Salon Indien is een schrijver rijker: Ricardo Berentsen gaat binnenkort ook voor ons filmblog schrijven. Hij zal zich voornamelijk gaan toeleggen op nieuwe films die in de Nederlandse bioscopen draaien. Dit gebeurt als onderdeel van een poging weer elke dag een stuk op de site te krijgen, of in ieder geval ervoor te zorgen dat er frequenter stukken worden geplaatst. Het gat van drie dagen op zondag, maandag en dinsdag dat de laatste tijd steeds vaker te zien was moet tot de verleden tijd gaan behoren. Fedor Ligthart, die sinds oktober niets meer schreef voor Salon Indien, zal ook weer eens iets gaan plaatsen.

Zijn top vijf films van 2008 heeft Ricardo hier nooit gepubliceerd, net zoals Fedor overigens. De individuele lijsten van Bram, Theo, Looi, Christiaan, Rik en mijzelf zijn na te lezen door op de namen in deze zin te klikken. Nu volgt een samengestelde lijst uit die acht individuele lijstjes (waarbij dus ook die van Fedor en Ricardo worden meegerekend), waaruit een consensus naar voren komt over wat de beste films van 2008 waren, die in de Nederlandse bioscopen draaiden. Hoewel dat niet betekent dat iedereen volledig achter elke film in de lijst staat.

5. Away From Her/Vicky Christina Barcelona
Op een gedeelde vijfde plaats vinden we een mooi Alzheimer drama en Woody Allens nieuwste. Beiden haalden net op het nippertje de top vijf, en waren in slechts twee lijsten terug te vinden. Away From Here dankt zijn plaats aan Bram en Fedor, Vicky Christina Barcelona staat hier dankzij Looi en Ricardo. Bram zei over de eerste film onder andere: “Krampachtig houd hij vast aan het verleden dat zij lijkt te vergeten en als kijker merkte ik dat ik steeds dieper werd gezogen in dat onvermijdelijke gevoel van hulpeloosheid.” Over Woody Allens laatste schreef Looi onder meer: “Ik heb dan ook voldoende gelachen en genoten van het neurotische gedrag dat van het scherm afspatte. Van mij mag Woody nog wel en tijdje doorgaan met films maken.”

4. I’m Not There
Mijn persoonlijke favoriet van 2008 was maar op drie lijsten terug te vinden, maar stond bij mij en Looi wel op nummer één en bij Theo op nummer twee. Ikzelf had er het volgende over te zeggen: “Net als bepaalde nummers van Dylan een licht abstract meesterwerk, vol emotie, humor, ritme en vooral fantastische poëzie waar ook zonder voorkennis ontzettend van genoten kan worden.” Toen ik hem vorig jaar aan Fedor liet zien in de hoop dat hij er evenveel van zou gaan houden, ging dat enorm mis, maar dat houdt de nummer vier positie van deze film over Bob Dylan niet tegen.

3. Paranoid Park
In de eindlijst evenveel punten als de vorige film, maar deze verscheen in vier lijstjes: drie nummer drie noteringen en stond één keer op de hoogste plek (bij Bram). Hoewel ik er zelf weinig mee kon, is deze hoge notering op de eindlijst geen verrassing: Gus van Sant is zéér populair op Salon Indien. Christiaan drukte zich zo over de film uit: “Een audiovisueel orgasme, waar beeld en geluid soms meer uitdrukken dan aan de oppervlakte te zien valt. Christopher Doyle’s prachtige cinematografie en indringende soundtrack maken dit tot een van Van Sant’s beste films.”

2. There Will Be Blood
Deze film voerde maar liefst drie lijstjes aan, en kwam nog een keer op de tweede plek te staan. Pas toen Rics lijstje op het laatst ook werd meegerekend in de telling, verloor de film zijn toppositie als nummer één op de eindlijst. Fedor was ook hier geen liefhebber van, wat op een middag in februari tot een misschien wel meer dan twee uur durende discussie midden op straat leidde, terwijl we eigenlijk beiden andere verplichtingen hadden. Theo schreef dit in zijn top vijf blogpost: “Magistraal epos. Elk shot wordt gedomineerd door Daniel Day-Lewis, die gestalte geeft aan het meest memorabele personage van de laatste vijf jaar.”

1. No Country For Old Men
There Will Be Blood stond bij drie lijsten bovenaan, I’m Not There bij. Deze film slechts één keer. Maar hij kwam wel in zes van de acht lijsten voor, en voert daarom de eindlijst aan, net zoals bij de leden van de Academy vorig jaar. Doen ze het dus toch niet altijd verkeerd. In de woorden van Rik: “Dé film die me begin 2008 onvoorwaardelijk omverblies; de beste thriller van de laatste jaren, met een van de meest memorabele schurken ooit.”