Mensen hebben de neiging om vast te blijven hangen in het verleden. Dat is altijd zo geweest. We gebruikten het als referentie, als voorbeeld hoe het moet of hoe het beter kan. We gebruiken het om in ons vaste, veilige patroon te kunnen blijven hangen. Sunshine Cleaning draait om hetzelfde: alleen door leren om te gaan met het verleden kan je in het heden vooruit komen.

Er zitten een aantal spoilers in de rest van de recensie, zonder welke het vrij onmogelijk zou worden om mijn punten te verduidelijken.

Rose (Amy Adams) is een alleenstaande moeder van een vreselijk nieuwsgierig zoontje. Eens het mooiste meisje van de klas die de leukste jongens kreeg, is ze nu een slechtbetaalde schoonmaakster, die haar gloriejaren maar niet achter haar kan laten: het is haar enige houvast in een verder uitzichtloos en onstabiel leven. Een uitzicht op een beter leven komt wanneer haar ‘highschool sweetheart’, die nog altijd met haar vreemd gaat (hij is inmiddels getrouwd), haar verteld dat er fatsoenlijk geld is te verdienen in het opruimen van plaatsen delict. Ze besluit dan ook samen met haar zus Norah (Emily Blunt) een eigen bedrijfje op te starten dat precies dat doet. Hierdoor krijgt ze weer vertrouwen in haar leven, vooral als ze ook nog eens breekt met haar vriend.

Naast het hoofdplot over Rose, zijn er nog een aantal subplots die allemaal over het verwerken van het verleden gaan. Elk familielid heeft te kampen met problemen die voortkomen uit wat ze vroeger mee gemaakt hebben. Rose’s luie zus Norah heeft nog altijd enorm veel moeite met de zelfmoord van hun moeder. Ze was te jong om haar te herinneren en kan er nog altijd niet over uit waarom ze zelfmoord heeft gepleegd. Dat komt heel duidelijk naar voren wanneer Rose en Norah voor een klus het huisje van een overleden oudere vrouw moeten opruimen. Norah vindt foto’s van de vrouw en haar dochter en raakt geobsedeerd met het vinden van laatstgenoemde. Op die manier probeert ook Norah het verleden achter haar te laten, zodat ze verder kan met haar leven.

Ook vader Joe (Alan Arkin) heeft moeite met de zelfmoord van zijn vrouw en vult zijn dagen met het bedenken van plannetjes die hem snel rijk zouden moeten maken. De catalysator van de grote ommezwaai is wanneer Norah het huis van een klant per ongeluk in brand steekt. Rose heeft geen verzekering en dreigt dus alles kwijt te raken. Uiteindelijk komen beide zussen juist dichter bij elkaar, weten ze zo hun moeders zelfmoord achter te laten en kan vader ook verder met zijn leven door het laatste geld wat hij heeft te steken in een herstart van Rose’s schoonmaakbedrijf en eindelijk af te zien van al zijn mislukte ‘get-rich-quick-schemes’.

Het klinkt allemaal erg nobel, maar juist door een groot drama waarna alles weer goed lijkt te komen in het plot te schrijven, komt de film erg kunstmatig over: het voelt minder realistisch aan. Ook het (bijna verplichte) vrolijke einde voor alle hoofdpersonen helpt daar aan mee. Het is los daarvan wel een erg prettige film om te kijken, voornamelijk door het spel van Amy Adams en Emily Blunt. Vooral Adams weet met een enkele gezichtsuitdrukking haar wanhoop weer te geven, maar kan ook prima overweg met hoopvolle momenten. Blunt is vooral sterk na de grote brand, waarbij ze een emotionele Norah erg sterk neerzet. Beide rollen maken de film dan ook het meest genietbare.

Verwacht geen komedie te zien, al zou je dat misschien wel denken als je op de titel en de poster afgaat. Dat is namelijk wel een mooi contrast, de omgevingen zijn pertinent zonnig en vrolijk, terwijl juist de karakters in het grootste deel van de film maar zielig voortkabbelen in hun eigen leven. Dat laat de film dan ook wel prima zien, het zijn alleen de eerdergenoemde plotelementen die de film enigszins de das om doen.