Een onzalig idee, een slechte producer (Michael Bay), een slechte productiemaatschappij (Platinum Dunes), een over het paard getilde clipregisseur (Samuel Bayer), een franchise die op sterven na dood is; de remake van A Nightmare on Elm Street had een niet al te beste start. Zonder hoge verwachtingen de bioscoopzaal ingestapt, maar wat ik voorgeschoteld kreeg was niet zozeer kwalitatief slecht als moreel zeer fout en bedenkelijk.
(De volgende paragrafen bevatten noodzakelijke, maar hevige spoilers).

Waar A Nightmare on Elm Street aanvankelijk een Gus Van Sant lijkt te doen, namelijk een gelikte shot-voor-shot-remake van een klassieke horrorfilm, verandert A Nightmare on Elm Street door een enkele plotonwikkeling in een zwaar misberekende schandvlek. Het heeft veel te maken met de realistischer visie op griezelkoning Freddy Krueger, en voornamelijk welke middelen daarvoor gebruikt worden. Het is geen slecht idee met het karakter van Krueger terug te keren naar een wat serieuzer origine, in plaats van door te bouwen op de paljas uit de latere films. Maar serieus betekent niet meteen realistisch. Waar Krueger in de originele film bedoeld was als een moderne heks, getuige de gigantische neus en groteske verbrandingen, verandert deze Krueger in een grimmiger versie van iemand met brandwonden.

Dit strookt deels met de droomwereld, want een realistisch brandwondenslachtoffer gebruiken als klassieke boeman maakt eigenlijk niet heel veel sense. De Freddy met de gigantische zwaaiende armen, die zijn licaam kon transformeren en rekken door droomlogica is vervangen voor een Freddy die alleen zijn omgeving manipuleert. Dat alleen de meest simpele setpieces en kills geremaked worden is jammer, zeker omdat men een veel groter budget en (barslechte) cgi tot de beschikking had. Maar funest voor de film is dat de bloederige slachthuis-body-horror vervangen is voor een ander soort body-horror. Een body-horror die de film verstrekkende morele gevolgen meegeeft en een die de kijker met een naar gevoel achterlaat.

De origine van Freddy is namelijk veranderd. Freddy Krueger was in de originele film een kindermoordenaar die, na zijn dood, in dromenland door bleef moorden. De nieuwe Freddy Krueger is een kinderverkrachter, die zijn peuterslachtoffers in hun puberteit opnieuw opzoekt om ze eens en voor altijd af te maken. Dat de tienerpersonages door de camera geobjectifeerd worden tot lustobject is in de gemiddelde horrorfilm al bedenkelijk, maar dat A Nightmare on Elm Street zoiets serieus als kindermisbruik gebruikt voor een vermakelijk bedoelde horrorfilm is een brug te ver.

Dieptepunt is tijdens de finale wanneer de hoofdpersonen geconfronteerd worden met het misbruik in hun verleden. Bereid de confrontatie met Freddy aan te gaan, tot deze de overhand neemt en one-liners spuit over zijn seksuele lusten (“How is this for a wet dream”, terwijl een van zijn voormalige slachtoffers dreigt te verdrinken in het bloed van haar vrienden). Jawel, de serieuze Freddy krijgt een aantal one-liners, alleen grijpen ze ditmaal terug op kinderpornografie. Niet om als een hysterische Helen Lovejoy te klinken, maar het serieuze onderwerp en de aanvankelijk serieuzere opzet van Nightmare on Elmstreet worden danig onderbroken als je als regisseur binnen de groteske jumpscares je publiek probeert te vermaken met nare morele achtergrond. Ultieme dieptepunt is Freddy Krueger die de lachers op zijn hand probeert te krijgen terwijl hij met een van zijn messenvingers langzaam het ondergoed van een pubermeisje openscheurt, onderwijl herinneringen ophalend aan de tijd dat ze jonger was en eindigend met het uiterst subtiele: “your mouth says no but your body say yes.”