Back Down kijken!

P.S.

Wat is de reden van die smilie in de linkerhoek (onder) van deze site??

Ik probeer tot een inhoudelijke discussie te komen, niet tot een smaken verschillen excuus, waarmee ik wil zeggen dat ik de film heel goed op mijn eigen manier heb begrepen dat ik inhoudelijk duidelijk heb proberen te verwoorden. Om nogmaals in te gaan op de kwestie van de stijl van de film: in zijn opzet vond ik hem inventief (narratologisch gezien), maar in zijn uitvoering (vooral de montage) vaak veel te druk en op punten vermoeiend omdat het alle onderwerpen van de film reduceert één seconden momenten die de spanning in de achtbaanrit moeten houden. Dat staat ook in de recensie.
Op de ad hominem argumenten van Dj Tomkind voel ik me verder niet aangesproken, noch serieus de moeite wil nemen daar op in te gaan. Waarom kan je niet meer op de inhoudelijke argumenten van de recensie ingaan, Dj Tomkind?
Erwan gaat inhoudelijk een stuk beter in op wat ik zeg, en laat in zijn laatste zin zien dat hij begrepen heeft wat de bedoeling was van deze recensie: niet om een algemene waarheid te verkondigen, maar een andere invalshoek op de film te geven die de kijker dient te prikkelen. Als antwoord op de argumenten van Erwan over de inhoud: Slumdog Millionaire mag dan wel bepaalde interessante of cliché gebonden punten aansnijden over India, maar mijn probleem is wat hij ermee doet, hoe hij ze brengt: het trivialiseert India als land voor het Westen en reduceert plotsgewijs alle aangestelde problemen als spanning voor de kijker. Dat is mijn grote probleem met deze film. Hierbij zou ik specifiek op scènes kunnen ingaan om voorbeelden te geven, maar dat zou ik liever op het forum doen, dat meer overzicht biedt voor inhoud specifieke argumenten dan deze comment sectie.

Voor een langere, inhoudelijke discussie over Slumdog Millionaires tekortkomingen raad ik jullie aan het topic op Criterionforum door te spitten.

P.S.

Ik sta altijd open voor discussies, maar dan wel op de inhoud, niet op de man. Om terug te komen op wat ik net zei: is het misschien een idee deze discussie voort te zetten op het forum van Salon Indien om daar specifieker op scènes in te gaan?

Over je recensie dan: ik ben het met een aantal punten eens, maar vind je algehele toon te negatief en kan ik niet begrijpen na het zien van de film. Natuurlijk zijn er gaten in het verhaal te vinden en is het hier en daar simplistisch, maar kijk eens naar de gemiddelde Hollywood-film (of Vicky Cristina Barcelona): vol met cliches en mooie plaatjes. Dat hoort er nu eenmaal bij. Ik vind juist dat Boyle op zeer subtiele en, mag ik het zeggen, meesterlijke wijze zijn beelden kiest. Dit is niet zoals The Fall een bewegende ansichtkaart zonder toegevoegde waarde. De Taj Mahal ziet er nu eenmaal zo uit en het verhaal wat Boyle hier om heen bouwt is juist sterk!

Dit is een modern sprookje en alleen daarom moet je het niet te serieus nemen en je laten meesleuren, blijkbaar is dit bij jouw niet het geval geweest (wat uiteraard mag). De montage en muziek vond ik misschien nog wel het beste punt van de film. Het past wel in de sfeer van de Bollywood-films (waar deze film voor een deel zijn inspiratie vandaan haalt) die ik gezien heb. Beetje over-the-top, maar wel met visuele pracht.

