Star Trek weet me tot nu toe niet echt te imponeren, met een redelijke, een meer-dan-aardige, een goede en twee slechte films. Ik zie Star Trek toch vooral als praatfilms, als verfilmde science-fiction-boeken, die vaak weinig imponeren op zowel visueel gebied als op denkniveau. Het zijn entertainende films, al is het universum eromheen uiterst ontoegankelijk. Het duurde even tot ik me het jargon eigen had gemaakt met allerlei inwisselbare crewladen en volkeren. Maar het wachten beloond, want in mijn tweede artikel over Star Trek (ditmaal over films 6-10) zitten zowaar twee erg sterke films.

Star Trek VI: The Undiscovered Country
Star Trek was altijd al een politiek ingestelde reeks, met conflicten tussen allerhande volkeren. De films hebben een uiterst multiculturele inslag, waarbij zelfs een man met een sovjet-accent geaccepteerd werd binnen de crew (de koude oorlog die zich in reallife nog steeds afspeelde was 1000 jaar later, in de fictieve wereld, verdwenen). De politieke boodschap was echter nooit zo sterk aanwezig als in Star Trek VI. Er is een aanslag gepleegd op een Klingon-schip, en de Enterprise word beschuldigd. In dit verhaal word er commentaar geleverd op verschillende vormen van politiek bedrijven. Maar naast satire is de film vooral een uiterst spannende film. De film ademt de sfeer van politieke thrillers uit de jaren 70, en dit werkt wonderwel erg goed met de scifi-sfeer en de fantastievolle plotwendingen. Het is de sterkste Star Trek over de oude generatie. Toch is het niet gewenst om hier meteen naar door te skippen, aangezien de film bouwt op een flinke dosis voorkennis. Regisseur Nicolas Meyer is bekend van die andere klassieke Star Trek. Die met Kahn in de hoofdrol.

Star Trek: Generations
Star Trek Generations introduceert de nieuwe hoofdpersonen. Spock en Kirk worden ingeruild voor Data en Picard. De plot, is ondanks enkele gaten, niet onaardig, maar het feit dat de film een overgang is breekt de film op. De film voelt teveel als een overgang. Er wordt getracht Kirk op een geforceerde wijze nog een plaatsje te geven in het geheel (iets wat Abrams later beter doet) maar hij word eveneens rigoreus uit de film geschreven (op een nogal tactloze manier). Ook de werking van het scifi-element is niet helemaal duidelijk. Het is allemaal erg vergezocht en toevallig. Het is geen slechte film, zeker vanwege de aanwezigheid van de altijd charismatische Malcom McDowell. Het is echter ook geen hoogvlieger.

Star Trek: First Contact
Star Trek goes Giger. Alien is een overduidlijke inspiratiebron voor deze film. De film verweeft twee verhallijnen op vernuftige wijze. De eerste verhaallijn is er een over een tijdreis richting verleden, waarbij Star Trek te maken krijgt met de architect van de eerste generatie moderne ruimteschepen (gespeeld door een briljante James Cromwell). De tweede verhaallijn, de interessantere, vertel over de Borg. Borgs zijn fascistische cyborgs die elke soort alien ombouwen tot naargeestige robots zonder eigen wil. Het zijn fantastische cyberpunkvillians. Andermaal geregisseerd door een castmember. In dit geval Jonathan Frakes (die later alleen maar shit zou maken, gezien zijn imdb-profiel), die hier een trefzekere stijl tentoonspreid. Hoogtepunt is de film-noir/ gangsterfilm-hommage op het holodeck. Picard in wit pak, die met een volautomatisch geweer een soort van James Cagney uithangt. De leukste film van de tweede generatie.

Star Trek: Insurrection
Jonathan Frakes probeert het succes van First Contact te evenaren, en de elementen zijn aanwezig. Fantasierijke villians, een politiek gericht plot, sterk acteerwerk. Het is echter ook een van de meest vervelende en ontoegankelijkste films uit de serie. Het is andermaal veel geklets over warpdrives en andere volken van wie je de naam zo weer kwijt bent. Het is daarnaast een weinig visuele bedoening (saai gefilmd), met een nogal naieve toonzetting waarbij de hippie’s overwinnen en robot’s leren kind te zijn. Blergh.

Star Trek: Nemesis
En net als je dacht dat het niet erger kon. Nagel + doodskist. Afgezien van de nogal flauwe benaming van de villains (Remans van Remus, de buren van de Romulans van Romus. Ha. Ha) is het ook andermaal een saaie film. De villian schmiert zich een eind weg. De villian moet een kloon van Picard voorstellen maar er is geen enkele gelijkenis. Er is een nogal ongemakkelijke verkrachtingsscène (erg on-Star Trek). Er is repititieve actie. Er zijn andermaal enorm uitleggerige scènes, vol met ontoegankelijk jargon. Star Trek kan goed zijn, maar deze film accentueert juist alles wat vervelend is aan Star Trek.