Jawel: hier is het tweede deel. Dit keer minder onderbouwde meningen over veranderde eindes en meer bewoordingen als saai, en oervervelend.

Theo: De comic stond bekend om zijn ingewikkelde narratieve structuur, en dat is een van de redenen waarom de comic zo boeiend en briljant is. Door deze narratieve structuur te versimpelen ontstaat er een begrijpbare lineare verhaallijn, maar ook een die nogal saaiig is. Wat meer lef was wel fijn geweest. Ook is de verhaallijn van de eerste lichting minutemen (zo worden ze genoemd in de comic) grotendeels geschrapt en in de (behoorlijk sterke) openingstitels gepropt. Dit levert nogal wat bungelende zijplotjes op. Daarnaast is het jammer voor de symbolische waarde dat de superhelden nu letterlijk The Watchmen worden genoemd. In de comic was deze benaming vooral van een symbolische aard en stonden de helden bekend als The Minutemen. Het klinkt als mierenneukerij, maar het is een schoolvoorbeeld van het op maat snijden van de comic voor het grote publiek.

Ric:De narratieve structuur van de film stoorde mij ook. Dat zit hem vooral in het probleem van een stripverfilming. Het is duidelijk dat Snyder zo dicht mogelijk bij de strip wilde blijven en zoals velen al eerder genoemd, misschien wel te dicht. Veel scènes kwamen heel statisch op me over; dialogen erg kunstmatig en over het geheel stonden de scènes te veel op zichzelf; de film was niet meer dan de optelsom van zijn delen en dat stoorde. De vele flashbacks maakten het er niet altijd duidelijker op, waardoor Watchmen als geheel een behoorlijk rommeltje is.

Theo: Ook zonder vergelijking met de comic is de film wat mij betreft niet geheel geslaagd. Het acteerwerk is matig, met Malin Akerman als dieptepunt. Gelukkig weet Jackie Earle Haley de film nog naar een hoger plan te trekken. Ook de in potentie ijzersterke soundtrack word nogal onhandig in de film geplakt, waarbij de nummers vaak weinig motivatie hebben voor het gebruik in de film. Voorbeeld hiervan is het nogal onhandige gebruik van 99 Luftballons en het lachwekkend gebruikte Hallelujah van Leonard Cohen tijdens een seksscène (synchroon met het orgasme!). Ook de verkrachting van een Bob Dylan nummer tijdens de aftiteling is betreurbaar maar dat is voornamelijk puristische mierenneukerij. Ook zitten er een aantal overbodige scènes in (de droomscène), terwijl andere scènes meer aandacht hadden verdiend (de ontknoping). Al met al ben ik dus niet al te positief over deze verfilming, zeker in vergelijking met de comic.

Ric: Naast de door Theo al genoemde vertolking van Rorschach, vond ik Nite Owl II, gespeeld door Patrick Wilson, ook noemenswaardig. Akerman komt er inderdaad niet al te goed vanaf, maar dat vergeef ik haar maar; uren in zo’n latex pakje rond dartelen is natuurlijk ook niet niks. Aan de soundtrack heb ik me vreselijk lopen ergeren. Niet alleen de bekendere nummers, maar ook de speciaal voor de film geschreven soundtrack vond ik niet passen. Het al eerder door Theo genoemde Hallelujah tijdens een seks scene was helemaal rampzalig, vooral de poging tot humor tijdens de ‘climax’. Het is denk ik wel duidelijk dat ik dit ook geen bijster sterke film vond, maar ondanks de vele genoemde tekortkomingen heb ik mij de eerste keer wel vermaakt, vooral omdat ik niet wist wat ik kon verwachten van het plot. Een tweede viewing zoals de script schrijver eerder deze week voorstelde op HardcoreNerdity, is bij mij absoluut niet in goede aarde gevallen. Er bleef te weinig over van het verhaal en aangezien ik de stijl al niet vond passen bleef er niet veel over; ik heb me dan ook behoorlijk lopen vervelen. Dan merk je pas dat twee uur en drie kwartier veel te lang is geweest.

Theo: Nite Owl 2 is inderdaad een aardige rol, maar toch heb ik het idee dat de potentie van dat karakter niet volledig werd benut. Malin Akerman dient hier vooral als ‘Eye Candy’, dat geven de zeer strakke pakjes al aan, maar door haar het emotionele centrum van de film te maken ontstaat er een emotionele leegte in haar scènes. Zij is representatief voor een film die faalt in de emotionele scènes en die vooral gericht is op eye candy. De film is repetitief in de actiescènes en leeg in de emotionele scènes. Het feit dat Akerman first credit krijgt is al ongelooflijk, maar het feit dat zo’n saaie film als Watchmen in de imdb-top 250 staat is al helemaal bizar? Serieus, wat zien wij over het hoofd?

Ric: Saai is precies het goede woord inderdaad. Vooral bij een tweede kijkbeurt. Doordat het plot nu duidelijk is, blijft er voor mij niet veel over. De stijl beviel me niet, de actie had ik al eerder gezien en was daardoor weinig schokkend meer en de structuur was vervelend. Dat maakte dat een tweede keer Watchmen een stuk saaiier wordt, tot het moment dat ik me zelfs af begon te vragen wat ik hier in godsnaam een tweede keer deed.

Dus hier heb je het. Salon Indien is niet onverdeeld positief over Watchmen.  Sterker nog, overwegend negatief zelfs. En zoals je hebt kunnen lezen ligt dat niet eens aan of we beide ongelooflijke fans van de strips zijn, maar is de film los van het boek ook geen geniaal product van Snyder’s geest.