Ten slotte nog je orientalistische kritiekpunt: ook hier kun je weer terugslaan op mijn eerdere voorbeeld van (Hollywood) films: een Duitser in een WO-II heeft vrijwel altijd een belachelijk accent, maar het ergert toch nooit echt eigenlijk? Ik ben zelf in India geweest en de beelden die je ziet kwamen op mij bekend over. De steden zien er daar echt zo uit (ben niet in Mumbai geweest, maar wel in Delhi en Varanasi die vergelijkbaar zijn) en het taalgebruik is evenzo een wonderlijke mix van Engels en Indiaas. En mocht je twijfelen aan politie optreden: ik raad je dan aan om eens de Indiase (!!) documentaire Journals of a Willy School te gaan bekijken (draaide op afgelopen IDFA), deze documentaire laat onder meer zien hoe heftig het bij ondervragingen in India er aan toe kan gaan. Uiteraard doet Slumdog Millionaire hier een schepje bovenop, maar ik vind het (hoe erg het geweld ook is) met het oog op Willy School dan wel binnen de perken.

Ik was erg gecharmeerd van Slumdog Millionaire en vind het qua vermaak prima de luxe, maar ook film-technisch is dit een kleine parel. Ieder zijn mening, dus mag je de film ook slecht vinden maar ik ga in zoverre met Erik mee dat je deze professioneel sterk gemaakte film, wat je zelf zegt in het begin van je recensie, moeilijk kan belonen met een 4 (maar nogmaals, ik hou je niet tegen :-)

Wel een prikkelend stuk, daarvoor hulde!

‘Probeer altijd de extremen te accentueren als je kan. Daarom is Trainspotting een extreme film. Het kon een neutralere, ietwat saaiere film zijn. Maar wij hebben een risico genomen door het extreem grappig en extreem verontrustend te maken. Het is riskant, maar daar houd ik wel van.’
(Eye for Film, 2007).

Overigens ga ik de film morgen herkijken (ditmaal in de bios) en dan zal ik uitgebreider reageren op dit artikel en mijn aanvankelijk overhypte cijfer (ik overhype nogal snel: zie ook Benjamin Button en The Dark Knight).

Het bijzondere is dat dit bij de kijker ligt. Laat het je emotioneel koud, vallen de mankementen op en ben je de pineut van verveling ergernissen. Maar als je dan gewoon kijkt en plezier hebt wat Boyle je voorschoteld, alsof je op jonge leeftijd naar een verhaal aan het kampvuur luistert, is er niets anders te doen dan met een prettig gevoel de bioscoop uitlopen en achteraf lachen om de mensen die deze film veel te serieus nemen.

Dus ik ben het met beide eens. Ik vind beide cijfers (een 4 van Fedor, een 9 van Tom) veel te overdreven en hoewel ik dit soort schop-artikelen heerlijk vind (hoewel ik Fedor ken en weet dat hij dit meent), verdient deze film niets meer dan wat glimlachjes, wat treurige blikken en een prettig gevoel bij de uitloop. De prijzenslag snap ik daarom ook niet, want dat was nergens voor nodig, helemaal niet als beste film bij de Oscars. Slumdog heeft geluk met een blijkbaar matig jaartje, verder mag hij net zo hard weer gaan als komen.

Of: jullie stellen je allebei een beetje aan.

Gelukkig las ik daarna de reacties, waar volgens mij Bram niet echt weet wat hij er mee aan moet als hij er een analyse op los laat, en zich dus maar door zijn gevoel laat leiden bij zijn eindoordeel. Wat in mijn ervaring iets unieks is bij hem, maar er hier wel voor zorgd dat hij het mooie uit de deze film wist te halen.

Wat ik dacht tijdens het lezen van je recentie, werd al heel mooi door Erik Hagen uitgelegd.

Ik vond het erg vreemd waarom ineens Danny Boyle’s nieuwe film helemaal gehyped werd gezien ik altijd al een erg grote fan van Boyle ben geweest, en de meerderheid afgezien van Trainspotting nooit het geen in Boyle’s films heeft gezien, wat ik er wel in zie.

