Een jaar voor Harold and Maude acteur Bud Cort wereldberoemd maakte, speelde Bud “Harold” de titelrol in Altmans Brewster McCloud, een vreemde eend in de bijt binnen Altman’s oeuvre en een bijna vergeten film. Brewster McCloud is een vreemde jongen, een moderne Icarus. Brewster is geobsedeerd door vogels en droomt ervan ooit te vliegen. Hij woont in een kelder van een stadion en maakt daar mechanische vleugels. Ondertussen vinden er in de stad moorden plaats, waarbij op de lijken vogelpoep wordt gevonden, en het duurt niet lang of de twee vogelgeoriënteerde verhalen kruisen elkaar.

Zoals gezegd, Brewster McCloud is een eigenzinnig beest. Een komedie met weinig echt grappige momenten, een dramafilm wat zich grotendeels ontwikkelt zonder drama en voornamelijk een erg surrealistische film. De gehele film is gevuld met vogelmotieven, van kleding en props tot de nummerborden op auto’s. De personages zijn of krankzinnig of mysterieus en de links met griekse mythologie en bijbelse symboliek geeft de film een hoog metaforisch gehalte. De film bevat alles van verwijzingen naar The Wizard of Oz tot autoachtervolgingen. De mix van slapstickkomedie en inhoudelijke hints maken Brewster McCloud uniek, maar ook enigszins wisselvallig.

Toch is Brewster McCloud geen slechte film aangezien de film een aantal zeer sterke scènes bevat. De gehele film voelt als de opbouw naar een punchline. Deze is er – tijdens de credits – en is een van de meest bizarre, morbide, (op een goede manier) anti-climactische en surrealistische punchlines ooit en daarnaast ook nog eens een onderdeel van de credits. Vergeet ook niet de begincredits, waarbij de MGM-leeuw spreekt in plaats van gromt, en de openingstitels herhaald worden nadat een diva daar om vraagt. Ook een interessante touch is de ornitholoog die de film regelmatig onderbreekt met vogeluitleg die gelezen kan worden als ironisch commentaar op de gebeurtenissen.

De hele film bevat deze surrealistische insteek en dat maakt Brewster McCloud onvergetelijk en onverdiend ondergewaardeerd. Daarnaast wordt de film geholpen door sterk acteerwerk van Bud Cort, en een verrassend aangename Shelley Duvall. De acteurs houden het script nog enigszins in toom, en Robert Altman wisselt de surrealistische stijl af met soms bedrieglijk eenvoudige dialoog en simpele montage, waardoor de film niet buitenboord vliegt. Een unieke mix tussen mislukt en gelukt experiment, surrealisme, realisme en vogels. Veel vogels.