Wendy and Lucy (2008)

16 augustus 2009 · · Kritiek

Wendy and Lucy zag ik dit jaar al op het IFFR in februari. Dat de film überhaupt een Nederlandse release heeft gekregen mag een wonder heten, want op het moment dat ik de zaal uitliep waren de reacties zwaar gepolariseerd. De een vond het de langste anderhalf uur van zijn leven, de ander heeft geboeid zitten kijken naar dit minimalistisch stukje cinema. Kelly Reichardt werd eerder al bekroond op het IFFR voor haar debuut Old Joy. Haar tweede film, Wendy and Lucy, werd zelfs tot beste film van het jaar uitgeroepen door de Toronto Film Critics Association, waarmee het grote films als Slumdog Millionaire en Milk achter zich liet.

Michelle Williams zal nog het best in het geheugen liggen dankzij haar rol in het populaire jaren negentig tienerdrama Dawson’s Creek. Tegenwoordig lijkt ze meer voor kleinere indie films te kiezen, al zal daar, getuige haar cv, misschien niet heel veel keuze in meegespeeld hebben. Ze speelt hier Wendy, een jonge vrouw die, met een zeer beperkt budget, naar Alaska reist met haar hond Lucy in de hoop daar een nieuw leven op te kunnen bouwen. Wanneer haar auto tijdens een routine stop het begeeft, wordt ze gedwongen langer in het sombere stadje te blijven dan de bedoeling was. Om geld te besparen steelt ze in een supermarkt wat eten, maar als ze betrapt wordt door een overijverige medewerker, wordt ze naar het politiebureau gebracht. Zonder Lucy. Haar hond blijft, vastgebonden voor de supermarkt, achter. Bij terugkomst, uren na haar arrestatie, blijkt dat Lucy niet langer meer op de plek staat waar Wendy haar voor het laatst zag; ze is verdwenen. Met de hulp van een aantal vriendelijke ‘locals’ begint ze een zoektocht naar haar hond, haar enige vriendschap.

Wendy and Lucy is een portret van een vrouw aan de onderkant van de maatschappij, vol vertwijfeling en de hoop op een beter leven; iets wat nu, meer dan ooit, actueel is. Wendy lijkt dan ook dat deel van de Amerikaanse bevolking te representeren dat zich geen enkele financiële misstap kan veroorloven, wat pijnlijk duidelijk wordt als blijkt dat Williams de reparatie aan haar auto, waarin ze praktisch woont, niet kan betalen; kleine gebeurtenissen hebben enorme gevolgen voor de rest van haar reis.

Daarnaast is Reichardt gefocust op eenzaamheid. Lange close-ups van Williams’ gezicht, eenzame personages die door de gehele film zijn verweven, Wendy’s sterke band met iets dat geen reactie terug zal geven; alles wijst op een fascinatie met eenzaamheid. Ze laat dit neutraal zien, niets wijst op een waardeoordeel, waardoor de film meer het gevoel overbrengt van een documentaire, een registratie, dan een geëngageerde film.

Met een oscarwaardige performance weet Williams perfect deze radeloosheid over te brengen. Dat wordt vooral duidelijk in een scene waar Lucy wegloopt en Wendy haar bij een groep lifters vindt. De afstand die Reichardt hier bewaart tussen camera en Wendy, geeft Williams de ruimte om puur met lichaamstaal haar kwetsbaarheid te tonen. De meest indrukwekkende scene in de film en tekenend voor haar broosheid is wanneer Wendy gedwongen wordt door een gebrek aan budget en haar kapotte auto in de open lucht te slapen.

Ook de regie van Reichardt is gericht op deze wanhoop. Met zo min mogelijk camera bewegingen, veel close-ups en weinig muziek weet ze een realistische, bijna documentaire achtige film te maken, in tegenstelling tot het overgeromanticeerde Into the Wild; haar film is zonder opsmuk, zonder uitgestrekte landschappen en zonder ‘karakters’. Elk personage dat Wendy ontmoet is realistisch, nergerns komt een gevoel van ergernis naar boven over een onrealistische weergave van bijfiguren.

Ik wil niet beweren dat dit een perfecte film is. Integendeel. De film lijkt op sommige momenten nergens naar toe te gaan en de keuze voor Michelle Williams is toch enigszins geforceerd. Een van nature mooie vrouw zo lelijk mogelijk in een film neerzetten blijft enigszins apart. Iets wat Reichardt ook door had, aangezien ze Williams in eerste instantie afwees voor de rol. Desalniettemin weet Wendy and Lucy te ontroeren, ondanks de afstand die door de regisseur wordt bewaard.. Uiteindelijk is dit een oprechte, eerlijke film, die zeker niet onberoerd laat.


Onderwerpen:


6 Reacties

  1. Ludo

    spot on die vergelijking met Into the Wild, deze suggereert in een paar minuten veel meer, m.i. veel meer echte pijn.

    vond Old Joy iets beter. (heb effe geen duidelijke argumenten, maar een mannenvriendschapfilm sowieso wel mooi en zeldzaam)

    bij deze vond ik ‘t bijna jammer dat die hond pleite ging, had best een echte road movie mogen zijn, maarrr dan hadden we wel die prachtige security guard gemist. mooie rol.

  2. Christiaan Boesenach

    Reichardt is een groot talent. Zowel Old Joy als Wendy and Lucy wisten mij zonder poespas een prachtig verhaal te vertellen, less is in dit geval zeker more.

    Opvallend wel dat niet iedereen de films zo ervaart. Ik maakte mensen mee die de films simpelweg slecht vonden en mensen die de bioscoopzaal vroegtijdig verlieten bij gebrek aan gebeurtenissen.

  3. Millman

    Carice @ Zomergasten:
    zaterdag 22 augustus 2009 13:10 Ned 2 (Herhaling)

    Sorry, wist niet hoe ik het anders moest laten weten! :-)

  4. Christiaan Boesenach

    Huh?

  5. Millman

    Je twitter?

    “I regret that I’ve missed #zomergasten with Carice van Houten..4:22 PM Aug 17th from TwitterFon”

    Zaterdag de herhaling!

  6. Christiaan Boesenach

    Wie ben jij dan?


Reageer op dit artikel