Ik wist dan ook niet wat ik van Slumdog Millionaire kon verwachten, en na mijn eerste kijkbeurt was de liefde voor deze film me nog minder duidelijk geworden. Maar ik vond het ondanks het alsnog in mijn ogen niet Boyle’s grote meesterwerk is een prachtige film, omdat het alle aspecten bevat, die ik graag zie in een film (afgezien van de diepgang, die ik wel miste). Wanneer je denkt dat ik dan een vreemde visie op films heb, of het niet met mij eens kan zijn, mag je mij een sukkel vinden en heeft en geen zin om verder te lezen, en mag je alles wat je net las vergeten.

De film pretendeerd niet te zijn wat hij niet is, en is wat hij wil zijn, en is niet bang om fouten te maken om andere dingen beter naar voren te komen. In dit geval de cinematografie, montage, geluid, en muziek, die mij (waar ik niets aan kan doen) hebben weten te raken.

Na deze film dacht ik, ‘eindelijk weer een nieuwe film, die gewoon vet is.’ Ze zijn niet bang geweest om een inovatieve film te maken, en tegelijkertijd clichés te gebruiken op een niet ergelijke manier. Een geheel eigen ‘sfeer’ door de muziek en montage. En dit alles in hoog tempo, wat bij mij erg goed overkwam, en absoluut niet verdient om als MTV(montage) bestempeld te worden. Want dan heb je het niet echt begrepen.

Boyle weet gevoel op te wekken, in een mooi jasje. Ik ben het met weinig mensen eens die deze film zo de hemel in hebben geprezen, maar ik zelf vond het een geweldige kijkervaring, sorry.

Er zit voor mij niets ander meer op dan te zeggen, Fedor, je hebt de plank voledig mis geslagen met je recentie. Bij mij komt het allemaal nogal zeikerig over, je in zekere zin wel gelijk met bepaalde dingen, maar ik snap je niet. Ik denk dat je verdwaald bent geraakt in analyse, en de weg niet makkelijk meer terug kan vinden naar je gevoel.

Ga meer seks hebben ofzo, wees niet zo gespannen, en ik hoop dat je snel weer kan genieten van iets wat het niet verdiend om zo krenterig afgezeken te worden.

Groeten,
Tom

Wat je precies met de zin ‘waarom kan ik er niet om heen draaien dat de flm goed zou zijn?’ bedoelt ontgaat me even. Bedoel je dat ik vind dat jij de film goed moet vinden omdat iedereen ‘m goed vindt? Want dat is niet wat ik wil zeggen. Mijn opmerking dat “Slumdog Millionaire” nooit onvoldoende kan (lees: mag) scoren, slaat op het idee dat je, wanneer je deze film op al haar aspecten gaat beoordelen (verhaal, acteren, geluid, cameravoering, editing etc.), eigenlijk nooit op een gemiddelde onvoldoende kunt uitkomen. Daarvoor zijn teveel aspecten te goed. Hoe iemand het verhaal vindt is arbitrair, dus ja, daar kun je een onvoldoende voor geven. Maar je kunt niet ontkennen dat zowel de cameravoering (alleen al de shot vanuit de kapperszaak in de sloppenwijk, prachtig!), editing en soundtrack, laat staan het acteren van een groot deel van de cast, beneden niveau zijn.

Nu is het becijferen van een film een persoonlijk iets en iedereen zal dat op een andere manier doen. Maar als geheel valt het in mijn ogen niet recht te praten om deze film met een onvoldoende te bestempelen.

Of een verhaal je grijpt is natuurlijk persoonsgebonden en zal zeker meetellen in de beoordeling die iemand een film geeft. Hoewel het verhaal uitgekleed natuurlijk niet al teveel voorstelt – en de romance in die zin zelfs wat ongeloofwaardig aandoet – wist hij me volledig te grijpen en gingen de ‘sensatie- / emotierillingen’ (niet helemaal het juiste woord, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel) me bij het kijken van deze film door het lichaam. En dat gebeurt me niet vaak. Dat, in combinatie met de andere aspecten die ik hierboven benoem, maakten dat deze film voor mij tot één van de betere, zo niet de beste, van dit jaar behoort. Erg jammer dat dat voor jou niet het geval was, want ik neem aan dat je met redelijke verwachtingen naar deze film toeging.