Vandaag begint een nieuwe reeks van mijn hand. In een serie van pak hem beet 40 recensies doorloop ik het oeuvre van Robert Altman op chronologische volgorde. Vandaag Altman’s debuut, The Delinquents.

De jaren 50 waren de jaren van Hot Rods, ontevreden jeugd, Rock ’n Roll en vetkuifen. Ouders zagen hun jongeren verloren gaan aan “duivelse heupbewegingen”, en ook in cinema werd deze zorg geuit in de vorm van moraliserende verhalen over losgeslagen jeugd. The Delinquents is een exploitationfilm met snelle auto’s en losgeslagen jeugd, en een vuistdikke moraal die het verhaal in en uitleidt. Het is een door Rebel Without A Cause geinspireerde film die het debuut betekende van Robert Altman, die ook het script schreef.

Scotty en Janice liefde wordt verboden door Janice’s ouders. Scotty roept de hulp in van plaatselijk straatschoffie Cholly, die doet alsof hij met Janice date, zodat Scotty haar mee uit kan nemen. Voor hij het weet zit Scotty tot aan zijn nek in de jeugdbende en is hij een… DELINQUENT! Het kan uw kind ook gebeuren en daarom moeten we de hulp in roepen van de plaatselijke kerkgemeenschap en clubhuis zodat uw kind niet van het rechte pad afdwaalt. Dat is ongeveer het verhaal en de strekking van The Delinquents, een film waarbij de moraal vreemd opgeplakt voelt aangezien in de rest van de dialoog en script sympathie lijkt te spreken voor Scotty en zijn vrienden.

Een ongemakkelijke spagaat tussen moraal en exploitation die Altman, afgezien van een waarschuwende voice-over, redelijk succesvol bewandelt. Dit komt door de naturelle dialoog die in het latere oeuvre van Altman een nog grotere rol ging spelen. De ongeforceerde dialoog wordt niet door iedereen even goed uit de strot gedouwd, maar de dialogen zelf zijn realistisch en maken de personages echt en sympathiek. De plotontwikkeling lijkt, zoals vaker in Altmans werk , van ondergeschikt belang aan de karakterschetsen.

Visueel is The Delinquents een erg sterke film waarbij de donkere schaduwen, ook tijdens de weinige scènes die zich overdag afspelen, een beklemmende dreiging met zich meebrengen. Daarnaast maakt Altman in een aantal scènes gebruik van een losser soort camerawerk, voornamelijk tijdens de feestscènes. Deze feestscènes zijn grotendeels geïmproviseerd en dat blijkt, aangezien ze de meest overtuigende scènes in de film zijn. De film begint al met een barscène die swingt, maar helaas wordt de losheid van deze scènes niet de gehele film doorgezet. Een niet verkeerd debuut, die in tegenstelling tot veel exploitationfilms ook redelijk staat zonder campblik, maar die gehinderd wordt door een moraliserende boodschap.