Comments on: Te kleuren of niet te kleuren?

By: Thierry Verhoeven

Thierry Verhoeven — Mon, 21 Sep 2009 22:36:49 +0000

Volgens mij heb ik dezelfde uitvoering van To Have and Have Not gezien en was ik ook weinig amused door de inkleuring; toen enkele maanden later Key Largo ook in een van kleur voorziene versie werd uitgezonden, heb ik dan ook zo lang zitten kloten met mijn tv tot deze op zwart-wit stond (want Bogey hoort verdomme gewoon niet in kleur!). Daarentegen heb ik nooit zoveel moeite gehad met de ingekleurde versie van The Longest Day. Misschien omdat dit zeer netjes gedaan is, misschien omdat ik de zwart-wit-versie nooit gezien heb.
Wat echter niet uit te vlakken valt is dat men in de tijd van bovenstaande titels niet echt veel keuze had wat betreft kleurpatronen. Goed: vanaf de jaren ’30 werden er al films in kleur opgenomen, maar het heeft daarna nog jaren geduurd voor het meer regel dan uitzondering werd. Als Howard Hawks het had gekund had hij To Have and Have Not waarschijnlijk wel in kleur opgenomen. Wat dat betreft is het boeiend dat filmmakers tegenwoordig een keuze hebben en zwart-wit (bijna) alleen maar toepassen wanneer ze daar hun redenen voor hebben: Raging Bull, Schindler’s List, The Good German…

By: theodoor

theodoor — Mon, 21 Sep 2009 21:40:10 +0000

Voor een film als The Man Who Wasn’t There die oorspronkelijk in kleur was, en voor bioscooproulatie en dvdexploitatie is omgezet naar zwart-wit is het opvallend dat de kleurenversie eigenlijk meer Coen is dan de zwart-wit versie. Het kleurenschema doet erg denken aan O Brother, Where Art Thou, in de zin dat het bijna monochrone kleurenschema vooral bestaat uit bruin, geel en groentinten. Het beeld is soms zwart-wit, afgezien van de beter verlichte stukken die wel in kleur zijn, en de enige kleur die goed te zien is is (donker)rood, wat soms het beeld uitspringt. Op een of andere manier bevalt de kleurenversie me veel beter, hoewel de noir-sfeer wel iets minder sterk aanwezig is. Hier springen soms echter de composities net wat sterker uit, en is het soms net wat meer genieten van de visuele pracht. Het is zeker geen grote middelvinger of bevlekking richting de zwart-wit-versie (integendeel zelfs, het is een mooie aanvulling), en ik vind het eigenlijk jammer dat deze versie niet wat minder bekend is. Hij is soms echt prachtig.

By: verhoeven

verhoeven — Mon, 21 Sep 2009 17:15:39 +0000

Wat is nu eigenlijk je conclusie met dit stuk, Kaj?

Dat het bij oorlogsarchief beelden wel mag maar niet bij films zoals Key Largo, To Have And Have Not en The Longest Day?

By: Kaj van Zoelen

Kaj van Zoelen — Sun, 20 Sep 2009 11:09:05 +0000

Ik ben benieuwd.

By: theodoor

theodoor — Sat, 19 Sep 2009 10:31:24 +0000

Ik ben er net achter gekomen dat The Man Who Wasn’t There van The Coen Brothers, oorspronkelijk geschoten is in kleur (met veel sepia-achtige tinten) en later geconverteerd is naar zwart wit. Als experiment ga ik zo de kleurenversie kijken. Ik zal mijn bevindingen rapporteren.

By: theodoor

theodoor — Fri, 18 Sep 2009 20:20:42 +0000

Het ergste vind ik zwart wit films uitbrengen in kleur zonder een alternatief te bieden, wat destijds op de nederlandse dvd-markt gebeurde voor Carnival of Souls. De Ray-Harryhausen-box pakt het wat dat betreft goed aan, kijk je schlock in kleur, waardoor de tochal artificiele (doch fantastische) creaturen van Harry Hausen nog kunstmatiger zijn? Of kijk je gewoon de originele zwart-witversie, die wél aanwezig is op de dvd. Dat is de manier!