Laten we er geen doekjes om winden; de meeste (vaste) bezoekers van dit blog zijn obsessieve filmfanatici, of, met een ietwat dubieus woord, cinefielen. Grootse fans zijn we met z’n allen. We kijken niet hersenloos; techniek, intentie en boodschap spelen een belangrijke rol. Gemiddeld nemen we met zijn allen toch zeker een tot twee films per dag tot ons, met uitschieters naar zes of zelfs meer dan dat (toch, Theo?). En allemaal zijn we er van overtuigd dat we soms een tikkeltje te ver gaan in onze ‘obsessie’.

Totdat je Cinemania hebt gezien. Als je denkt dat jij een ziekelijke obsessie hebt met film, dan heb je het toch echt mis. De personen die gevolgd worden in deze documentaire gaan nog vele, vele stappen verder. Een baan? Niet nodig. Hygiëne? Het absolute minimum voldoet. Dak boven het hoofd? Als er maar geslapen kan worden.

Een dag in het leven van de échte obsessieve filmpurist, ziet er namelijk zo uit: ‘s ochtends wordt een ‘masterplan’ samengesteld uit alle programma’s van de vele filmhuizen die New York rijk is. Tegelijk worden programmeurs lastig gevallen over kwaliteit van de prints, aspect ratios, ondertiteling etc. Als het opstellen van het programma op het oude, op Windows 95 draaiende, pc’tje is gedaan, wordt een versleten linnen tas snel volgestouwd met Twinkies en programmaboekjes en begint de run naar de metro. Eenmaal bij het filmhuis wordt een kaartje gekocht met een van de kortingskaarten uitpuilende portemonnee die verder even leeg is als de dagelijkse routine. Vervolgens wordt er met een bange uitdrukking op het gezicht een weg door het mede-publiek gebaand, waarna desnoods ruzie wordt gemaakt met de bezoeker die het durft om op de vaste plek van onze purist te gaan zitten. Het enige dat telt is film; het enige moment waarin deze personen niet zichzelf hoeven te zijn.

Door de ‘shock-factor’ werkt dit erg goed het eerste half uur. Karakters worden geïntroduceerd, rare trekjes onthuld en om de abnormaliteit en vooral absurditeit van het schouwspel te benadrukken, heeft de regisseur niet eens veel moeite hoeven te doen. Zijn onderwerpen zijn namelijk zo onwaarschijnlijk smerig en totaal onbewust van de wereld om hen heen, dat ze zelf rechtstreeks uit een slap-stick hadden kunnen komen, waardoor een enkele close-up al genoeg is om een zekere afschuw te bewerkstelligen. Dit effect is helaas niet blijvend. Na het eerste half uur wordt het regelmatig een herhalingsoefening waar de regisseur te veel vasthoudt aan observaties die in het begin nog enigszins schokkend waren, maar later uitgerekt en zelfs saai aanvoelen.

Toch betrapte ik mezelf tijdens de film op een tweeledig gevoel; aan de ene kant lijkt het een ‘cautionary tale’, waarbij ik mezelf aan cinefielen zoals deze spiegelde en vooral vurig wenste nooit zo te worden; maar aan de andere kant kon ik een zekere mate van respect voor de discipline en het enthousiasme voor film welk hier werd tentoongesteld niet verbergen. Dat gevoel maakt gelukkig dan weer snel plaats voor afschuw als seconden daarna een versleten en te klein overhemd in beeld verschijnt dat ongemakkelijk een veel te dikke pens probeert te verhullen.